Ήρθε λίγο πριν φύγει η προηγούμενη χρονιά και έμενε από το πρώτο κιόλας άκουσμα να μπει στην λίστα μου με τα καλύτερα για το 2011. Εκεί που είχα απογοητευτεί από τον προκάτοχο του, το πειραματικό “X”, το “Show Me How To Live” ήρθε να με ξανακερδίσει για λογαριασμό των Δανών melodic prog metallers. Σε αυτό βέβαια συνέβαλε ότι πίσω από το μικρόφωνο έπειτα από απουσία 14 χρόνων ο κύριος DC Cooper (Silent Force, Missa Mercuria, Dol Ammad), ο οποίος πραγματικά μάζεψε για ακόμα μια φορά. Δεν γίνεται να απαρνηθεί κανείς τις δυο υπέρτατες δισκάρες “Moving Targer” & “Paradox”, οι οποίες χάρη σε αυτόν έβαλαν τους «βασιλείς» στο παιχνίδι. Σίγουρα οι πιο λυρικές στιγμές του δίσκου έχουν ανέβει στα επουράνια χάρη στο εύρος και την ερμηνεία του. Ξεκινάς και πατάς το play για να ξεκινήσει ο δίσκος και μπροστά σου ακούγεται το “One More Day” με την εμβατηριακή εισαγωγή φέρνοντας σου στο μυαλό σπουδαίες μέρες του παρελθόντος με μια αίσθηση παράλληλα ότι ακούς κάποιο κομμάτι ενός sound track μιας ταινίας. Καλύτερο ξεκίνημα θαρρώ πως δεν θα μπορούσε να υπάρξει. Ακολουθεί το “Another Man Down”, όπου εκεί recital δίνουν ο συνδυασμός κύριων και δευτερεύων φωνητικών [πολλά συγχαρητήρια αξίζουν στoν Kenny Lubecke και στις κυρίες Marta McTuck, Alexandra Popova & Michelle Raitzin (με την τελευταία να ζωγραφίζει και στα lead μέρη της)], μια πραγματική πανδαισία. Δεν είναι τυχαίο ότι το εν λόγω κομμάτι επιλέχθηκε ως το πρώτο video clip για την προώθηση του δίσκου. Στο “An Empty Shell” o DC μας δείχνει που μπορεί να φτάσει σε τσιρίδα ενώ από μουσικής πλευράς είναι το πιο prog του δίσκου, με τον Andre Andersen & το νεοφερμένο Jonas Larsen (Ex Barock) να ανταλλάζουν solo τύπου «ερώτησης – απάντησης» σε πλήκτρα και κιθάρα αντίστοιχα. Το “Hard Rain’s Coming” ίσως είναι η πιο hard rock στιγμή του δίσκου. Δεν μπορείς να πεις ότι είναι αμιγώς hard rock γιατί δεν λείπουν από αυτό τα prog σημεία και τα πολυφωνικά κουπλέ/ρεφρέν. Η διαδοχή έρχεται με το “Half Past Loneliness”, το οποίο ξεκινά με μια ευκολομνημόνευτη μελωδία στην κιθάρα, η οποία μας αποκαλύπτεται πως είναι το super catchy refrain που διαθέτει το κομμάτι και ένα άψογο solo στο οποίο ο Larsen κάνει πράξη αυτό που λέμε «δίνει πόνο». Στην συνέχεια ο Andersen μας επιφυλάσσει ένα τεράστιο σε διάρκεια (σ.σ. 10,30 λεπτά) ομότιτλο κομμάτι, στο οποίο πραγματικά δεν μπορείς να κουραστείς ούτε για ένα δευτερόλεπτο. Θες το νεοκλασικό solo της κιθάρας; Τα φοβερά σημεία από πλήκτρα; Την απίστευτη δουλειά που έχει γίνει στις φωνές ΚΑΙ εδώ; Το “Angels Gone” ακολουθεί για να κλείσει το δίσκο. Το συγκεκριμένο αποτελεί και το λιγότερο αγαπημένο μου του δίσκου. Και με το που τελειώνει έχεις μια γλυκόπικρη γεύση. 7 κομμάτια και ακριβώς 44 λεπτά σε διάρκεια;;; Σε κάνει να πατήσεις το play ξανά και ξανά. Έχουμε πραγματικά να κάνουμε με έναν απίστευτο δίσκο. Πραγματικά οι Royal Hunt κατάφεραν να επεκτείνουν τα υψηλά standards τους με αυτό το δίσκο. Δεν αξίζει απλά την θέση του στην δισκοθήκη σας αυτό το album. Απλά την απαιτεί!

