Ήρθε λίγο πριν φύγει η προηγούμενη χρονιά και έμενε από το πρώτο κιόλας άκουσμα να μπει στην λίστα μου με τα καλύτερα για το 2011. Εκεί που είχα απογοητευτεί από τον προκάτοχο του, το πειραματικό “X”, το “Show Me How To Live” ήρθε να με ξανακερδίσει για λογαριασμό των Δανών melodic prog metallers. Σε αυτό βέβαια συνέβαλε ότι πίσω από το μικρόφωνο έπειτα από απουσία 14 χρόνων ο κύριος DC Cooper (Silent Force, Missa Mercuria, Dol Ammad), ο οποίος πραγματικά μάζεψε για ακόμα μια φορά. Δεν γίνεται να απαρνηθεί κανείς τις δυο υπέρτατες δισκάρες “Moving Targer” & “Paradox”, οι οποίες χάρη σε αυτόν έβαλαν τους «βασιλείς» στο παιχνίδι. Σίγουρα οι πιο λυρικές στιγμές του δίσκου έχουν ανέβει στα επουράνια χάρη στο εύρος και την ερμηνεία του. Ξεκινάς και πατάς το play για να ξεκινήσει ο δίσκος και μπροστά σου ακούγεται το “One More Day” με την εμβατηριακή εισαγωγή φέρνοντας σου στο μυαλό σπουδαίες μέρες του παρελθόντος με μια αίσθηση παράλληλα ότι ακούς κάποιο κομμάτι ενός sound track μιας ταινίας. Καλύτερο ξεκίνημα θαρρώ πως δεν θα μπορούσε να υπάρξει. Ακολουθεί το “Another Man Down”, όπου εκεί recital δίνουν ο συνδυασμός κύριων και δευτερεύων φωνητικών [πολλά συγχαρητήρια αξίζουν στoν Kenny Lubecke και στις κυρίες Marta McTuck, Alexandra Popova & Michelle Raitzin (με την τελευταία να ζωγραφίζει και στα lead μέρη της)], μια πραγματική πανδαισία. Δεν είναι τυχαίο ότι το εν λόγω κομμάτι επιλέχθηκε ως το πρώτο video clip για την προώθηση του δίσκου. Στο “An Empty Shell” o DC μας δείχνει που μπορεί να φτάσει σε τσιρίδα ενώ από μουσικής πλευράς είναι το πιο prog του δίσκου, με τον Andre Andersen & το νεοφερμένο Jonas Larsen (Ex Barock) να ανταλλάζουν solo τύπου «ερώτησης – απάντησης» σε πλήκτρα και κιθάρα αντίστοιχα. Το “Hard Rain’s Coming” ίσως είναι η πιο hard rock στιγμή του δίσκου. Δεν μπορείς να πεις ότι είναι αμιγώς hard rock γιατί δεν λείπουν από αυτό τα prog σημεία και τα πολυφωνικά κουπλέ/ρεφρέν. Η διαδοχή έρχεται με το “Half Past Loneliness”, το οποίο ξεκινά με μια ευκολομνημόνευτη μελωδία στην κιθάρα, η οποία μας αποκαλύπτεται πως είναι το super catchy refrain που διαθέτει το κομμάτι και ένα άψογο solo στο οποίο ο Larsen κάνει πράξη αυτό που λέμε «δίνει πόνο». Στην συνέχεια ο Andersen μας επιφυλάσσει ένα τεράστιο σε διάρκεια (σ.σ. 10,30 λεπτά) ομότιτλο κομμάτι, στο οποίο πραγματικά δεν μπορείς να κουραστείς ούτε για ένα δευτερόλεπτο. Θες το νεοκλασικό solo της κιθάρας; Τα φοβερά σημεία από πλήκτρα; Την απίστευτη δουλειά που έχει γίνει στις φωνές ΚΑΙ εδώ; Το “Angels Gone” ακολουθεί για να κλείσει το δίσκο. Το συγκεκριμένο αποτελεί και το λιγότερο αγαπημένο μου του δίσκου. Και με το που τελειώνει έχεις μια γλυκόπικρη γεύση. 7 κομμάτια και ακριβώς 44 λεπτά σε διάρκεια;;; Σε κάνει να πατήσεις το play ξανά και ξανά. Έχουμε πραγματικά να κάνουμε με έναν απίστευτο δίσκο. Πραγματικά οι Royal Hunt κατάφεραν να επεκτείνουν τα υψηλά standards τους με αυτό το δίσκο. Δεν αξίζει απλά την θέση του στην δισκοθήκη σας αυτό το album. Απλά την απαιτεί!

9/10

Νίκος Σιγλίδης

nikos@greekrebels.gr

Σχόλια (0)

RSS feed Comments