Το “random.access.misery” δεν είναι ένας δίσκος που προσπαθεί απλά να εξελιχθεί. Είναι ο ήχος μιας μπάντας που απαιτεί βίαια τη θέση της στην κορυφή της ακραίας σκηνής. Και το πετυχαίνει.
Οι Αυστραλοί Mélancolia έκαναν αίσθηση με το ντεμπούτο τους, αλλά η δεύτερη δουλειά τους είναι ένα άλμα πίστης προς το χάος, το οποίο δικαιολογεί πλήρως τη φράση τους: “Είτε μας αγαπάτε είτε μας μισείτε, θα μας θυμάστε σίγουρα!”
Από τη δική μου σκοπιά αυτός ο δίσκος απευθύνεται σε fans των Lorna Shore, Vulvodynia και όσους θέλουν το Nu-Metal groove τους να είναι “Blackened” και καταστροφικό.
Ο ήχος τους είναι μια αγριεμένη συγχώνευση που λίγοι τολμούν να αγγίξουν: Deathcore για τον ωμό όγκο, Blackened για την ατμοσφαιρική δυσφορία και Nu-Metal για το πιασάρικο, «claustrophobic» groove.
Κάθε κομμάτι ξεκινάει σαν ένα σφυροκόπημα στον τοίχο. Το ‘ALL_IS_RUST’ είναι το ιδανικό ξέσπασμα, γεμάτο με ατμόσφαιρες industrial που σε βάζουν κατευθείαν στην “μπόιλερ ρουμ” της δυσφορίας.
Και βέβαια, ο Alex Hill. Ο τραγουδιστής είναι ο απόλυτος πρωταγωνιστής. Οι λυγμικές, τσιριχτές κραυγές του (high-pitched screeches) είναι τόσο εκφραστικές, που μετατρέπουν την οργή σε κάτι σχεδόν μελαγχολικό—ένα “μαύρο δάκρυ” μέσα στο μπάσο και τα ντραμς. Δεν υπάρχει άλλος τραγουδιστής σε αυτόν τον χώρο που να ισορροπεί με τέτοια μαεστρία ανάμεσα σε ακραία screams και καθαρές, εθιστικές μελωδίες.
Κομμάτια όπως τα “icanseethroughtheholesinmyhands” και “Picking Scabs” χτυπούν σαν γροθιές στο στήθος, ενώ το “RoseBloomWrist” φέρνει ένα πιο καθαρό Deathcore στοιχείο με φοβερό μπάσο.
Αλλά η κορυφή για πολλούς είναι το “Lithia” (σ.σ.: με τη συμμετοχή του Hunter Young των Moodring), όπου οι πιο μελωδικές στιγμές δίνουν τη θέση τους σε ένα εκρηκτικό breakdown, και το ομώνυμο “random.access.misery”, το οποίο είναι το φιλόδοξο κέντρο του δίσκου: σπαρταριστό, μηδενιστικό και καθηλωτικό.
Το “random.access.misery” δεν φοβάται να είναι βρώμικο, άτσαλο ή ακόμα και “αρρωστημένο”. Είναι ένας δίσκος που αγνοεί τα όρια του είδους, παίρνοντας από το παρελθόν για να χτίσει ένα τρομακτικό, κλαουστροφοβικό παρόν.
Αν ψάχνεις για το επόμενο μεγάλο “hit” της σύγχρονης ακραίας μουσικής, που θα κάνει τους πάντες να μιλούν, μόλις το βρήκες. Οι Mélancolia δεν ζητούν χώρο στη σκηνή. Τον καταλαμβάνουν με τη βία.
9.5/10
Βιβή Δανάκα
vividanaka@hotmail.com