Option A

Iron Maiden - The Final Frontier. Ένας δίσκος που λίγο πολύ όλοι περιμέναμε. Οι μισοί το περιμένανε επειδή έχουν την απορία να δούν που μπορούν να φτάσουν ακόμα οι Maiden και οι άλλοι μισοί το περιμένανε γιατί υπάρχει η έντονη φήμη ότι αυτός είναι ο τελευταίος δίσκος της μπάντας και θέλανε να δούνε τι θα προσφέρουν στους οπαδούς τους. Στα της μουσικής τώρα όλοι γνωρίζουμε οτι οι Μαιden έχουν πάψει να παίζουν κάτι το απλό και προβληματίζονται αρκετά έντοντα πλέον με τη μουσική τους οπότε μην περιμένετε κάτι ευκολοχώνευτο εδώ πέρα. Το μαρτυράει άλλωστε και η διάρκεια του δίσκου που είναι 77 λεπτά. Μετά απο μια ανούσια αλλά και περίεργη εισαγωγή μπαίνουμε στο πρώτο τραγούδι του δίσκου το οποίο είναι το Final Frontier. Σίγουρα δεν είναι κάτι πρωτότυπο αλλά κατά τη γνώμη μου είναι μια σχετικά καλή αρχή. Άμα βγάλεις την εισαγωγή είναι ένα απλό 4λεπτο τραγούδι. Μοναδικό ελλάτωμα σε αυτό είναι ο Dickinson ο οποίος στο ρεφραίν τραγουδάει μόνο τον τίτλο του τραγουδιού και αυτό πάρα πολύ ψηλά στις νότες. Αυτό είναι ένα μείον σε αυτό το σημείο. Η συνέχεια έρχετε με το El Dorado. Εδώ τα πράγματα είναι καλύτερα καθώς υπάρχει μια πιο ωραία δομή και επίσης υπάρχουν ορισμένα καταπληκτικά ριφ εδώ πέρα. Ο Dickinson πάλι κάνει το ίδιο πράγμα στο ρεφραίν εδώ πέρα. Η συνέχεια έρχετε με το καλύτερο τραγούδι του δίσκου (Μother Of Mercy) στο οποίο μπορώ να πώ ότι βλέπω ξεκάθαρα τους Maiden της τελευταίας δεκαετίας. Αργό και ακουστικό στην αρχή και δυνατή συνέχεια. Η συνέχεια του δίσκου είναι το ίδιο ανάλογη με το συγκεκριμένο κομμάτι. Αργές εισαγωγές και δυνατά ριφ στη συνέχεια για να καταλήξουνε πάλι σε αργό κλείσιμο. Μοναδικό ελλάτωμα στα τραγούδια είναι ότι ο Dickinson τραγουδάει σε ορισμένα σημεία πάρα πολύ ψηλά λές και ήθελε να αποδείξει κάτι στον κόσμο. Πραγματικά αυτό είναι πολύ περίεργο. Για να καταλήξουμε. Σίγουρα αυτός ο δίσκος θα διχάσει πάρα πολλούς οπαδούς. Δεν φτάνει στα επίπεδα του A Matter Of Life And Death αλλά ούτε και στα επίπεδα του Dance Of Death. Θέλει σίγουρα αρκετές ακροάσεις για να καταλάβεις τα τραγούδια αλλά αυτό δεν είναι πρόβλημα καθώς όλοι οι τελευταίοι τους δίσκοι έτσι ήτανε αλλά σίγουρα έχει μια αίσθηση ότι κάτι λείπει από αυτά τα τραγούδια και αυτό είναι πραγματικά μείον γιά ένα συγκρότημα θρύλος όπως οι Maiden. Είναι αξιόλογη ως κυκλοφορία; Αδιαμφισβήτητα. Με την επιλογή που έχουν κάνει οι Iron Maiden για τη στροφή στη μουσική τους δε θα τους κερδίσουν όλους και αυτό είναι απολύτως θεμιτό, αλλά ας τους κρίνουμε για αυτό που έχουν να προτείνουν και θεωρώ πως αυτό που κάνουν οι Iron Maiden το κάνουν πραγματικά καλά.

8/10

Άκης Μυστιλόγλου

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

Option B

Φυσικά παίρνουμε ως δεδομένο πως ο ήχος του heavy metal, όπως έχει διαμορφωθεί μέχρι σήμερα -και υπεύθυνοι γι’ αυτό είναι οι ίδιοι μαζί με τους άλλους τρεις μεγάλους (Sabbath, Priest Metallica)- τους έχει ξεπεράσει. Είναι επίσης φανερό ότι οι Maiden πλέον δεν έχουν να αποδείξουν τίποτα και σε κανένα. Όσο όμως κυκλοφορούν άλμπουμ πρέπει να κρίνονται γι’ αυτά. Δυστυχώς, το “The Final Frontier” είναι μέτριο. Τρώγοντας την πρώτη κρυάδα με το “ El Dorado”, περίμενα τουλάχιστον πως αυτή θα ήταν η αδύναμη στιγμή του άλμπουμ. Οι Maiden όμως με διέψευσαν. Έπρεπε να φτάσω στα δυο τελευταία κομμάτια για να ακούσω κάτι καλό. Προσωπικά διέκρινα μια νωχελικότητα, όχι μόνο σε σύνθεση αλλά και σε εκτέλεση και μου δόθηκε η εντύπωση ενός άλμπουμ με διεκπεραιωτικό χαρακτήρα. Εξαιρώντας τον Bruce, οι υπόλοιποι μέχρι και βαριεστημένοι μου ακούστηκαν. Ειδικά ο McBrain έχει ένα από τα πιο αδιάφορα drumming της θητείας του – το Virtual XI είναι αξεπέραστο σ’ αυτόν τον τομέα. Είναι σίγουρο βέβαια, πως η δυναμική των Maiden στα live είναι τέτοια που μπορεί να ανεβάσει τουλάχιστον 2 επίπεδα αυτά τα τραγούδια, αλλά στα αυτιά μου είναι φανερό πως τέτοιες συνθέσεις παλιότερα δεν θα ήταν κατάλληλα ούτε για fillers. Σίγουρα η λατρεία μου -όπως και πολλών άλλων- για τους Maiden δεν πρόκειται να μετριαστεί ακόμα και αν βγάλουν άλμπουμ διασκευών στους Simon and Garfunkel. Όταν αποφασίσουν να σταματήσουν, ένα μεγάλο κεφάλαιο αυτής της μουσικής θα κλείσει και είτε αυτό είναι το τελευταίο τους άλμπουμ είτε όχι, πρέπει να τους τιμήσουμε όπως τους αρμόζει. Μέχρι όμως να συμβεί αυτό, sorry Steve…
6/10
Γιώργος Τσινάνης

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

Σχόλια (0)

RSS feed Comments