Ναι, γέρασε. Ναι, το πρόσωπό του μοιάζει με το φαράγγι της Σαμαριάς από τις τόσες ρυτίδες που απέκτησε. Ναι, η εικόνα του πια δε θυμίζει σε τίποτα εκείνον τον όμορφο αλητάμπουρα που έκανε τις ξαναμμένες κοπελίτσες να φτιάχνονται από το άκουσμα και μόνο του ονόματός του. Πλέον, είναι ένας ώριμος 43χρονος με παιδιά. Πολλοί τον είχαν κατηγορήσει για προβληματικό χαρακτήρα και εγωπάθεια. Και έτσι να είναι, κανείς δε μπορεί να αρνηθεί πως ο Sebastian Bach αποτέλεσε μία από τις εμβληματικότερες φιγούρες τη δεκαετία του '80, παρέα με τους Jon Bon Jovi και Joey Tempest φυσικά. Χωρίς αυτόν άλλωστε, οι Skid Row θα ήταν κάτι τελείως πιο διαφορετικό από αυτό που όλοι ξέρουμε. Μετά και την τελευταία του φωνητική πινελιά στο πάρα πολύ καλό ‘Subhuman Race’ του 1995 των προαναφερθέντων, τον ξέχασε μέχρι και ο ίδιος ο Θεός. Η πολυαναμενόμενη επάνοδος έγινε το 2007 με το ‘Angel Down’, δίσκος που διέθετε κάτι από το παλιό rockstar-ιλίκι, αλλά τελικώς δεν έκανε την αναμενόμενη αίσθηση που θα έπρεπε και ας είχε σε 3 κομμάτια guest τον κολλητό/εκπρόσωπο τύπου του, Axl Rose. Ο νέος δίσκος, ‘Kicking & Screaming’, στο μεγαλύτερο μέρος του δε διαφέρει πάρα πολύ από τον προκάτοχό του. Με λίγα λόγια ξαναέχουμε απλά αλλά "catchy" heavy riffs, τους γνωστούς "parental advisory" στίχους, αλλά και μία άκρως στυλιζαρισμένη παραγωγή από το Bob Marlette, ο οποίος έχει συνεργαστεί με Alice Cooper και Krokus, μεταξύ άλλων. Σαν ερμηνευτής έχει αλλάξει αρκετά, καθώς έχουν μειωθεί σε αισθητό βαθμό οι χαρακτηριστικές του τσιρίδες, κάνοντας παιχνίδι περισσότερο με το εξίσου χαρακτηριστικό του λεπτό λαρύγγι. Το ‘Kicking & Screaming’ είναι, κατά βάση, ένα πιο ομαδικό album, που χρωστάει πάρα μα πάρα πολλά στο προσωπικό του. Μέχρι και εκεί όμως, ο Sebastian δείχνει να ξέρει τι κάνει. Οι επιλογές του στις κιθάρες/μπάσο με το Nick Sterling (Cinderella, Aerosmith, Guns 'N Roses, Joe Satriani και γενικά, τα μισά 80's) και στα drums με τον -πολλά βαρύ και ασήκωτο- Bobby Jarzombek, ανεβάζουν στα ύψη όλα τα κομμάτια και τελικώς κλέβουν την παράσταση από τον πρωταγωνιστή του album. Και εδώ είναι που πιάνεις το νόημα και καταλαβαίνεις πως πλέον, ο κύριος Bach δεν είναι αυτός που ήταν κάποτε, καθώς δέχεται βοήθεια από όπου μπορεί (στο ‘Tunnelvision’, παίζει μέχρι και ο John 5!), ξεφεύγοντας κατά πολύ από τον όρο "solo". Το ‘Kicking & Screaming’, όπως και το ‘Angel Down’, είναι δύο δίσκοι που βγήκαν απλά επειδή έπρεπε να βγουν. Δεν προσφέρει κάτι το συνταρακτικό, έχοντας ως απώτερο σκοπό να κρατήσει τη δημοτικότητα του ξανθού frontman στην επιφάνεια. Περνάμε αρκετά καλά ακούγοντας το, αλλά γρήγορα θα το ξεχάσουμε. Μη σκάτε όμως. Δεν είναι δα και ‘Chinese Democracy’!

6/10

Χάρης Μπελαδάκης

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

Σχόλια (0)

RSS feed Comments