Οι βετεράνοι από το Gelsenkirchen επέστρεψαν με αέρα… «μεταλλουργείου». Το “The Arsonist” κυκλοφόρησε στις 27 Ιουνίου και αποτελεί το δέκατο έβδομο (17) άλμπουμ της μπάντας που ηγείται της thrash metal σκηνής για τέσσερις δεκαετίες. Αποτελεί τον διάδοχο του “Genesis XIX” που κυκλοφόρησε το 2020 (σ.σ.: στο μεσοδιάστημα κυκλοφόρησε και το “40 Years At War – The Greatest Hell Of Sodom”, ένα άλμπουμ με επανηχογραφήσεις ενός κομματιού από κάθε κυκλοφορία του σχήματος). Ένα θρασύτατο υστερόγραφο ύστερα από πενταετή σιωπή με διπλό σκοπό: να υπογραμμίσει τη μουσική κληρονομιά της μπάντας και να υπενθυμίσει ότι η αυθεντικότητα μένει αναλλοίωτη στο χρόνο. Γεγονός που επικυρώνει την πιθανότητα ενός οριστικού τέλους σε συνδυασμό με τις πρόσφατες δηλώσεις του Herr Angelripper «περί διαλείμματος».
Η σταθερότητα και η απόρριψη των νεοτερισμών καθορίζει τους Γερμανούς thrashers, συνθήκη παραδοσιακά αμετάβλητη. Με αυθεντική μεταλλική ψυχή έπλεξαν ένα μουσικό πατρόν δεκατριών (!) κομματιών που σφραγίζει τη σκληροπυρηνική τους ταυτότητα: κτηνώδη φωνητικά, palm-muted riffing και d-beat πυροβολισμοί. Ο ορθόδοξος τευτονικός ήχος που έκανε τους Sodom σημείο αναφοράς.
Η old-school πένα τους γράφει την ιστορία του άλμπουμ ωμά επίκαιρη: μια αμάσητη μαρτυρία της αθλιότητας του πολέμου Το εξώφυλλο του άλμπουμ, φιλοτεχνημένο από τον φημισμένο Zbigniew M. Bielak, απεικονίζει επάξια το αντιπολεμικό μήνυμα: ο πόλεμος κυριαρχεί, ο θάνατος θερίζει με ένα φλογοβόλο στα χέρια και ο στρατιώτης πενθεί πριν παραδοθεί στις φλόγες. Ο «Εμπρηστής» ήρθε για να ανάψει φωτιές με τα δεκατρία σπίρτα που φυλά στο τσεπάκι του.
Η χρονική διάρκεια του άλμπουμ είναι ταυτόχρονα ένδειξη αστείρευτης δημιουργικότητας και κίνδυνος μονοτονίας. Η φωτιά των Sodom καίει ακόμη, αλλά προβλέψιμα. Ο φυσικός ήχος – χωρίς αναλογική και ψηφιακή επεξεργασία – φρενάρει την αχαλίνωτη τεχνολογική επεξεργασία που εισβάλλει στη σύγχρονη δημιουργικότητα. Το αποτέλεσμα είναι ένας αυθεντικός, γήινος thrash ήχος. Σε συνδυασμό με την αιχμηρή μοντέρνα ποίηση των στοίχων διδάσκουν με μαεστρία τις εκφάνσεις του πολέμου. Μοναδικό μελανό σημείο τα κομμάτια; Μοιάζουν επικίνδυνα μεταξύ τους.
Τα τρία singles που προηγήθηκαν προετοίμασαν το έδαφος. Το “Trigger Discipline” είναι ο αποτρόπαιος μονόλογος ενός ελεύθερου σκοπευτή. Το “Witchhunter” ένας συναισθηματικός φόρος τιμής στον αείμνηστο Chris Witchhunter. Το “Taphephobia” μια κρίση πανικού με οργισμένα solos και ψυχωτικά drum fills.
Ακόμη, ξεχωρίζει το “A.W.T.F(Algy Ward The Founder)” ως τιμητική αφιέρωση στον επίσης αποθανόντα Algy Ward, frontman των Tank. Τα υπόλοιπα τραγούδια μοιάζουν με χαρτογραφημένο ναρκοπέδιο: ξέρεις που βρίσκεται η νάρκη αλλά τη πατάς για να σκάσει. Το σύντομο κι εκρηκτικό “The Arsonist”, σημάνει την έναρξη σαν πολεμική σάλπιγγα. Στο “Battle Of Harvest Moon” κυριαρχούν τα syncopated drumming με οργισμένα φωνητικά και δευτεραγωνιστές τα riffs. Το σταθερό “Scavenger” δίνει έναν mid-tempo ρυθμό. Το “Gun Without Groom” μας ξεναγεί στα χαρακώματα με blast beats και αλλαγές στo tempo. Τα “The Spirits That I Called” και “Sane Insanity” δυο όψεις του ίδιου χάους.
Από την άλλη, το “Twilight Void” είναι μια αργή, μυστηριώδης επίθεση που σε οδηγεί στο doomy “Obliteration Of The Aeons” . Το “Return To God In Parts” ένας θεαματικός επίλογος: ο πόλεμος τελειώνει όταν κομματιάζεσαι με οργισμένα mid-tempo riffing και blistering solos.
Το “The Arsonist” δεν θα αλλάξει τον κόσμο. Δεν είναι επανάσταση αλλά μια βάρβαρη τελεία που ανάβει ξανά το φυτίλι. Αν μας αποχαιρετούν, τότε υποκλινόμαστε στο μεγαλείο των Sodom, ευχαριστώντας τους για τα σαράντα χρόνια διδασκαλίας κι έμπνευσης. Το προτείνω χωρίς δεύτερη σκέψη· για να θυμούνται οι παλαιοί και να μαθαίνουν οι νέοι.
7/10
Μαργαρίτα Totentanz
margarita_totentanz@hotmail.com