Pessimist - Call To War [Re-Issue] (MDD)
70%Overall Score
Reader Rating: (0 Votes)
0%
Bob Katsionis 2018_728x90 - 728|90|Bob Katsionis 2018_728x90||https://bobkatsionis.bandcamp.com/|bothWhores 728×90 - 728|90|Whores 728×90|||bothPain Of Salvation 728×90 - 728|90|Pain Of Salvation 728×90|||bothAlone Records_2018a_728x90 - 728|90|Alone Records_2018a_728x90||http://alone.gr/|bothAmenra 728×90 - 728|90|Amenra 728×90|||bothThe Three Tremors 728×90 - 728|90|The Three Tremors 728×90|||bothyob 728×90 - 728|90|yob 728×90|||bothhaursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|bothCarach Angren 728×90 - 728|90|Carach Angren 728×90|||bothMinsk 728×90 - 728|90|Minsk 728×90|||both
20000
110

Οι Γερμανοί old school thrashers Pessimist δημιουργήθηκαν το 2006 και μετά από 3 demos κυκλοφόρησαν ντεμπούτο τους Call To War το 2009. Το 2013 η εταιρία που το κυκλοφόρησε έκλεισε και αμέσως μετά κυκλοφόρησαν το δεύτερο album “Death From Above” με την νέα τους εταιρία, την MDD, και φτάνουμε αισίως στο 2016 όπου αποφασίζουν να επανακυκλοφορήσουν το ντεμπούτο album προσθέτοντας στα είδη υπάρχοντα κομμάτια και το demo του 2008, “Nuclear Ηolocaust”.

Το στυλ της συγκεκριμένης μπάντας όπως έγραψα πριν είναι old school thrash και διακρίνω επιρροές κυρίως από συμπατριώτες τους όπως Sodom και Kreator, αλλά και επιρροές από Exodus, κυρίως στα φωνητικά. Εδώ δεν θα βρει κάποιος μοντέρνα στοιχεία, καθαρά φωνητικά και φρου φρου και αρώματα. Ακόμα και η παραγωγή είναι εντελώς ωμή καταφέρνοντας να αναπαράγει το γνήσιο Old school feeling, ένα feeling που είναι διάχυτο σε όλο το album!

Το album έχει ωραία ροή με δυνατά και γρήγορα στην πλειοψηφία τους κομμάτια, κάνοντας ταυτόχρονα και 2 instrumental διαλείμματα – ειδικά το κλείσιμο “Another Day In Mania” μου άρεσε πολύ – οι κιθαρίστες είναι εμφανές ότι έχουν δουλέψει τα μέρη τους, το μπάσο είναι δυστυχώς εντελώς αόρατο στην μίξη και τα τύμπανα είναι πολύ καλά και όπως πρέπει αν ακούγονται στο συγκεκριμένο είδος. Τέλος ο τραγουδιστής ακούγεται σαν ένας πιο λυσσασμένος Paul Baloff, πράγμα που βρίσκω λογικό για τίτλους όπως “Death Βy Τorture” και “It’s Τime Τo Fuck(With Hate)”. Ειδικά με αυτό το κομμάτι γέλασα πολύ με την εισαγωγή πράγμα που δίνει και μια μικρή νότα χιούμορ στον δίσκο.

Στιχουργικά θέματα από όσο κατάλαβα είναι ο πόλεμος, ο θάνατος και η βία -κλασσικά θέματα σε thrash δίσκο – πράγμα που αποτυπώνεται και στο εξώφυλλο, το οποίο βρίσκω αρκετά γκροτέσκο και old school φέρνοντας μου στο μυαλό το εξώφυλλο του “Speak English Or Die” των S.O.D.

Δεν έχω να γράψω περισσότερα για αυτήν την επανακυκλοφορία, απλά όσοι είστε fans του old school thrash βρείτε το να το ακούσετε και δεν θα χάσετε…

7/10
Κώστας Βλεπάκης
kostvlep@hotmail.com

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.