Αν και το όνομα της μπάντας σου δίνει έναν επικίνδυνο συνειρμό, ευτυχώς δεν χρειάζεται να τον χρησιμοποιήσω. Οι Αυστραλοί Neverborn κυκλοφορώντας τον τρίτο ανεξαρτήτου εταιρίας δίσκο τους, μας δείχνούν πως μπορεί μια death με core στοιχεία μπάντα να γίνει πρωτότυπη. Η φόρμουλα: κλείνεσαι σε ένα λευκό δωμάτιο με επένδυση για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα και ακούς ανελλιπώς όλους όσους θα έπρεπε να βρίσκονται εκεί μέσα μαζί σου. Slayer, Mehshuggah, Strapping Young Lad. Ύστερα προσλαμβάνεις μια κλινική περίπτωση drummer και του κόβεις τα χάπια για τις νευρώσεις για περίπου 2 εβδομάδες. Το επόμενο βήμα είναι να βρεις κάπου εκεί έξω κάποιον πληκτρά με ψυχώσεις γύρω από τους πρώιμους Cradle of Filth και λερωμένο ποινικό μητρώο. Τέλος, απαραίτητη προϋπηρεσία για τον τραγουδιστή είναι η ξυλοπροκική γευσιγνωσία. Ta-tah! To 'Decimator' είναι από τους δίσκους που δεν μπορείς να προσδιορίσεις τι ακριβώς περιλαμβάνει αλλά κολλάς μαζί του! Ένας δυναμίτης ανελέητου μίσους περιμένει τη στιγμή που θα πατήσεις το play για να εκραγεί, που όμως δεν είναι το σύνηθες φαινόμενο: 'ας δείξουμε το μίσος μας για να γουστάρουν οι μεταλλάδες' αλλά καθαρό, τεχνικό, ξάστερο και το σημαντικότερο, καθόλου ανούσιο. Τα πράγματα ξεφεύγουν και εξισορροπούνται όλη την ώρα, από τα φρενιασμένα στα catchy σημεία όπως το 'Seven levels of Hate' και το 'I am the Cure' που σου μένουν με την πρώτη ακρόαση. Το μόνο παράπονο που έχω είναι ο ήχος του μπάσου ο οποίος έχει θαφτεί στην παραγωγή, με αποτέλεσμα σε μερικά σημεία απλά να μην υπάρχει. Τσεκάρετε παρακαλώ!

7/10

Αγγελική Καπίρη

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

Σχόλια (0)

RSS feed Comments