Option A

Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες μπάντες στον χώρο του doom, οι Pantheist, επιστρέφουν με την καινούρια τους δουλειά. Πιστοί στον ήχο τους, έχουν γράψει συνθέσεις που συχνά φλερτάρουν ακόμα και με progressive στοιχεία. Τα κομμάτια αυτού του δίσκου είναι αργά, όχι σε απελπιστικό βαθμό όμως, με βασικό χαρακτηριστικό την πολύ όμορφη και μελαγχολική ατμόσφαιρα που διαθέτουν. Το ενδιαφέρον κεντρίζει εύκολα το πιάνο, αλλά και τα πλήκτρα που έχουν χρησιμοποιήσει, που ταιριάζουν τόσο όμορφα στα κομμάτια και βοηθούν σε μεγάλο βαθμό την δημιουργία αυτής της ατμόσφαιρας. Επιπλέον θετικό χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι η μετάβαση από το ένα τραγούδι στο άλλο γίνεται τόσο ομαλά που δένουν τόσο ωραία μεταξύ τους, σαν να είναι το ένα η φυσική συνέχεια του άλλου, ενώ παρόλο που οι διάρκειες τους είναι σχετικά μεγάλες, δεν κουράζουν τον ακροατή. Το μόνο που μου χάλασε λίγο την εικόνα ήταν η προφορά του τραγουδιστή, ειδικά στα καθαρά φωνητικά. Πάντως η αλήθεια είναι ότι όταν πρόκειται για promo funeral doom μπάντας, συνήθως έχω το άγχος ότι θα βαρεθώ από το πρώτο κιόλας κομμάτι! Είναι πολύ ευχάριστο το γεγονός ότι οι Pantheist καταφέρνουν να κρατήσουν το ενδιαφέρον ακόμα και σε έναν ακροατή που δεν τα πάει ιδιαίτερα καλά με τις αργές ταχύτητες, όπως εγώ. Ακόμα μία πολύ όμορφη και ιδιαίτερη δουλειά λοιπόν. Ακούστε το (κατά προτίμηση βράδυ) και δεν θα χάσετε!

8,5/10

Βίκυ Αθανασοπούλου

vicky@greekrebels.gr

Option B

Ο απ’ ότι φαίνεται Ελληνικής καταγωγής Kostas Panagiotou διαμόρφωσε τους Pantheist μαζί με τον Nicolas Tambuyser το 2000, με αρχική τους έδρα το Antwerp του Βελγίου και αργότερα το Λονδίνο. Ξεκίνησαν την πορεία τους με έναν ιδιαίτερα αυθεντικό doom ήχο και δίσκο όπως το “1000 years”, αλλά η αργότερη δουλειά τους άρχισε να γίνεται απαλότερη και με περισσότερα νέα χαρακτηριστικά, experimental και αργότερα πιο ambient θυμίζοντας την πορεία τον Άγγλων Anathema. Ο συγκεκριμένος ομώνυμος δίσκος τους θέλει μερικές ακροάσεις κατά την άποψή μου για να αναδείξει την μαγεία του. Με τις doom επιρροές να συνοδεύουν πλέον την dark δομή του δίσκου, οι Pantheist έχουν πάει την δουλειά τους σε άλλο επίπεδο. Αρχικά στα πρώτα κομμάτια παρατηρούμε μια πιο gothic ατμόσφαιρα, με τα “εκκλησιαστικά” πλήκτρα και τα doom riffs να ανοίγουν την αυλαία. Αργότερα όσο πάει και μαλακώνει το παίξιμο, με περισσότερη μελωδία, δίνοντας και στο πιάνο χώρο να αναπτυχθεί. Δύο κομμάτια θέλω να σχολιάσω ξεχωριστά. Το πρώτο είναι το “The Storm” όπου αντιπροσωπεύει το “Funeral doom”, αρκετά πιο καταθλιπτικό και με περισσότερο “θεατρικά” (αν είναι σωστός ο όρος) φωνητικά, όπου υπάρχει η μίξη death και clean. Άριστη δουλειά με πολύ καλή δομή και φοβερή ατμόσφαιρα. Και το δεύτερο είναι το τελευταίο κομμάτι τους, το “Live Through Me”, όπου με εξέπληξε ευχάριστα όλο το σύνολο από το πιάνο μέχρι, οι ambient λεπτομέρειες και τα “επικά” κατά διαστήματα φωνητικά, κάνοντάς με υποχείριο των επόμενων που έρχονται.

7,5/10

Αλέξανδρος Κωνσταντουράκης

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

Σχόλια (0)

RSS feed Comments