Οι Green Carnation υπήρξαν πάντα μια μπάντα που δεν ακολούθησε την πεπατημένη· από το εμβληματικό “Light Of Day, Day Of Darkness” (2001) μέχρι το ακουστικό πείραμα του “The Acoustic Verses” (2006) και την επιστροφή με το “Leaves Of Yesteryear” (2020), κάθε δίσκος τους αποτελεί ένα ξεχωριστό κεφάλαιο στη μουσική τους διαδρομή. Με το νέο τους άλμπουμ “A Dark Poem, Part I: The Shores Of Melancholia”, οι Νορβηγοί επιστρέφουν όχι μόνο δισκογραφικά, αλλά και ιδεολογικά, εγκαινιάζοντας μια φιλόδοξη τριλογία που υπόσχεται να παντρέψει τη μελαγχολική ατμόσφαιρα με τον progressive χαρακτήρα που πάντα τους διέκρινε. Πρόκειται για ένα έργο που, ήδη από τον τίτλο του, αποπνέει ποίηση, σκοτάδι και υπαρξιακό βάθος, φανερώνοντας πως το συγκρότημα βρίσκεται ξανά σε δημιουργική κορυφή.
Μουσικά, το “A Dark Poem, Part I: The Shores Of Melancholia” βρίσκει τους Green Carnation σε μια ιδανική ισορροπία ανάμεσα στο progressive παρελθόν και το σκοτεινό, gothic στοιχείο που τους συνοδεύει από τις απαρχές τους. Οι συνθέσεις είναι πλούσιες σε ατμόσφαιρα, με τα πλήκτρα του Kenneth Silden να δίνουν βάθος και κινηματογραφική διάσταση, ενώ οι κιθάρες των Tchort και Bjørn Harstad εναλλάσσονται ανάμεσα σε βαριά doom riffs και σε μελωδικές γραμμές που σιγά σιγά χτίζουν ένταση. Η φωνή του Kjetil Nordhus δεσπόζει, με την εκφραστικότητα και τη δραματικότητα που απαιτεί ένα concept τέτοιας βαρύτητας (σ.σ.: ο άνθρωπος φαίνεται να έχει αποφοιτήσει από τη “σχολή Messiah Marcolin“), ενώ οι καλεσμένοι προσθέτουν σημαντικές πινελιές: το φλάουτο της Ingrid Ose φωτίζει με λυρικότητα τα “In Your Paradise” και “Me My Enemy”, ενώ η συμμετοχή του Grutle Kjellson (Enslaved) στο “The Slave That You Are” δίνει μια ωμή, σχεδόν χαοτική ενέργεια. Η παραγωγή του Endre Kirkesola είναι πεντακάθαρη αλλά όχι γυαλισμένη· αναδεικνύει τη μελαγχολία και την ένταση του υλικού, κρατώντας το αποτέλεσμα βαρύ, ζεστό και ουσιαστικό.
“The Babylon, apostasy, the judgement day is here… It’s in your head”
Το “A Dark Poem, Part I: The Shores Of Melancholia” σηματοδοτεί την αρχή μιας τριλογίας με ξεκάθαρα λογοτεχνικό και υπαρξιακό υπόβαθρο. Εμπνευσμένο από την ποιητική οπτική του Rimbaud πάνω στην Οφηλία, το άλμπουμ χτίζει έναν κόσμο όπου η εσωτερική μελαγχολία συναντά την αποξένωση από την πραγματικότητα. Οι Green Carnation χρησιμοποιούν τη μεταφορά ενός σκοτεινού ταξιδιού σε αχαρτογράφητες ακτές για να μιλήσουν για την κρίση πίστης στον κόσμο που ξέραμε, τη διάβρωση της αλήθειας από την παραπληροφόρηση και τον εγκλωβισμό του ανθρώπου στον ίδιο του τον εσωτερικό λαβύρινθο. Είναι ένα concept που συνδυάζει κοινωνικό σχόλιο, προσωπικό στοχασμό και μια ποιητική, σχεδόν ναυτική αισθητική, προσκαλώντας τον ακροατή σε μια βαθιά και συχνά επώδυνη ενδοσκόπηση.
Το άλμπουμ κυλάει υπέροχα· πατάς play και απλά αφήνεις τη μουσική να σε ρουφήξει στα σκοτάδια της. Δεν υπάρχουν εδώ ούτε «catchy» στιγμές, ούτε fillers – πρόκειται για μια εμπειρία που πρέπει να βιώσεις ολόκληρη, καθώς σε καταβροχθίζει βήμα-βήμα. Μουσικά, οι Green Carnation συνεχίζουν ακριβώς από το σημείο που σταμάτησαν, με το υλικό να φέρνει συχνά στο μυαλό το μνημειώδες “Light Of Day, Day Of Darkness”· όχι με την έννοια της επανάληψης, αλλά ως φυσική συνέχεια της ίδιας δημιουργικής φλόγας που τους χαρακτηρίζει.
Το “A Dark Poem, Part I: The Shores Of Melancholia” δεν νομίζω ότι μπορεί να αφήσει αδιάφορο οποιονδήποτε γουστάρει μελαγχολία, prog, σκεπτόμενο στίχο και περιπετειώδη μουσική! Εγώ σαν μόνο παράπονο έχω το ότι θα ήθελα να έχουμε λίγες περισσότερες growling στιγμές, όπως στο “The Slave That You Are”, γιατί το αποτέλεσμα είναι απολύτως μαγικό. Αλλά έχουμε μπροστά μας άλλα δύο άλμπουμ για να ολοκληρωθεί η τριλογία και εγώ προσωπικά ανυπομονώ.
9/10
Στέφανος Σπανόπουλος
stefspa@hotmail.com