Ανυπομονούσα να ακούσω τη νέα δουλειά των Queensryche. Που θα μας οδεύσει ηχητικά; Καλό το ερώτημα, καθότι το συγκρότημα από το Seattle τον τελευταίο καιρό παραπαίει μεταξύ φθορά και αφθαρσίας. Το νέο album που είναι το 12o στη σειρά μετά το “American Soldier ” του 2009 και το πρώτο για την Roadrunner Records, από τις πρώτες νότες ξεκαθαρίζει που θα βαδίσει, σε οτιδήποτε άλλο, εκτός από Metal. Ιχνηλατώντας για το σωστό μονοπάτι, το συγκρότημα έχασε κατ’ εμέ το δρόμο του. Έχει γίνει προσπάθεια στο album να συμπεριληφθούν μουσικά στοιχεία από διάφορους χώρους (oriental, indi, Pop, σαξόφωνα, jazz κ.λ.π.) που δυστυχώς είναι ανέμπνευστα και δεν δένουν όμορφα μεταξύ τους. Κιθαριές ελάχιστες, μουσικές άτονες, άχρωμες, άοσμες, αγκομαχούν να ακουστούν και η φωνή του Tate προσπαθώντας χωρίς επιτυχία να σώσει το χρονικό ενός βέβαιου Θανάτου. Στο άγχος για να γίνει η διαφορά χάθηκε το δρόμος και τώρα πλέον ούτε η πυξίδα του Τζακ Σπάροου δεν είναι ικανή να επαναφέρει το ένδοξο παρελθών του θεϊκού κατ΄ εμέ συγκροτήματος. Τώρα, όλα είναι υποκειμενικά, το δικό μου όμως ακουστικό πεδίο, με όλο το σεβασμό στην ιστορία του συγκροτήματος, αντέδρασε αρνητικά.

5/10

Χριστόφορος Ανδρώνης

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

Σχόλια (0)

RSS feed Comments