9/10

Νίκος Σιγλίδης

nikos@greekrebels.gr

Χμμμμ... Ένας Βραζιλιάνος, ένας Άγγλος και ένας Έλληνας βρέθηκαν (σχετικό και το αν βρέθηκαν κιόλας) για να φτιάξουν έναν μελωδικό Heavy Metal – Hard Rock δίσκο, βγαλμένο από το γνωστό ανέκδοτο. Όπως και να έχει ο δίσκος είναι αρκετά σκαλοπατάκια πάνω από το να είναι ανέκδοτο και αυτό οφείλεται κυρίως στον κύριο που είναι πίσω από το μικρόφωνο, που δεν είναι κανείς άλλος παρά τον Tony Mills, frontman στους TNT και στους Shy, οποίος είναι εδώ και με τη φωνάρα του κυριολεκτικά σώνει την κατάσταση από τη μετριότητα. Στα ντραμς είναι ο Acacio Carvalhio που είχε περάσει και από τους Βραζιλιάνους Powerάδες Dark Avenger και τώρα είναι στους Single Bullet Theory που παίζουν Metalcore και στη κιθάρα είναι ο Μπάμπης Καϊσάς, ένας ιδιαίτερα μελωδικός κιθαρίστας ο οποίος είναι και ο βασικός εμπνευστής των συνθέσεων. Τώρα στο τι ΤΕΙΝΕΙ να θυμίσει το όλο σκηνικό... θα έλεγα ένα απλουστευμένο κράμα Queensryche (στα πλέον συγκαταβατικά τους κομμάτια) με Winger και Dokken. Όπως προανέφερα, πολύ καλή ερμηνεία από τον Tony Mills ο οποίος έχει πάρει πολύ ζεστά τα κομμάτια και κάνει ότι θέλει πραγματικά! Ντραμς και κιθάρα αρκετά καλά, χωρίς όμως να είναι κάτι το εξωπραγματικο. Καταφέρνουν να διατηρήσουν πολύ ωραίες δυναμικές και να τέρψουν με κάποια καλά breaks και σολίδια αλλά μέχρι εκεί. Συνθετικά αν και μέτρια, πολύ ευχάριστα τα κομμάτια (η αλήθεια να λέγεται ο δίσκος ακούγεται ιδιαίτερα ακούραστα αλλά δεν σου κάνει κάποια αίσθηση να τον ξανακούσεις). Κάποια τραγούδια που κατά τη γνώμη μου κάπως ξεχώρισαν είναι το ‘Sins of Mankind’ και ‘Somewhere Someplace’ (ειδικά το δεύτερο έχει γίνει από ότι είδα και video clip με special γκομενάκι μέσα!). Από εκεί και πέρα υπάρχει και διασκευή από Dokken μέσα και επίσης έχει και metal εκτέλεση του Jingle Bells. Αρκετά ενδιαφέρουσες και οι δύο εκτελέσεις αλλά ούτε αυτές κάνουν τη διαφορά (πως θα ήταν δυνατόν άλλωστε). Άρα καταλήγουμε στον ίδιο παρανομαστή... Όποιοι θέλουν να ακούσουν Tony Mills ας πάνε και να τον λιώσουν το δίσκο, οι υπόλοιπη μη περιμένετε και τα απίστευτα αλλά όλο και κάτι θα σας τραβήξει μεμονωμένα το ενδιαφέρον.

