Ότι και να πεις για αυτό το σχήμα, είναι λίγο. Θαρρώ πως περνά δεύτερη νιότη από το “Eclipse” του 2006 μέχρι και το τελευταίο, προ τριών ετών, “Halo”, το οποίο στο δικό μου πικάπ έχει παίξει χιλιόμετρα. Οι Amorphis λοιπόν είναι από εκείνες τις μπάντες που με κάθε τους κυκλοφορία έχουν υποσχεθεί να σε κάνει να αναρωτιέσαι πως πραγματικά το κάνουν, αφού κοιτά στα μάτια τον προκάτοχο του και ίσως εξελιχθεί σε λίγο ανώτερο από αυτόν και εξηγούμαι λοιπόν παρακάτω.
Το πρώτο single του δίσκου ήταν το “Bones”, ένα αρκετά ωραίο κομμάτι που σε κερδίζει από την πρώτη κιόλας ακρόαση, αφού δίχως φανφάρες έχει όλα τα κλασσικά στοιχεία της μπάντας. Ωστόσο για εμένα είναι από τα λιγότερα δυναμικά του δίσκου. Ακούστε για παράδειγμα το “Fog To Fog” το οποίο σίγουρα είναι από τα “must play” σε ζωντανές του εμφανίσεις, το εναρκτήριο “The Circle” που σε πιάνει από τις πρώτες του κιόλας νότες, με μια θέση κλειδί αφού ακούγοντας το γνωρίζεις τι θα ακούσεις στον δίσκο, ειδικά αν είσαι λάτρης των Φινλανδών και της δισκογραφίας τους. Το “The Strange” είναι και αυτό στην ίδια κατηγορία με το “Fog To Fog” αλλά προσωπικό αγαπημένο θα παραμένει το “Dancing Shadow”, το οποίο εύκολα παίζει “back-to-back” μαζί με το “On the Dark Waters” από το “Halo” σε μια συναυλία μιας και είναι της ίδιας φιλοσοφίας. Το “Tempest” ξεκινά με μια ονειρική εισαγωγή που μαζί με την ερμηνεία του Tomi Joutsen σε ωθεί να χαθείς σε λιμάνια της λήθης, σου βγάζει τέτοια απόγνωση στην συνέχεια που σε εγκλωβίζει χάρη στις εκπληκτικές του μελωδίες.
Το «πρόβλημα» μου με αυτόν τον δίσκο είναι ότι δεν μπορώ να βρω μια αδύναμη στιγμή. Όλος ο δίσκος «κυλάει νερό», κάτι που εμένα προσωπικά αυτό μου δίνει το έναυσμα να τον ακούω ξανά και ξανά! Ίσως το μόνο αρνητικό για εμένα σε τούτη εδώ την κυκλοφορία να είναι το εξώφυλλο, αλλά μικρό το κακό. Όταν έχεις τόσο άρτιες συνθέσεις, δεν μπορείς να πεις τίποτα. Ηχητικά από την άλλη, στον τομέα της παραγωγής ο θεός Jacob Hansen (Volbeat, Arch Enemy, Amaranthe) τους έδωσε μια πνοή που όμοια του δεν ξανάχει.
Για να πούμε λοιπόν τα πράγματα με το όνομα τους, το “Borderland” σε σχέση με το “Halo” είναι ακόμα πιο προσιτό στο ευρύ κοινό, πόσο δε στους «βαμμένους» οπαδούς του σχήματος. Εκείνοι θα αρρωστήσουν. Προσωπικά αναμένω την κυκλοφορία για να το εντάξω στην δισκοθήκη μου. Σας συμβουλεύω να το κάνετε και εσείς αβίαστα!
9/10
Νίκος Σιγλίδης
nicklasinferno@gmail.com