Οι Saxon θεωρούνται γερόλυκοι πολλά χρόνια τώρα. Θυμάμαι χαρακτηριστικά εκείνο το φεστιβάλ του 1994 – Το Rock of Gods- όπου οι Saxon δεν ήταν και στα πολύ πάνω τους και η περιρρέουσα ατμόσφαιρα ήταν στο μήκος κύματος του τι να φτουρήσουν τώρα τα γερόντια. Σε εκείνο το live οι Saxon κόψανε κώλους. Αλλά εντάξει το πόσο σπέρνουνε οι Άγγλοι ζωντανά το ξέρει και η κουτσή Μαρία, άλλωστε μια ακρόαση στο “The Eagle Has Landed” το αποδεικνύει περίτρανα. Σε επίπεδο studio album παρουσιάσανε μια πτώση στα 90’s με κάμποσα μέτρια άλμπουμ, στα 00’s όμως επανήλθαν δυναμικά με σκληρότερο ήχο και έδειξαν σε πολλούς πως τους ξέγραψαν νωρίς. Η νέα δεκαετία τους βρίσκει όπως τους άφησε η προηγούμενη, με δυναμισμό και κέφι για αγνό heavy metal. To Call To Arms εμπεριέχοντας τα παραπάνω, είναι ένα πάρα πολύ καλό άλμπουμ και όταν μιλάμε για καλό άλμπουμ των Saxon δεν χρειάζονται και πολλές περιγραφές για τα περαιτέρω. Ατόφιο NWOBHM με σύγχρονο ήχο χωρίς πολλά πολλά. Riffs διαδέχονται το ένα το άλλο, αριστοτεχνικά solos και ένας Biff με τη κρυστάλλινη φωνή του που δε λέει να γεράσει με τίποτα. Ο νέος είναι ωραίος (White Wizzard, Enforcer), μα πάντα ο παλιός είναι αλλιώς που έλεγε και μια ψυχή.

8/10

Γιώργος Τσινάνης

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

Σχόλια (0)

RSS feed Comments