Πάντα μου άρεσαν τα ακούσματα που δεν μπορούσα να προσδιορίσω το είδος με μια λέξη ή μια καθιερωμένη φράση που περιγράφει ένα μουσικό στιλ. Το παρών πόνημα είναι ένα demo 25 λεπτών από δύο τύπους, έναν Ρώσο (Κιθάρα, μπάσο, φωνητικά) και έναν Σουηδό στα τύμπανα και δίνεται για δωρεάν downloading. Είναι μια κίνηση που τους τιμά. Τα ονόματα τους είναι SLκαι Simon αντίστοιχα. Είναι η πρώτη τους κυκλοφορία και μέχρι στιγμής έχει αποσπάσει πολύ θετικά σχόλια. Δημιουργήθηκαν πέρυσι και κύριο είδος τους γράφουν πώς είναι το death metal. Στα 4 αυτά κομμάτια που υπάρχουν θα ακούσετε από prog rock/ambient μελωδίες, ψυχεδέλεια μέχρι και death metal. Growls, ωμές κιθάρες, groovy μέρη και πολύ όρεξη και δίψα γι κάτι νέο. Η παραγωγή είναι ωμή επίσης και δεν θα ήθελα προσωπικά να ήταν καλογυαλισμένη για τον μοναδικό λόγο του ότι όταν κάτι είναι πραγματικά ωραίο, είναι ωραίο όπως και να ακούγεται. Σκοτεινοί ταυτόχρονα αλλά χωρίς νοσηρότητα, πιο πολύ εκφράζουν κάτι σαν συναίσθημα με τις μελωδίες τους, προσωπικά μερικές φορές με έκαναν να σκεφτώ ένα παγωμένο ηλιοβασίλεμα…

7/10

Χρήστος Τσίτσης

christos@greekrebels.gr

Πολύ ευχάριστο Metalcore παραγεμισμένο με μπόλικα Σκανδιναβικά Death στοιχεία από τους σχετικά νεοσύστατους Κρητικούς, Everfailed αν και θα μπορούσε να ισχύει και το αντίθετο, είναι αρκετά λεπτή η γραμμή στη δεδομένη περίπτωση ειδικά αν έχει ακούσει κάποιος και τα πιο παλιά τους κομμάτια. Εδώ φαίνεται να κινούνται πιο εμφανώς και στα χνάρια των Machine Head, Sybreed και Meshuggah. Ιδιαίτερα Sybreed από το πρώτο θα έλεγα ότι μου θύμισαν (αν εξαιρέσεις τα τραγικά Industrial σημεία των Sybreed που ευτυχώς σε αυτήν την περίπτωση δεν υπάρχουν). Ενώ έχουν κλασσικά Metalcore βαρύγδουπα περάσματα εισάγουν κάθε τόσο είτε Progressive είτε Death ξεσπάσματα για να δέσει το γλυκό. Υπάρχει και μόνιμα ένα αρμόνιο από πίσω το οποίο δυστυχώς, αν και παίζει πολύ ωραία πράγματα και σε μερικά σημεία μέχρι και παπάδες, είναι θεαματικά θαμμένο κάτω από όλα τα άλλα όργανα. Βέβαια να σημειώσω ότι η παραγωγή αν και δεν έχει γίνει από εταιρία είναι τρομερά καλή και μπράβο στα παιδιά γι’ αυτό. Και τα riffs ακούγονται πολύ ωραία και τα ντραμς μια χαρά επίσης. Τέλος η φωνή αρκετά καλή και αυτή και μου άρεσε που σε αρκετές στιγμές είναι ότι φλερτάρει θεαματικά με το Σουηδική σκηνή. Αγαπημένο κομμάτι μακράν το ‘Let Darkness Fill the Sky’ το οποίο θυμίζει περισσότερο τα πιο παλιά τους κομμάτια και γενικά θυμίζει πιο παλιές εποχές. Με αργά αλλά και σταθερά βήματα οι Everfailed κινούνται στο προς να γίνουν γνωστοί σε όλη την εγχώρια σκηνή αν και το θέμα Κρήτη ως έδρα σίγουρα θα είναι ένας δύσκολος παράγοντας. Όπως και να ‘χει θεωρώ ότι για να φτάσουν ψηλότερα πρέπει να δουλέψουν λίγο ακόμα τις συνθέσεις τους και ίσως να βρουν σιγά σιγά και μια πιο προσωπική γραμμή.

