Δεν μπορώ να πω, είναι κάποιοι δίσκοι που σε εμπνέουν δημιουργικά… παίρνεις το CD και αντί να το βάλεις στην συλλογή σου με τα άλλα albums μπαίνεις στην διαδικασία να ψάξεις κάποια άλλη χρησιμότητα, όπως να το κάνεις σουβέρ κλπ. Γιατί? Πολύ απλά επειδή από το πρώτο μισό λεπτό του δίσκου θες να φωνάξεις έλεος! Κάπου πήρε το μάτι μου ότι αυτό το album ή θα το αγαπήσεις ή θα το μισήσεις… ε, δεν νομίζω να υπάρχει κάποιος που να ανήκει στην πρώτη κατηγορία (εκτός από τους ίδιους τους Akroma)! Λοιπόν για να πω και περί τίνος πρόκειται, μην σας αφήσω και με την απορία, οι Akroma είναι μία μπάντα από την Γαλλία και θέλουν να πιστεύουν ότι παίζουν black. Το Seth αποτελείται από δέκα κομμάτια που ειλικρινά με πολύ δυσκολία μπαίνεις στην διαδικασία να τα ακούσεις από την αρχή μέχρι το τέλος. Ο λόγος που είναι τόσο απαίσια δεν έχει να κάνει τόσο με την μουσική, όσο με τα φωνητικά που είναι απλά απαράδεκτα! Ο τύπος τσιρίζει λες και του πατάνε τον κάλο (για να μην πω τίποτα άλλο). Ίσως να είχε ως είδωλο τον Dani Filth, αλλά δεν καταφέρνει να του μοιάσει για κανέναν λόγο. Πραγματικά η φωνή του είναι τόσο τραγική που χαλάει και την παραμικρή μελωδία που ίσως να άρεσε σε κάποιον (όχι βέβαια ότι από μελωδίες σκίζουν, αλλά τουλάχιστον είναι υποφερτές και δημιουργούν από μόνες τους μία αρκετά σκοτεινή ατμόσφαιρα). Αν αγαπάτε τα αυτιά σας, αφήστε το καλύτερα…

3/10

Ηλίας Μαρόγλου

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

Σχόλια (0)

RSS feed Comments