Option A

Αγαπητοί φίλοι (αλλά και εχθροί γιατί όχι;;) των Whitesnake ετοιμαστείτε για την νέα τους, αμφιλεγόμενη κατ' εμού, κυκλοφορία τους! Forevermore το όνομα αυτής και το ενδέκατο album των Whitesnake σε παραγωγή του Coverdale, Dough Aldrich και Michael McIntyre όπως και θα ήταν και επόμενο! Όσοι φίλτατοι τυχαίνει και έχετε μεγάλες προσδοκίες, να μην σας το χαλάσω αλλά τουλάχιστον ελαττώστε τες. Μία μέτρια προσπάθεια των αγαπημένων Whitesnake να γυρίσουν back to basics μετά από δισκογραφική απουσία τριών χρόνων μετά το Good to be bad το 2008, μας έρχοντε και δεν μας πολύ εκπλήζουν με το Forevermore καθώς πρόκειται για ενα project μιας μεγάλης μουσικά και ιστορικά μπάντας που πλέον έχει περάσει η μπογιά της και δεν έχει κάτι περισσότερο να δώσει. Απ' τη μια φυσικό όταν μιλάς για ένα συγκρότημα 34 χρόνων, απ' την άλλη όμως 3 χρόνια απουσίας απ' το δισκογραφικό παρασκήνιο κάποιος θα περίμενε περισσότερα! Το album το περιλαμβάνουν 13 κομμάτια απ΄ τα οποία ξεχωρίζουν το ομώνυμο Forevermore, που πρόκειται για μια αγαπησιάρικη μπαλάντα με την φωνάρα του Coverdale να την στολίζουν και τις δυνατές κιθάρες να σε ξεσηκώνουν στο τέλος! Επίσης το Steal your heart away και το Whipping Boy Blues αποδεικνύουν ότι ακόμα και παππούδες πλέον ξέρουν να ροκάρουν! Παρόλα αυτά το album γενικά δεν αποτελεί κάτι το φαντασμαγορικό και όπως πρωτοείπε η... ποιήτρια(!) καλύτερα να μην υπάρχουν πολλές φιλοδοξίες γιατί θα υπάρξουν και απογοητεύσεις! Με την κυκλοφορία του album, οι φίλτατοι Whitesnake ετοιμάζουν περιοδεία για την προώθησή του και να δούμε τι θα δούμε και στην ζωντανή εκτέλεση του αμφιλεγόμενου album!

7/10

Σταυρούλα Διονυσοπούλου

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

Option B

Μέσα στο γενικότερο κυκεώνα αντιπαραθέσεων για το κατά πόσο τα παλιά ονόματα μπορούν να προσφέρουν πια, έρχονται να προστεθούν στη λίστα και οι θρύλοι του hard rock. Υπάρχουν βέβαια πολλοί που αρκούνται απλά στο να ακούνε τον Coverdale να τραγουδάει και δε μπορώ να αρνηθώ πως ο μεγάλος το χει ακόμα, οπότε αυτούς δε τους νοιάζει και ιδιαίτερα αυτή η κριτική. Για την ποιότητα των τραγουδιών όμως δε μπορώ να πω το ίδιο. Ειδικά αν βάλουμε το “Forevermore” δίπλα στα παλιά αριστουργήματα, η διαφορά είναι χαώδης. Νομίζω πως ο Dave από τη θέληση του να μείνει στην μουσική επικαιρότητα χάνει λίγο το βασικό ζητούμενο, που φυσικά είναι η τραγουδοποιία. Έτσι λοιπόν δημιουργεί ένα απόλυτα ασφαλές άλμπουμ γεμάτο με radio friendly τραγούδια που σκοπό έχουν να προσελκύσουν και ένα άλλο κοινό, πράγμα που παλιότερα συνέβαινε μεν αλλά αβίαστα. Αν και ξεκινάει δυνατά, στη συνέχεια ακολουθεί κάθετη πτώση με πολλές ανέπνευστες στιγμές που σε ορισμένα σημεία ακούγονται μέχρι και σαν glam rock. Αλλά να μου πεις όταν έχεις πάρει σαν κιθαρίστα και συνθέτη κάποιον που έπαιζε στους Winger τι να περιμένει κανείς; Έπρεπε να φτάσω στο τελευταίο και ομώνυμο κομμάτι του δίσκου το οποίο είναι πραγματικά αξιόλογο. Πέραν αυτού όμως πολύ λίγα πράματα σε ένα άλμπουμ που θα περάσει και δεν θα ακουμπήσει. Και για πάρω και εγώ μέρος στην αντιπαράθεση, θα αναπαράγω μόνο τη ρήση του Κομφούκιου: Όταν δεν έχεις να πεις κάτι, καλύτερα να μη μιλάς καθόλου. Θα ήθελα να αποφύγω το ζήτημα βαθμολογία στο συγκεκριμένο άλμπουμ, πράγμα που δυστυχώς δε γίνεται. Εξαντλώντας λοιπόν όσα αποθέματα επιείκειας έχω…

6/10

Γιώργος Τσινάνης

gtsinanis@greekrebels.gr

Σχόλια (0)

RSS feed Comments