7/10

Γιώργος “Kelenmar” Βασιλειάδης

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

Θυμάστε μία μπάντα ονόματι Arctic Flame, της οποίας review είχαμε κάμποσους μήνες πριν; Αν όχι, σας τους θυμίζω εγώ. Δίσκος που περιείχε power metal τρίτης κατηγορίας, με ιδιαίτερα μονότονες συνθέσεις. Μετά από κάτι τέτοιο, το να είσαι ο drummer αυτής της μπάντας και να θες να κυκλοφορήσεις προσωπικό album φαίνεται θεότρελο. Ο Mike Paradine όμως, έχει άλλη άποψη. Το "Death In The Family" για καλή μου τύχη, δεν έχει κανένα κοινό σημείο με το βασικό του συγκρότημα. Κατ' αρχάς, τα power σημεία είναι μετρημένα στα δάχτυλα της μίας παλάμης. Η κύρια κατεύθυνση που ακολουθείται εδώ είναι αυτή του κλασικού heavy metal, παρέα με αρκετές αναφορές σε oldie rock, με την πρώτη γραμμή να αποτελείται από -τί άλλο;- τα drums. Εν αντιθέσει με τους Arctic Flame, οι Mike Paradine Group έχουν το U.S. power στοιχείο πάρα πολύ πιο έντονα. Το μαρτυράνε άλλωστε τα κομμάτια. "On A Tuesday Morning", "These Are The Days", ένα κολλητικό riff στο "Suzie With An Uzi" και ένα παλιομοδίτικο γενικά ύφος, με έκαναν να δω έστω και τα 3/5 των Arctic Flame με άλλο μάτι. Όσο για την καλοσυνάτη διασκευή στο "Parasite" των Kiss, την ακούς ευχάριστα και ας είναι αναμενόμενη. Μόνα δύο παράπονα είναι η μέτρια παραγωγή στα vocals και τα solos που θα μπορούσαν να είναι πολύ πιο βαριά. Με αυτή τη διπλή εξαίρεση, η ακρόαση του "Death In The Family" γίνεται ευχάριστα και χωρίς ενοχλήσεις. Αλλά μέχρι εκεί.

6,5/10

Χάρης Μπελαδάκης

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

Η Βουλγαρία μπορεί να μην είναι από τις χώρες που φημίζονται για το heavy metal τους, παρόλα αυτά είναι από τις περιπτώσεις που αποτελούν ευχάριστη εξαίρεση. Έχουμε να κάνουμε με την περίπτωση των Domain of Dreams οι οποίοι με το progressive metal τους δεν θα αφήσουν κανέναν αδιάφορο. Το συγκεκριμένο ομότιτλο album είναι το τρίτο κατά σειρά και πρώτο υπό το νέο τους όνομα. Τα προηγούμενα δυο τα κυκλοφόρησαν υπό το όνομα Solaris. Το concept του δίσκου έχει θέμα τα όνειρα πράγμα που φαίνεται κ μέσα από τους τίτλους των τραγουδιών όπου η λέξη ‘’dream’’ κυριαρχεί. Οι επιρροές από Dream Theater είναι αρκετά εμφανείς πράγμα το οποίο δεν είναι αρνητικό καθώς η μπάντα δείχνει πως έχει ένα προσωπικό ήχο ενώ διαθέτει άψογα καταρτιζόμενους μουσικούς που υποστηρίζουν στο 100% το είδος που παίζουν. Τα καθαριστικά solo είναι άψογα, τα πλήκτρα παίζουν σωστά τον δικό τους ρόλο και η φωνή είναι εξαιρετική βγάζοντας αρκετό πάθος. Το “Domain of Dreams” είναι ένα αρκετά καλό progressive metal album που φιλοδοξεί ξεχωρίσει σε αυτό το αρκετά ανταγωνιστικό ιδίωμα. Τσεκάρετε το.

7/10

Κώστας Αυγουλέας

kostas@greekrebels.gr

Ελληνικό thrashcore και του moshpit το κάγκελο. Τα παλικάρια από την Αθήνα σχηματίστηκαν το 2010 και αυτό είναι μόλις η πρώτη τους προσπάθεια και πραγματικά ακούγοντας το  Bomb Da System νομίζεις πως ακούς μια ψημένη μπάντα από τα σπλάχνα της σκηνής της Νέας Υόρκης. Άκρως «γηπεδικό», το ντεμπούτο των παιδιών τσακίζει κόκαλα με την αμεσότητα του και την straight forward αισθητική του. Κοινώς, πάρτα στη μάπα, και κράτα τα περισσεύματα για το σπίτι. Μεγάλη στιγμή του άλμπουμ το  “Jack The Lumberjack!” με την υπερθεϊκή εισαγωγή από Monty Python, που live είναι για πολλή κλωτσοπατινάδα. Το Bomb Da System, που τα παιδιά προς τιμήν τους το προωθούν με free download, περιέχει 6 δικά τους κομμάτια και μια διασκευή στο “Set It Off” των Madball. Οπότε κατεβάστε άμεσα και στηρίξτε.