6.5/10

Γιώργος “Kelenmar” Βασιλειάδης

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

Οι Nami από την Ανδόρα είναι μια μπάντα που με εξέπληξε αν και άργησαν λίγο να με εντυπωσιάσουν. Ξεκινώντας με το πρώτο κομμάτι ‘Awakening from Lethargy’, είχα αρχίσει να υποπτεύομαι ότι θα ακούσω κάτι μέτριο. Ο λόγος είναι ότι οι Nami σε κάποια λίγο πιο ακουστικά, εισαγωγικά, ήρεμα μέρη είναι λίγο υποτονικοί. Μπαίνοντας όμως στο δεύτερο τραγούδι ‘Inner Man- Materia,’ ανασκουμπώθηκα, Αυτοί οι τύποι είναι πολύ καλοί. Κάνουν κάτι τρομερό κατά τη γνώμη μου, συνδυάζουν εξαιρετικά το rhythm section με τις κιθάρες δημιουργώντας ένα άψογο αποτέλεσμα, χωρίς να θυμίζει άλλες progressive μπάντες, ή αυτό που ονομάζεται progressive, αλλά δημιουργώντας την αίσθηση ότι κάνουν μια προοδευτική προσέγγιση του metal. Είναι εναλλακτικοί μεταλάδες, και όχι απόλυτα τεχνικοί, πολύπλοκοι, ή extreme, το κάνουν με κάποια φυσικότητα και με αρκετή ευφυΐα. Φωνητικά, δεν άκουσα κάτι που να με ενθουσιάσει, θα μπορούσαν να είχαν συνδυαστεί κάπως καλύτερα οι μελωδικές γραμμές του τραγουδιστή. Γενικά και καταλήγοντας, έχουν να βελτιώσουν και τον ήχο τους και την παραγωγή και έχουν να διανύσουν αρκετό δρόμο ακόμα αλλά ξεκινούν από πολύ ψηλά για μια μπάντα που βρίσκεται στα πρώτα της βήματα. Και το κυριότερο είναι πως έχουν μουσικό χαρακτήρα.

8.5/10

Ήλια Τσάρα

ilia@greekrebels.gr

Πάλι στο προσκήνιο οι death metallers Abysmal Dawn με την επανακυκλοφορία του «From Ashes», του πρώτου full – length δίσκου τους. Λογική βρίσκω την επιθυμία της καινούργιας “στέγης” να πάρει στα χέρια της το hit album που τους καθόρισε και τους καθορίζει μέχρι και σήμερα ως ένα από τα καλύτερα συγκροτήματα της δεκαετίας στο είδος τους. Αλλά συνήθως βλέπουμε τέτοιες ενέργειες να γίνονται αν υπάρχει και κάποιος πιο ιδιαίτερος λόγος, όπως πχ όταν έχουν περάσει δεκαετίες ή δεν υπήρχε τρόπος να βρεθεί η δουλειά του συγκροτήματος μέσο των γνωστών οδών, και τέλος αν είναι από τα λίγα “old time classics“ που πραγματικά αξίζει να ακουστεί και να ξανακουστεί ο δίσκος. Εφόσον δεν βλέπουμε κάτι τέτοιο εδώ, ήταν μάλλον μία «αρπαχτή» περισσότερο για τα λεφτά, παρά για ότι άλλο. Δεν με χάλασε το reissue δεν είναι αυτό το απόφευγμα, ίσα ίσα μου φάνηκε πολύ πιο ισορροπημένο με το τωρινό mixing, με ίσως λίγο πιο υπερτονισμένες κιθάρες απ' όσο θα' θελα αλλά οκ. Το μοναδικό “ καινούργιο ” είναι οι επανεκτελέσεις τριών κομματιών του demo δίσκου τους που μου φαίνονται σαν ξεκάρφωμα αλλά χαλάλι μου αρέσει το ηχητικό αποτέλεσμα.

