Όταν άρχισα την έρευνα μου γι΄ αυτόν τον δίσκο, το πρώτο πράγμα που κοίταξα σε ποια δισκογραφική ανήκουν. Τίποτα. Μετά τα μέλη από τα οποία αποτελείται. Βρήκα ένα! Με δυσκολία πιστεύω πως πρόκειται για one-man project και μάλιστα unsigned. Εδώ μιλάμε για τύπο με guts όχι αστεία! Μας έρχεται από τον Καναδά και πρέπει να έχει σπαταλήσει άπειρες ώρες κάνοντας μουσική και καίγοντας πολλούς καφέδες και parties γι’ αυτό. Το αποτέλεσμα το αποδεικνύει, γιατί δεν είναι απλά ένας κιθαρίστας που δίνει καημό στα solo του πάνω σε προγραμματισμένα τύμπανα, αντιθέτως τα παίζει και αυτά, one-man band με όλη τη σημασία της λέξης. Πρέπει να έχει ακούσει κατά τη διάρκεια της ζωής του κάπου 258 χιλιάδες φορές τη δισκογραφία των Maiden, άλλες τόσες του Malmsteen και να έχει απορροφήσει τον δίδυμο αδερφό του που θα γινόταν drummer κατά τη διάρκεια της κύησης. Έχω πραγματικά μείνει βλάκας μ’ αυτό το παλικάρι και με τη δουλειά που έχει κάνει. Όλο αυτό το heavy-prog μείγμα και αποτέλεσμα άλλοι το παλεύουν χρόνια όλοι μαζί και πάλι δεν το καταφέρνουν. Με το μόνο πράγμα που δεν ασχολείται ο κύριος Imperium είναι με το τραγούδι και αυτό μας δίνει έναν εξ’ ολοκλήρου instrumental δίσκο. Μαζί με τις άλλες επιρροές που προανέφερα μπορεί κανείς να τσιμπήσει και μπόλικα στοιχεία από Metallica στην Master εποχή αλλά και Dream Theater. Πολύ καλός πάντως ο παίκτης… Γνωρίστε τον, ακούστε τον, προσκυνήστε τον.

7,5/10

Αγγελική Καπίρη

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

Σχόλια (0)

RSS feed Comments