Έχω συμφιλιωθεί πλέον με το γεγονός ότι οι Theatre of Tragedy δεν πρόκειται να επιστρέψουν στις μεγαλειώδεις τους στιγμές a.k.a. ‘Aegis’, ‘Velvet Darkness They Fear’ συνεχίζοντας λοιπόν με αυτό το δεδομένο, το ‘Forever is the World’ είναι ένας συμπαθητικός δίσκος. Κατά τα άλλα είναι ένα συνονθύλευμα δειγμάτων από το 80% των προηγούμενων album τους. Το ψαρωτικό της υπόθεσης είναι ότι με το ο δίσκος ξεκινάει με το ‘Hide and Seek’ πιάνεις τον εαυτό σου σε ελπιδοφόρα διάθεση, να πιστεύει ότι ίσως αποφάσισαν να επανεξετάσουν και να επιστέψουν στην doom-ίζων περίοδο τους. Αυτή η χαρά όμως δεν κρατάει για παραπάνω από τα 5μιση λεπτά που διαρκεί το κομμάτι καθώς τα επόμενα 4 κομμάτια του δίσκου ακούγονται σαν μια πιο μελαγχολική παράμετρος του προκατόχου του ‘Storm’, όταν παρουσίαζαν την καινούργια τους θηλυκή παρουσία πίσω από το μικρόφωνο (την οποία ομολογουμένως μερικές φορές την προτιμώ από την Liv Kristine σαν χροιά φωνής). Αμέσως μετά με το ‘Astray’ και το ‘Frozen’ σου φέρνει στη μνήμη εκείνη τη μινιμαλιστική θλίψη που χαρακτήριζε τους T.o.T. από την αρχή της καριέρας τους. Και φυσικά για να μην ξεχνάμε την mid-period της μπάντας υπάρχουν κομμάτια σαν το ‘Revolution’ και το ‘Deadland’ να μας θυμίζουν το ‘τρώγεται, δεν τρώγεται’, ‘Musique’. Το bottomline είναι ότι, όπως είπα και αρχικά, είναι ένας συμπαθητικός δίσκος με κάποια ενδιαφέροντα σημεία. Και;;

6,5/10

Αγγελική Καπίρη

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

Σχόλια (0)

RSS feed Comments