8/10

Γιώργος Τσινάνης

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

Η ιστορία των Τούρκων Baht ξεκίνησε το 2007 και το όραμα της μπάντας ήταν να δημιουργήσει έναν ήχο επιθετικό, με αρκετή τεχνική και πολλά ανατολίτικα στοιχεία. Μετά από ένα  Ep και ένα Demo το 2008 και 2009 αντίστοιχα, το πρώτο τους άλμπουμ κυκλοφορεί και με παραγωγή από τον Dan Swanö παρακαλώ. Το “In My Veins” διαθέτει όλα αυτά τα στοιχεία που οραματιζόταν η μπάντα, σε ένα άλμπουμ που αν και δεν περνάει τα εσκαμμένα, είναι απολύτως ισορροπημένο. Πολύ καλή δουλειά στις συνθέσεις που δεν κουράζουν, με τη δύναμη και την ατμόσφαιρα να είναι τα σημεία κλειδιά. Φέρνουν αρκετά σε παλιούς Opeth, αλλά δε νομίζω να χαλάσει και κανέναν αυτό. Η παραγωγή δε θα μπορούσε να είναι κάτι παρακάτω από πεντακάθαρη με τις κιθάρες να έχουν το πρώτο λόγο. Πολύ αξιόλογο ντεμπούτο από τους Baht, που δείχνουν να έχουν τα φόντα και για καλύτερα πράματα.

7/10

Γιώργος Τσινάνης

gtsinanis@greekrebels.gr

Οι Mortem Atra είναι ένα νέο συγκρότημα από τη Κύπρο, το οποίο αποτελείται από δύο μέλη των  Frozen Illuzion. Στην πρώτη τους προσπάθεια μας παρουσιάζουν το ‘’The Puppet’’ ένα demo  τριών κομματιών  που κινούνται σε death/doom ύφος.  Από την ακρόαση ξεχωρίζουν οι μελωδίες και τα γυναικεία φωνητικά που κλέβουν την παράσταση. Γενικά φέρνει στο μυαλό τους Paradise Lost της πρώτης περιόδου. Το ‘’The Puppet’’ είναι μια αρκετά καλή πρώτη κίνηση που βάζει τις βάσεις για ένα υποσχόμενο μέλλον. Δεν έχουμε λοιπόν παρά να περιμένουμε την πρώτη ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά της μπάντας. Όποιος ενδιαφέρεται να επικοινωνήσει με την μπάντα μπορεί με τους εξής τρόπους: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε. & Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

7/10

Κώστας Αυγουλέας

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

Πραγματικά είμαι υπέρ στο να βοηθάς νέες μπάντες στο ξεκίνημα τους και να τους δίνεις συμβουλές στο πώς να εξελιχθούν και πόσο δε όταν αυτές τις ξέρεις από τα γεννοφάσκια τους. Αυτό ισχύει και γι’ αυτήν εδώ την τετράδα, η οποία αποτελείται τέσσερις φιλόδοξες μουσικούς που κυκλοφορούν την πρώτη τους δουλειά με τίτλο “Darkest Is The Hour Before Dawn”. Μουσικά μόνο ξεκάθαρα δεν είναι τα πράγματα σχετικά με το τι θέλει να παίξει η μπάντα, αφού δεν σου δίνουν μια εικόνα σχετικά με την κατεύθυνση που θέλουν να ακολουθήσουν. Μέσα στις πέντε συνθέσεις του EP μπορεί κανείς να ακούσει επιρροές (που σε σημεία θαρρείς ότι είναι μέχρι και ίδια riffs) από μπάντες όπως Machine Head, Slayer & Opeth που πραγματικά δεν έχουν σύνδεση μεταξύ τους. Ενώ διαθέτουν συμπαθητικές ιδέες, πολλά από τα τύμπανα είναι υπερβολικά για το είδος (;;;) που θέλουν να μας παρουσιάσουν, δίχως κάποια ουσία, αφού θεωρώ πως στον τομέα του programming θα μπορούσε να γίνει καλύτερη και ποιο ουσιώδης δουλειά. Από κει και πέρα, στον τομέα των φωνητικών παρατηρούνται πολλά σκαμπανευάσματα. Ίσως είναι και η απειρία της πρώτης φοράς και επιφυλάσσομαι για τώρα, αφού είναι κάτι στο οποίο θέλουν να δώσουν περισσότερο έμφαση. Η παραγωγή του EP αυτού είναι αυτή που σώζει την όλη κατάσταση αλλά και πάλι... Τέλος, όσον αφορά το εικαστικό μέρος της δουλειάς, το εξώφυλλο παρμένο από την ταινία “Dead Silence” θα μπορούσε να είναι και αυτό κάτι πιο πρωτότυπο και να κολλούσε περισσότερο με τον τίτλο που διάλεξε η μπάντα να δώσει στην πρώτη της δουλειά. Το μόνο που θα συμβουλεύσω την μπάντα είναι να δουλέψει τις συνθέσεις της ώστε να αποκτήσουν μια ομοιογένεια και να δουν λιγάκι το θέμα των φωνητικών. Εάν τα προσέξουν, σίγουρα στο μέλλον θα κάνουν κάποιες καλές κινήσεις….