6/10

Αλέξανδρος Κωνσταντουράκης

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

Και άλλη μία καινούργια δουλειά, αυτή την φορά εκ Ιρλανδίας, από το τριμελές συγκρότημα Dead Label όπου σχηματίστηκε το 2008, και κέρδισαν και ένα battle of the bands, όσο αυτό μετράει. Βγάζοντας τον πρώτο full τους δίσκο ακούμε επιρροές από Slipknot, Trivium, Metallica, Pantera, Machine head όπως οι ίδιοι ισχυρίζονται. Στην πραγματικότητα λίγα χαρακτηριστικά στον ήχο τους θυμίζουν τα προαναφερθέντα. Περισσότερο ακούγονται σαν nu – metal, με core-οειδή φωνητικά, death riffing και μερικά thrash σημεία, δείχνοντας λίγη προσωπικότητα. Η παραγωγή δεν είναι άσχημη αν και όχι τέλεια, καθώς τα drums δεν μου κάθονται και πολύ καλά (αρκετά κούφια και αδύναμα), αν και πιστεύω ότι ήταν επιλογή τους να ακούγονται έτσι. Η παραγωγή έγινε από τον Mark Daghorn (Cradle of Filth, Orange Goblin, Raging Speedhorn κ.α.). Τα παιδιά έχουν ταλέντο, έχουν ιδέες, μάλλον θέλουν κάπως καλύτερη διαχείριση όλου αυτού. Πολύ core για εμένα, αν όμως σας ενδιαφέρουν παρόλα αυτά ρίξτε καμία ματιά στα δώδεκα νέα κομμάτια τους.

5,5/10

Αλέξανδρος Κωνσταντουράκης

alexandros@greekrebels.gr

Οι Hostile είναι ανακάλυψη του KK Downing (ex Judas Priest), τους οποίους είδε σ’ ένα live στην Αγγλία και συνεργάστηκε μαζί τους αναλαμβάνοντας την παραγωγή στο album. Επίσης στο μπάσο βρίσκεται ο Alex Hill γιος του Ian Hill (Judas Priest). Με αυτά τα δεδομένα ο πήχης απογειώνεται όπως καταλαβαίνετε. Η μουσική του Eve Of Destruction όμως δεν καταφέρνει να καλύψει όλες τις προσδοκίες . Αποτελούμενο από δέκα συνθέσεις που η συνολική διάρκεια δεν ξεπερνά τα 36 λεπτά, διαθέτουν επιθετική μουσική με αρκετά solos, ύφος που φέρνει στους Machine Head, Bullet for my Valentine, αλλά υστερούν από θέμα έμπνευσης καθώς στο μεγαλύτερο ποσοστό δεν έχουν και ιδιαιτέρα πράγματα να προσφέρουν. Ακομα και η παραγωγή δεν είναι η αναμενόμενη ενώ θα μπορούσε να ήταν πολύ καλύτερη. Συνεπώς το “Eve Of Destruction” δεν είναι το album που θα τους κάνει να ξεχωρίσουν παρά την συμμετοχή των ονομάτων που αναφέρονται.

