Οι Arch Enemy βρίσκονται σε μια περίοδο όπου η εμπειρία και η τεχνική αρτιότητα είναι αδιαμφισβήτητες. Αυτό, βέβαια, έχει και το τίμημά του. Από τότε που η Angela Gossow αποχώρησε και τη θέση της πήρε η Alissa White-Gluz, η μπάντα φαίνεται πως άφησε πίσω της ένα κομμάτι από την “αλητεία” που χαρακτήριζε τις χρυσές εποχές του “Wages Of Sin” (2001) ή του “Rise Of The Tyrant” (2007). Πλέον, το σχήμα κινείται μεθοδικά πάνω στις ράγες που χάραξε το εντυπωσιακό “War Eternal” (2014). Μόνο που, δέκα χρόνια και τρία άλμπουμ αργότερα, αρχίζεις να αισθάνεσαι ότι η φλόγα αυτή καίει μεν, αλλά λίγο πιο χαμηλά.
Το “Blood Dynasty” δεν παρεκκλίνει από την πεπατημένη. Ακολουθεί πιστά τον μοντέρνο ήχο που οι ίδιοι οι Arch Enemy έχουν εδραιώσει: στιβαρά mid-tempo riffs, αψεγάδιαστη παραγωγή, χορταστικά –ως συνήθως– σόλος με την αγαπημένη τους τεχνοτροπία που παντρεύει το κλασικό, καυλωτικό metal shredding με τα αδέρφια Schenker και τους Scorpions, πάντα με κολλητικές μελωδικές γραμμές. Το “Dream Stealer” λειτουργεί εξαιρετικά ως εναρκτήριο κομμάτι, με το κλασικό Michael Amott riff να σε τραβάει με το καλημέρα, ενώ το “Paper Tiger” και το “Liars & Thieves” χτίζονται πάνω σε γνώριμα θεμέλια, προορισμένα για live sing-alongs και δυναμικές εμφανίσεις.
Το “Vivre Libre” είναι μάλλον το κομμάτι που εξυπηρετεί την –επαναλαμβανόμενη πλέον– ανάγκη του Michael Amott να γράψει μια power ballad και της Alissa να επιδείξει τις, αδιαμφισβήτητα, πλούσιες φωνητικές της ικανότητες. Για όσους δεν έχουν πάρει ακόμα χαμπάρι ότι το κορίτσι είναι εξαιρετική ερμηνεύτρια και στο “καθαρό” τραγούδι, όχι μόνο στα growls, είναι μια καλή ευκαιρία να το διαπιστώσουν. Προσωπικά, δεν κατάφερα να ταυτιστώ και, παρά την πρόθεση του κομματιού να διαφοροποιηθεί, μου φάνηκε ολίγον τι cheesy.
Στιχουργικά, το “Blood Dynasty” κινείται στη γνώριμη θεματολογία του σχήματος: προσωπική επανάσταση, αντισυστεμική διάθεση, αγώνας για ελευθερία, ατομική ενδυνάμωση και μια γενική δυσανεξία απέναντι σε κάθε μορφή καταπίεσης. Όλα αυτά καλά και θεμιτά, ωστόσο, με τις κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις παγκοσμίως να εντείνονται, θα ήθελα πλέον από μια τόσο καταξιωμένη μπάντα να πάρει πιο ξεκάθαρη πολιτική θέση. Λείπει το edge, η αιχμή, το συγκεκριμένο σχόλιο. Η γενικολογία μπορεί να “πιάνει” ένα πιο ευρύ φάσμα ακροατών, αλλά στερεί από τη μουσική τη δύναμη που έχουν οι στίχοι όταν γίνονται πραγματικά δηλωτικοί. Και η συγκεκριμένη μπάντα έχει αποδείξει ότι μπορεί να σταθεί και σε αυτό το επίπεδο.
Οι Arch Enemy εξακολουθούν να παραδίδουν άλμπουμ που υπηρετούν τον σκοπό τους. Διασκεδαστικό και sing-along σουηδικό death metal από το πάνω ράφι, φτιαγμένο με επαγγελματισμό, γνώση και προσωπικό στυλ. Υπάρχουν, ωστόσο, εμφανή σημάδια δημιουργικής κόπωσης – όχι όμως παρακμής. Και αυτό είναι από μόνο του αξιοθαύμαστο, αν σκεφτεί κανείς ότι μιλάμε για μια μπάντα που κουβαλά στις πλάτες της σχεδόν τριάντα χρόνια πορείας. Εννοείται ότι ανυπομονούμε να τους ξαναδούμε live και να τραγουδήσουμε κάμποσους από τους – ουκ ολίγους– ύμνους που έχουν προσφέρει στο ιδίωμα.
7/10
Στέφανος Σπανόπουλος
stefspa@hotmail.com