Μετά από εννιά χρόνια υπομονής... ΞΑΝΑ προσκύνημα στη Μέκκα! Εντάξει μιλάμε για ένα από τα πιο καλά φετινά AOR αν και κατά τη γνώμη μου σε πολλά σημεία χάνει μπροστά στο ανεπανάληπτο ντεμπούτο τους. Αυτό βέβαια δεν έχει καμμία σημασία καθώς παραμένει, όπως προείπα, ένα πολύ καλό άλμπουμ στο είδος. Ο Joe Vana, μαζί με το συναπάντημα των μουσικών που έχουν λάβει μέρος σε αυτό το δίσκο πραγματικά κεντάνε παίζοντας ένα κράμα Toto, Survivor με λίγες δόσεις Spin Gallery, Williams-Friestedt, REO Speedwagon (σε δυο τρία σημεία κυρίως αρμονικά) και Journey, λίγο (πολλά) πλήκτρα αλά Mr. Mister και μία ΠΟΛΥ ΕΝΤΟΝΗ West coast αισθητική! Στο δίσκο συμμετέχουν υπερμορφές όπως ο θεός Tommy Denander, ο Tony Levin, ο Pat Matselotto (πολύ King Crimson έπεσε) και ο πολύ καλός Christian Wolff. Στο δίσκο οι κύριοι εμπνευστές των κομματιών είναι οι Denander, Wolff και Vana και παρόλο που γράφουν τραγούδια πολλοί διαφορετικοί η μπάντα καταφέρνει να κρατήσει μια σταθερότατη ακουστική γραμμή. Αρκετά κομμάτια είναι, ιδιόμορφα εξελιζόμενες ανά περίπτωση, μπαλάντες καθώς μπορεί στις περισσότερες περιπτώσεις να είναι το κύριο κομμάτι αργό ή έστω χαλαρό, αλλά κάθε φορά η μπάντα αυξιομειώνοντας συνέχεια τις δυναμικές τις πετυχαίνει και κάτι τελείως διαφορετικό. Ο δίσκος έχει και πιο γρήγορα κομμάτια αντίστοιχα πολύ καλά. Ειδικότερα μέσα στα αγαπημένα μου του δίσκου είναι τα πρώτα δύο κομμάτια τα οποίο πέφτουν στην κατηγορία των πιο έτσι γρήγορων και κυρίως πιο ρυθμικών κομματιών. Συγκεκριμένα το εναρκτήριο αν και αρχίζει ΑΘΛΙΑ μέχρι να μπει το πιανάκι και να σώσει την κατάσταση μετά απλά σε συμπαρασύρει μαζί του μέσα σε δευτερόλεπτα με τα κλασσικά πιασάρικα Verses του AOR που σου εντυπώνονται στο μυαλό με την πρώτη. Επίσης αρκετά καλά τα ‘W2W’ (παίζει να είναι και το πιο σκληρό τραγούδι τους μέχρι τώρα), ‘Undeniable’ και ‘As I Walk Alone’ ΑΛΛΑ το κομμάτι που δίνει ρέστα και είναι και ένα από τα καλύτερα που έχουν βγάλει είναι το ‘Did It For Love’ και μιλάμε για ΤΗΝ υπερμπαλαντάρα (με τις καθέκαστες αλλαγές). Όλα καλά γενικά τα του δίσκου, απλά υπάρχουν δύο πράγματα θα προτιμούσα διαφορέτικα. Θα ήθελα να υπάρχει λίγο πιο πολλή ζωντάνια στα κομμάτια, όπως υπήρχε στον πρώτο δίσκο, γιατί παραείναι ψόφια ώρες – ώρες και επίσης θα έπρεπε να έχει διαφορετική διάταξη κομματιών καθώς στη μέση έχουν μαζευτεί όλα τα μέτρια κομμάτια και συνάμα όλα τα πιο γλυκανάλατα. Χάθηκε εκείνο το ‘W2W’ να μπει πιο νωρίς; Από εκεί και πέρα μιλάμε για AOR διαμαντάκι που ναι μεν δε θα σας αφήσει άναυδους αλλά σίγουρα θα το γουστάρετε. Αυστηρά και μόνο για AORάδες.

7/10

Γιώργος “Kelenmar” Βασιλειάδης

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

Σχόλια (0)

RSS feed Comments