6/10

Κώστας Αυγουλέας

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

Γενικά έχω έναν κανόνα όταν πρόκειται να κάνω review σε άλμπουμ από μπάντες που δεν έχω ξανακούσει. Ποτέ δεν κοιτάω τι παίζουν πριν το ακούσω μόνος μου, για να μην εξαλείψω εντελώς το στοιχείο της έκπληξης. Βλέποντας λοιπόν το ομολογουμένως όμορφο εξώφυλλο και ακούγοντας την ambient εισαγωγή του άλμπουμ, τίποτα δε θα με προϊδέαζε για το τι πρόκειται να επακολουθήσει. To Γαλλόφωνο Καναδικό τρίο παίζει καθαρό black metal και παρά το αρχικό μου μειδίαμα, το κάνει και αρκετά καλά. Δυνατό και ωμό όπως πρέπει σε τέτοιες περιπτώσεις το 4ο άλμπουμ των Forteresse έχει και μπόλικα ψήγματα ατμόσφαιρας, τα οποία δημιουργούνται μόνο από τις παγωμένες μελωδίες της κιθάρας. Ωραίες εισαγωγές που δίνουν το κατάλληλο έναυσμα στον avant garde ορυμαγδό που ακολουθεί. Η ένσταση μου σε τέτοιου είδους άλμπουμ πάντως παραμένει η ίδια. Εντάξει καταλαβαίνω πως ο συγκεκριμένος ήχος εμπεριέχει κάτι από cult μέσα του, αλλά ρε παιδιά μια καλύτερη παραγωγή δεν θα χάλαγε και τόσο πια την true- ίλα που θέλετε να βγάλετε από μέσα σας. Έλεος πια με παραγωγές τύπου ‘’πετάω τη μπάντα σε ένα πηγάδι παρέα με όργανα και ενισχυτές και ηχογραφώ με μηδέν πηγές από ένα κασετοφωνάκι Casio και ότι γράψουμε’’. Σίγουρα η αισθητική μου διαφέρει από αυτή των black metallers και προφανώς αυτοί θα το εκτιμήσουν διαφορετικά από εμένα. Όπως και να χει η πρώτη ύλη παραμένει αξιόλογη, η απεικόνιση της είναι αυτή που μου τα χάλασε.

6,5/10

Γιώργος Τσινάνης

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

Δεν είναι και τόσο συνηθισμένο 2 αδερφές από τη Ρωσία να ηγούνται μιας τέτοιας ιδιαίτερης μπάντας. Οι Eternal Wanderers δημιουργήθηκαν το 1997 αλλά αυτό είναι μόλις το 2ο άλμπουμ τους, με τις αδερφές Elena και Tatyana Kanevskaya στο τιμόνι του γκρουπ. Η μουσική τους μπορεί άνετα να χαρακτηρισθεί σαν συμφωνικό neo prog με αρκετές επιρροές από 70’s μπάντες όπως οι Eloy και Van Der Graaf Generator. Προσωπικά διέκρινα πολύ έντονα τους Lucifer Was στα τραγούδια τους. Εντελώς αντιεμπορικοί, με την ψυχεδέλεια αρωγό οι Ρωσίδες φαίνεται να ξέρουν τι κάνουν και διαλέγουν έναν αρκετά δύσβατο δρόμο στη σύνθεση. Κομμάτια δαιδαλώδη με δεκάδες θέματα, soundtrack-ική ατμόσφαιρα, απαιτούν την αμέριστη προσοχή του ακροατή, που άλλοτε τα χτίζουν προσθέτοντας στρώματα (πχ σαν το Bolero του Ravel) και άλλοτε τα ενορχηστρώνουν με την jazz-ιστική παράνοια του Frank Zappa. Τα όργανα ορχήστρας έχουν σχεδόν τον πρωταγωνιστικό ρόλο και αρκετές φορές έρχονται σε αντίθεση με τα synthesizers, παντρεύοντας κατά κάποιο τρόπο το παλιό με το νέο. Κυρίες μου, δηλώνω εντυπωσιασμένος!