5/10

Νίκος Σιγλίδης

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

Πρέπει να ομολογήσω πως από την στιγμή που άκουσα αυτήν την αυτοχρηματοδοτούμενη δουλειά της μπάντας από την Atlanta έχω πάθει ζημιά!!! Η πεντάδα αυτή με έχει ξετρελάνει. Διαβάζοντας στην επίσημη ιστοσελίδα τους ότι έχουν ήδη κυκλοφορήσει δυο άλμπουμ στο παρελθόν (σ.σ. Agent Cooper, 1999 & Beginner’s Mind, 2005) τα οποία ΚΑΚΩΣ δεν έχω ανακαλύψει, έρχεται το “From The Ashes EP” να μου πάρει τα μυαλά. Οι Doug Busbee, Eric Frampton, Sean Delson (ex Fozzy), Mike Martin (ex Fozzy) και Ganesh Giri Jaya χαρίζουν με αυτά τα έξι κομμάτια ένα πρώτης τάξεως prog rock EP το οποίο κάθε μπάντα θα ζήλευε να το έχει κυκλοφορήσει. Δεν υπάρχει ούτε ένα κομμάτι το οποίο να μην σε κρατήσει σε εγρήγορση αφού τα εικοσιπέντε (μετά βίας) λεπτά που διαρκεί το EP σε κολλάνε στο τοίχο και βρίσκεις τον εαυτό σου να αναζητά και άλλο. Που να είχανε παίξει εκείνο το βράδυ με τον Tony Macalpine, θα είχαν πάθει πλάκα οι παρευρισκόμενοι! Μουσικά πραγματικά η μπάντα δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τα μεγαθήρια του δίσκου αφού θεωρώ ότι από κακή τύχη δεν τους έχει ανακαλύψει το ευρύ κοινό. Όταν θα ακούσετε την χαρισματική φωνή του Doug Busbee, θα με καταλάβετε. Ο τύπος είναι κορυφή! Ότι και να σας πω θα είναι λίγο. Σας συμβουλεύω να τους αναζητήσετε πάραυτα και αρχή γενομένης από εδώ: http://www.reverbnation.com/agentcooper . Καλή ακρόαση και εύχομαι ο νέος δίσκος να έρθει σύντομα!

8,5/10

Νίκος Σιγλίδης

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

Οι Karnak Seti από την Πορτογαλία έβγαλαν πέρυσι τον δεύτερο Full lenght δίσκο τους αυτοχρηματοδοτούμενο για άλλη μια φορά και το είδος που παίζουν είναι κοντά στους In Flames εποχής “Soundtrack to your escape” και “Come Clarity” meets Metal-Core. Αξιοπρεπέστατος ήχος και καλές τεχνικές ικανότητες από τους μουσικούς, φωνητικά αυτό το ενδιάμεσο καθαρών και extreme φωνητικών χαρακτηριστικό του Anders Friden. Γουστάρω που δείχνουν τις επιρροές τους και προσπαθούν να παίξουν σαν την αγαπημένη τους μπάντα θεωρώ πως το συγκεκριμένο είδος είναι κορεσμένο και στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν καταφέρουν να κοιτάξουν στα ίσα τις επιρροές τους. Τα κομμάτια είναι λίγο νερόβραστα και κουραστικά από ένα σημείο και μετά ενώ κάποια riff θυμίζουν έντονα κομμάτια από τους προαναφερθέντες δίσκους.  Η προσπάθεια τους είναι καλή όμως και πιστεύω πως αν συνεχίσουν να το παλεύουν εξίσου σκληρά έχουν τα φόντα να πάνε μπροστά. Μπορεί η μουσική να μην με ενθουσίασε όμως για την επαγγελματική προσπάθεια τους όμως και επιμονή βάζω..

7/10

Χρήστος Πούλος

chris@greekrebels.gr