Θα προσπαθήσω να μην είμαι υπερβολική, όμως δεν μπορείς εύκολα να προσπεράσεις το φαινόμενο Blackbraid.
Κάθε φορά που ένα άλμπουμ σε αγγίζει τόσο βαθιά ώστε να σε τρομάζει λίγο, ξέρεις πως δεν άκουσες απλώς μια σειρά τραγουδιών. Το “Blackbraid III” είναι ένα τέτοιο άλμπουμ, γεμάτο αντιθέσεις. Κάθε κομμάτι έχει τον δικό του χαρακτήρα και συναίσθημα, που σε καθηλώνει.
Ο Sgah’gahsowáh δεν συνθέτει απλώς. Δημιουργεί γέφυρες ανάμεσα στον παλμό της αιώνιας γης και την τρέλα των blast beats. Το άλμπουμ ξεκινά με το “Dusk (Eulogy)” — μια βουβή ανάσα, ένα κάλεσμα πριν την καταιγίδα. Και τότε το “Wardrums At Dawn On The Day Of My Death” εκρήγνυται: κραυγές, drums σαν πολεμικά τύμπανα της ψυχής, και riffs που σέρνουν τις σκιές μαζί τους.
Σε τραβάει το “The Dying Breath Of A Sacred Stag” (σ.σ. είχαμε και την τύχη να το ακούσουμε live στο Κύτταρο, τον περασμένο Απρίλιο), όπου το μελαγχολικό fingerpicking είναι σαν βλάστηση που πεθαίνει με αξιοπρέπεια. Οι ενδιάμεσες παύσεις — όπως “The Earth Is Weeping” ή “Traversing The Forest Of Eternal Dusk” — δεν είναι διαλείμματα· είναι πηγές αναστοχασμού, χείμαρροι ηρεμίας ανάμεσα σε κύματα θύελλας.
Το “Tears Of The Dawn” και το έπος “And He Became The Burning Stars…” είναι ο συνειρμός «θάνατος και αναγέννηση» — μελωδίες που σπάνε καρδιές και μετά τις αυτοσχεδιάζουν σε νέα φως. Και μόλις νομίζεις ότι τελείωσε, το “Fleshbound” — μια διασκευή στους Lord Belial — έρχεται σαν φευγαλέος ψίθυρος από το παρελθόν, σαν ευλογία, σαν αντίο.
Αυτό που θα ήθελα να τονίσω, είναι ο τρόπος που ενσωματώνουν την παράδοση και τον πολιτισμό των ιθαγενών Αμερικανών. Οι σύντομες ακουστικές παύσεις που παρεμβάλλονται, με μελωδίες εμπνευσμένες από την μουσική τους, λειτουργούν σαν ιεροτελεστία, προσθέτοντας βάθος και μια άλλη διάσταση στο άλμπουμ. Ένα μυστικό νήμα που ενώνει παρελθόν και παρόν, φύση και τελετουργία.
Οι ήχοι του τρις πολύτιμου αυτού άλμπουμ κατοικούν πια στη γη.
9.5 / 10
Βιβή Δανάκα
vividanaka@hotmail.com