8,5/10

Γιώργος Τσινάνης

gtsinanis@greekrebels.gr

Να πω την αλήθεια πρώτη φορά ήρθα μέσω αυτού του δίσκου σε επαφή με αυτή τη μπάντα από την Ιταλία. Το συγκεκριμένο κουαρτέτο κινείται σε αυτόν τον δίσκο σε ηχητικά πλαίσια ανάμεσα σε Συμφωνικό Μελωδικό Gothic και ελαφρύ Doom – Death ενώ παράληλλα ακουστικά και συνθετικά φαίνεται να ακολουθεί μία γραμμή ανάμεσα σε πρώιμους Paradise Lost, Crematory και Rotting Christ. Φανταστείτε ένα μελιστάλαχτο, αρκετά συμφωνικό και πιανιστικό “Triarchy Of The Lost Lovers” με λίγο πιο αργές και ρυθμικές κιθάρες και μπόλικες εναλλαγές φωνητικών τόσο ανάμεσα σε Death και Gothic στυλ αλλά και τέλος μπόλικες αλλαγές ανάμεσα στη χρήση Αγγλικής και Ιταλικής γλώσσας. Βέβαια τσεκάροντας και την υπόλοιπη δισκογραφία της μπάντας (το “Inferno” είναι η τρίτη κυκλοφορία τους) κατάλαβα ότι αυτός ο δίσκος - ‘πείραμα’ αποτελεί περίπτωση αντίστοιχη με αυτούς που παρουσίασαν στις τελευταίες τους δουλείες οι Kamelot και οι Nightwish. Πρώτον είναι αισθητά κατώτερος από τους προηγούμενους και δεύτερον αποβλέπει σε μία πιο θεατράλ μουσικής προσέγγισης της μπάντας. Σε γενικές γραμμές δεν είναι βέβαια άσχημος και, ενώ διαθέτει κάποια σχεδόν αδιάφορα κομμάτια, κυρίως λόγω πιθανής συνθετικής αστοχίας από τη μπάντα, από την άλλη υπάρχουν εδώ μέσα και κάποια τρομέρα μελωδικά κομμάτια, με πολύ όμορφες σκοτεινές πτυχές, όπως το ‘Voices Of Dead Souls’. Το συγκερκιμένο κομμάτι είναι και ένα από τα αγαπημένα μου σε αυτό το δίσκου καθώς καταφέρνει να εκφραστεί από τα συνθετικά στοιχεία της μπάντας σε πάρα πολύ υψηλό βαθμό και παράλληλα συγκροτεί και την όμορφη ατμόσφαιρα των προηγούμενων δίσκων. Επίσης καλά και τα ‘Lamia’ και ‘In My Black Church’ και τέλος αρκετά ενδιαφέρον είναι το ‘A Satana’ δεδομένο των μελωδικών του πειραματισμών και της πιο ανεβαστικής της του διάθεσης. Από εκεί όμως και πέρα και εξαιρώντας κάποιες τμηματικές εκλάμψεις, ο δίσκος παραμένει αρκετά μέτριος αν και πιστεύω όσοι γουστάρουν ιδιαίτερα Paradise Lost και έχουν και μια πιο Gothic διάθεση, θα τον εκτιμήσουν αρκετά περισσότερο.

6.5/10

Γιώργος “Kelenmar” Βασιλειάδης

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

Αναγεννημένοι από τις στάχτες των Tears of Evil, οι Ιταλοί death metallers κυκλοφορούν τον παρθενικό τους δίσκο, έπειτα από κάποια demos και μια live κυκλοφορία. Δεν είναι ακριβώς σκοτεινοί, το μόνο βαρύ και death metal είναι τα φωνητικά, τις κιθάρες θα τις χαρακτήριζα κανονικές για αυτό το είδος και τα τύμπανα κλασσικά. Αν και οι νόρμες είναι αρκετά κλασσικές έως και βαρετές ώρες, το συνθετικό μέρος είναι πολύ καλό και παρασύρθηκα αρκετές φορές στο ρυθμό τους, έχουν μέχρι και groove σε πολλά σημεία, αλλά μέχρι εκεί. Δεν παραδίδουν τίποτα καινούριο, ούτε να περιμένετε πως κάνουν κάτι πρωτοποριακό στην σκηνή, της οποίας οι κυκλοφορίες αυξάνονται και πληθύνονται επικίνδυνα! Πιστεύω πως κάπου στην μέση κάνουν μια κοιλιά αν και ξεκινάνε πολύ δυνατά, αλλά έπειτα απλά επαναλαμβάνονται. Κανονικά θα έκραζα πιο πολύ, αλλά τους συμπάθησα, μην με ρωτήσετε γιατί, ίσως επειδή έχουν ωραίες ιδέες αν και δεν κάνουν κάτι τρελό. Για τους οπαδούς ρίξτε έτσι ένα αυτί, δεν θα σας εκπλήξουν αλλά θα γουστάρετε.

5/10

Tένια Λάρδα

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.