Η Ιρλανδία έκανε πάλι το θαύμα της. Μετά τη δισκάρα των Primordial σκάει σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα ένα ακόμα διαμαντάκι παραδοσιακού folk metal – και δεν εννοώ φαρσοκωμωδίες τύπου Korpiklaani. Οι Darkest Era μετά από 2 Ep που έκαναν κάποιο θόρυβο στο underground κυκλοφορούν το πρώτο τους άλμπουμ υπό την αιγίδα μάλιστα της Metal Blade και μας τινάζουν τα μυαλά. Παίρνοντας την μουσική παράδοση της χώρας τους, περισσότερο τις κλίμακες παρά τον ήχο και συνδυάζοντας την γνήσια μεταλλική έμπνευση φτιάχνουν ένα άλμπουμ που κάθε άλλο παρά σαν ντεμπούτο ακούγεται. Απίστευτα ώριμο, γεμάτο από συνθέσεις με συνοχή παίρνουν ένα είδος που έχει καταντήσει πανηγύρι και του προσδίδουν σοβαρότητα. Σαν γνήσια παιδιά της Ιρλανδίας κουβαλάνε εγγενώς την παρακαταθήκη που άφησε ο μεγάλος Phill Lynnot. Η μελαγχολική, σχεδόν σκοτεινή, όμως ατμόσφαιρα του άλμπουμ τους φέρνει πιο κοντά στο πνεύμα των Primordial, ειδικά με τη φοβερή δουλειά που έχει γίνει στις κιθάρες, ενώ τα φωνητικά με πολύ μεστές μελωδίες παίζουν πρωταρχικό ρόλο στις συνθέσεις και θυμίζουν ελαφρώς Quorthon στα επικά του χωρίς όμως το ρομαντικό φαλτσάρισμα του τελευταίου. Οι Darkest Era χωρίς παλινωδίες καταφέρνουν να φρεσκάρουν ένα πεπαλαιωμένο πια είδος με τα ίδια του τα συστατικά και αν και είμαι σχεδόν σίγουρος που πέραν του underground δε θα καταφέρουν να ακουστούν σε πιο ευρύ κοινό, ξέρω πως στο μέλλον θα ακούσουμε πολλά περισσότερα από αυτούς.

8,5/10

Γιώργος Τσινάνης

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

Σχόλια (0)

RSS feed Comments