Το glam metal απέκτησε Βιεννέζικο αέρα! “Plead The Fifth” ονομάζεται η νέα κυκλοφορία των Αυστριακών Mädhouse η οποία και αποτελεί το τέταρτο στούντιο άλμπουμ μιας πορείας γεμάτη ενέργεια και αντιδραστικότητα, αποτελώντας παράλληλα τον διάδοχο του προ τριετίας “Down ‘N’ Dirty”. Με παραγωγή, μίξη και mastering του κιθαρίστα της μπάντας Mikky Stixx και πρώτη συμμετοχή του drummer Bobby B. Bastard, τα ανερχόμενα αλάνια παρουσιάζουν μια σύγχρονη εκδοχή ενός είδους που έκανε τα μακρινά ‘80s άκρως επικίνδυνα κι ερωτεύσιμα. Το εξώφυλλο του άλμπουμ δίνει φωνή εκεί όπου οι λέξεις δεν φτάνουν: ένας παλιός τοίχος γεμάτος αίματα και μαρτυρίες, με το τίτλο του άλμπουμ να αναγράφεται με κλασσική rock γραμματοσειρά και ξεκλείδωτες χειροπέδες γεμάτες υπονοούμενα. Η Πέμπτη Τροπολογία ενσαρκώνεται πιο φανταχτερό και εκρηκτικό από ποτέ.
Οι Mädhouse είναι ένα κύμα φρεσκάδας και ενεργητικότητας που μάλλον είχε ξεχαστεί. Από το ντεμπούτο τους έχουν χαράξει σταθερά ανοδική πορεία, πάντα στα όρια της αισθητικής τους. Η επιρροή των τιτάνων του είδους είναι εμφανέστατη, με αμφιλεγόμενα αποτελέσματα. Από τη μια, το χθες είναι η καλύτερη βάση για το αύριο. Η λατρεία της εποχής του sex, drugs and rock n roll σίγουρα κάνει τους παλαιότερους να χαμογελάσουν και τους νεότερους να εναντιωθούν στο διαχρονικό συντηρητισμό. Από την άλλη, ο κίνδυνος της μίμησης βρίσκεται ανησυχητικά κοντά. Οι καλλιτέχνες δημιουργούν ως αυτοί που γεννήθηκαν να είναι ή εκείνοι που θα ήθελαν να είναι; Η φωνή είναι γνήσια ή ένα φάντασμα του παρελθόντος; Ποια είναι η λεπτή γραμμή ανάμεσα στο παλιό και στο νέο; Σε όλα τα παραπάνω απαντά χωρίς να μασάει τα λόγια του το “Plead..”.
Μια καλογυαλισμένη παραγωγή δεκατριών κομματιών που σε πείθει να κλέψεις μια Harley για να αλητέψεις μετά τα μεσάνυχτα. Η glam αισθητική φλερτάρει τη hard rock. Εσκεμμένη καθαρότητα σε παραδοσιακά βρώμικο ήχο, τα γνωστά γαργαριστά φωνητικά και έντονο sex appeal. Μια απαστράπτουσα προσέγγιση ενός ζοφερού υπαρξιακού παρασκηνίου. Οι Mädhouse δεν αναβιώνουν μόνο το rock star system: στη πραγματικότητα καταγγέλλουν την αδράνεια της σιωπής, τη κατάχρηση εξουσίας και το δικαίωμα στην ελευθερία μέσα από μια ιστορία εσωτερικής περιπλάνησης κι αχαλίνωτου ερωτισμού.
Το “Midnight Fever” ξεκινά με δυνατά riffs, έντονο μπάσο και αντιδραστικά φωνητικά για να περάσει στο ακόμη πιο ξεσηκωτικό “We Run Riot”. Στο ίδιο μήκος κύματος, το ταξιδιάρικο “Bring On The Night” επαναφέρει την εικόνα της Harley στη νυχτερινή άσφαλτο ενώ το άγριο “Shotgun Rider” μας αιχμαλωτίζει πραγματευόμενο την αληθινή φιλία. Στη συνέχεια, το “Wicked Hearts” αναστατώνει με βρώμικα solos, τύμπανα που χτίζουν ένταση και στίχους λαγνείας. Το αγαπημένο μου “Get A Grip” μιλά για τη προδοσία σκοτώνοντας τον ήχο με σκληρά riffs και βαριά drums. Η ένταση παραμένει υψηλή στα αισχρά “Live and Tease” και “It’s A Monster In My Head”. Η απρόοπτα τρυφερή διασκευή της μπαλάντας των Giant, “I’ll See You In My Dreams”, έχει όλα τα στοιχεία που κάνουν τα τότε κομμάτια αγάπης μυθικά. Ο μελαγχολικός Tommy Lovelace κι ένα solo ραγίζουν καρδιές σε κάθε λεπτό. Ωστόσο, επανερχόμαστε στο αρχικό feeling με το “Mad To The Bone” ενώ στο κομματιασμένο “Loveplace” ο έρωτας ηχεί παθιασμένα. Το “I Die Alone” σέρνει τη ψυχή στα πατώματα και το “You Got The Tail Down” κλείνει τον κύκλο με θεαματικές, classic rock n’roll, μελωδίες.
Σίγουρα το “Plead The Fifth” εκπροσωπεί εξαιρετικά τον πατροπαράδοτο παλμό των ‘80s – σε σημείο που η ημερομηνία της κυκλοφορίας του μοιάζει με φάρσα. Κι αυτό γιατί ίσως είναι τρομακτικά όμοια με τις δουλειές των προπατόρων του είδους, γεγονός που ενθουσιάζει αλλά και προβληματίζει. Το ταλέντο και η χημεία του συγκροτήματος δεν αμφισβητούνται, αντίθετα ελκύουν και μαγνητίζουν. Οι Mädhouse είναι μια αξιοπρεπέστατη παρουσία του είδους τους.
7/10
Μαργαρίτα Totentanz
margarita_totentanz@hotmail.com