Magnum, Gypsy Rose

728X90_Paradise Lost - 728|90|728X90_Paradise Lost|||bothoutloud shows 728×90 - 728|90|outloud shows 728×90|||bothAlone Records_2018a_728x90 - 728|90|Alone Records_2018a_728x90||http://alone.gr/|bothhaursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|bothBob Katsionis 2018_728x90 - 728|90|Bob Katsionis 2018_728x90||https://bobkatsionis.bandcamp.com/|bothRODSTUDIOS-728×90-BANNER - 728|90|RODSTUDIOS-728×90-BANNER|||bothwhale-728×90 - 728|90|whale-728×90|||bothGreek Rebels Advert Feb 2018_728x90 - 728|90|Greek Rebels Advert Feb 2018_728x90||https://www.facebook.com/GreekRebels/|both
20000
110

Magnum, Gypsy Rose
Παρασκευή 30 Νοεμβρίου 2018, Gagarin 205, Αθήνα

Παρασκευή βράδυ, τέλος του μήνα, δυο μεγάλα events στην πόλη. Το ένα οι At The Gates με τους Unleashed και τους Memoriam στο Pireaus 117 Academy και το άλλο οι Magnum, το μεγάλο απωθημένο του γράφοντα, οι οποίοι στα 40 χρόνια συνολικής πορείας τους (σ.σ.: 46 αν εξαιρέσεις το κενό όταν αυτοί είχαν διαλύσει – περισσότερες πληροφορίες εδώ) βρέθηκαν για πρώτη φορά στην Ελλάδα και δεν γινόταν να μην βρεθώ κοντά τους. Η ανυπομονησία μέχρι να πατήσουν σανίδι τεράστια, το ίδιο και η απογοήτευση καθώς περίπου 500 “νοματαίοι” τίμησαν αυτούς τους γερόλυκους (κατά βάση) του rock. Η σκέψη του ότι ο κόσμος γκρινιάζει ότι δεν γίνονται hard rock συναυλίες και όταν αυτές λαμβάνουν χώρα απουσιάζουν, επιβεβαιώνουν για ακόμα μία φορά πως “τον Έλληνα (τον μίζερο) δεν τον πιάνεις πουθενά”. Στην γκρίνια πρώτος αλλά πέραν αυτού….

Εδώ όμως είμαστε να μιλήσουμε για μουσική και το τι συνέβη εκεί. Μπορεί στις αρχές των ‘90s οι Καναδοί Gypsy Rose να κατάφεραν να κυκλοφορήσουν δυο πολύ καλά άλμπουμ μέσω της RCA Records ιδιοκτησίας του γνωστού και μη εξαιρετέου Gene Simmons αλλά όπως λέει και μια λαϊκή ρύση “τους έφαγε η μαρμάγκα”. Εμφανίζονται λοιπόν σχεδόν τριάντα χρόνια μετά και τείνουν να χαρακτηριστούν ως το πιο βαρετό opening act που έχω δει σε αυτά τα 20 χρόνια που πηγαίνω σε συναυλίες. Μπορεί στο παρελθόν να μπορούσαν να κερδίσουν κόσμο με τις εμφανίσεις τους αλλά θεωρώ πως το ελληνικό κοινό κατάφεραν μόνο… να το παγώσουν! Στα σαράντα πέντε λεπτά της εμφάνισης τους έπαιξαν υλικό από τα δυο τους άλμπουμ, με κάποιους ελάχιστους να διασκεδάζουν. Αλλά όπως είπε και ένας φίλος “μπάντα για τοπικό πρωτάθλημα και ούτε καν”! Τέλος, να μην ξεχάσω την θεϊκή ατάκα του τραγουδιστή “είναι η δεύτερη φορά σε 28 χρόνια που κάνουμε soundcheck!”. Δικός σας!

Setlist: Shiver Then Shake / Wild Reaction / Make Me do Anything You Want / Crawlin’ / Love Me or Leave Me / Don’t Turn Your Back on Me Now / Highway-One-Way / Poisoned by Love

Η προσμονή όμως για τους Βρετανούς rockers μεγάλωνε μέχρι που τελικά πάτησαν σανίδι. Εκεί. Έπειτα ήρθε το δεύτερο κύμα ψυχρολουσίας. Δυστυχώς ο τιτάνας αυτός, ο Bob Catley, με απογοήτευσε. Θα μου πει κάποιος “μακάρι και εσύ στα 70 σου να είσαι έτσι!”. Θα μπορούσα να συμφωνήσω και να διαφωνήσω εν μέρει. Πρέπει να γνωρίζει πότε θα πρέπει να πεις “τέλος, ως εδώ!”. Κάτι ανάλογο θα έπρεπε για εμένα να είχε κάνει και ο Metal God προ πολλού αλλά… Το θέμα είναι ότι ο “βάρδος” αυτός ακούστηκε σπασμένος, υποτονικός ή στην τελική θα μπορούσε να βρίσκεται σε μια… πολύ κακή μέρα. Δυστυχώς όμως δεν υπάρχει μέτρο σύγκρισης με κάποια παλαιότερη εμφάνιση τους οπότε το αφήνω εδώ. Είναι τουλάχιστον άδικο γιατί έδωσαν “ψυχούλα” οι υπόλοιποι τέσσερις επί σκηνής. Ο Tony Clarkin είναι ένας “αέναος γητευτής” της εξάχορδης θεάς, ο Al Barrow στο μπάσο και τα δεύτερα φωνητικά κυριολεκτικά “έλαμψε” ενώ ο Lee Morris, ο παλιός μας γνώριμος στα τύμπανα, έχει αποδείξει και στο παρελθόν (βλ. Ten, Danny Vaughn, Paul Sabu) ότι το hard rock “του πάει”. Από την άλλη το setlist κατ’ εμέ ήταν ικανοποιητικό, σε μορφή “best of” αλλά για να είμαι ειλικρινής, θα ήθελα να ακούσω κάνα δυο κομμάτια παραπάνω. Ας μην είμαστε αχάριστοι όμως. Το θέμα είναι ότι όσοι παρευρέθησαν και τους είδαν, κέρδισαν με την εκπλήρωση ενός ζωντανού απωθημένου. Οι υπόλοιποι θα παραμείνουν με το “έπρεπε να είχα πάει…”.

Setlist: Wild Swan / Sacred Blood “Divine” Lies / Lost on the Road to Eternity / Crazy Old Mothers / Your Dreams Won’t Die / How Far Jerusalem / Les Morts Dansant / Show Me Your Hands / All England’s Eyes / Vigilante / Don’t Wake the Lion (Too Old to Die Young) / Encore: The Spirit / Sacred Hour

Κείμενο: Νίκος Σιγλίδης
Φωτογραφίες: Εβελίνα Γερακίτη

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.