Myrkur – Mareridt (Relapse)
85%Overall Score
Reader Rating: (0 Votes)
0%
Amenra 728×90 - 728|90|Amenra 728×90|||bothhaursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|bothyob 728×90 - 728|90|yob 728×90|||bothGreek Rebels Advert Feb 2018_728x90 - 728|90|Greek Rebels Advert Feb 2018_728x90||https://www.facebook.com/GreekRebels/|both728x99px-myrkur - 728|99|728x99px-myrkur|||bothAlone Records_2018a_728x90 - 728|90|Alone Records_2018a_728x90||http://alone.gr/|both
20000
110

Η Myrkur ή Amalie Bruun αν προτιμάτε, μου είχε κινήσει την περιέργεια έντονα με το “M” όπου παρουσιάζονταν μαζί με τον Kristoffer Rygg (Ulver) όπου είχε κάνει την παραγωγή όπως και extra συμμετοχές από τον Teloch (Mayhem) και τον Chris Amott (Arch Enemy).Το αποτέλεσμα τότε ήταν αρκετά αξιόλογο. Black metal με κάποια folk/viking στοιχεία.

Στην παρούσα φάση το αποτέλεσμα δεν θα το θεωρούσα black μιας και τα black φωνητικά τα συναντάω πολύ λίγο αλλά όλο το αποτέλεσμα είναι πάρα πολύ καλό. Ίσως ποιο mainstream σε σχέση με το παρελθόν μιας και τελευταίο καιρό έχει υπάρξει αρκετή προβολή μέσω του τύπου ή συνεργασιών που υπάρχουν όπως το Funeral που συμμετέχει η Chelsea Wolfe. Δεν θα μπω στην διαδικασία που διαβάζω πολλές φορές πόσο Black metal είναι ή ποσό αληθινή είναι σε αυτά που κάνει. Αυτό που κάνει το κάνει άψογα.

Με το Mareridt να λειτουργεί περισσότερο σαν εισαγωγή μπαίνει το Måneblôt, με ένα black χείμαρρο γεμάτο επικότητα που σε παρασέρνει. Η συνέχεια είναι απλά εντυπωσιακή με το νοσηρό The Serpent και το ποιο ίσως συναισθηματικό Crown”, όπου δείχνει ένα εντελώς διαφορετικό χαρακτήρα. Στο Elleskudt έχουμε ίσως το ποιο επικό σημείο του δίσκου και με το De tre piker απλά σε ταξιδεύει σε άλλες εποχές με την λυρικότητα της φωνής της.

Όσον αφορά το Funeral’’, το ντουέτο με την Chelsea Wolfe είναι απλά υπνωτιστικό. Θα μπορούσε άνετα να βρίσκεται και σε δίσκο δικό της. Το Ulvinde ίσως είναι η αποκορύφωση του δίσκου, βγάζοντας όλο τον πόνο της, ουρλιάζοντας στον ουρανό με οργή και συνεχίζοντας με το υπέροχο ποιο συναισθηματικό Gladiatrix. Το Kætteren είναι η σκωτσέζικη στιγμή του δίσκου, ένα μικρό δίλεπτο, περισσότερο σαν outro του δίσκου όπου προσωπικά καλύτερα να έκλεινε εκεί ο δίσκος μιας και η συνέχεια θεωρώ ότι είναι άκυρη με το Børnehjem, το οποίο είναι επίσης ένα δίλεπτο outro όπου ακούγονται τα… στρουμφάκια ή ποιο σωστά ένα στρούμφ να απαγγέλλει.

Αν εξαιρέσουμε το στρουμφοδιλεπτο μιλάμε για έναν υπέροχο δίσκο, που πραγματικά αξίζει. Αναμένω την συνέχεια της μιας και η πορεία της είναι τρομερά ενδιαφέρουσα.

8.5/10
Δημήτρης Εμμανουήλ
ulvergr@linuxmail.org

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.