Το “Hideously Traumatic” των Ινδονήσιων Symphobia δεν είναι απλά ένα ντεμπούτο. Είναι μια brutal death σφαγή ψυχών, ένα υπαρξιακό τραύμα που διαπερνά το σώμα και διαλύει το νου.
Από την πρώτη κιόλας κραυγή στο “Hecatomb”, νιώθεις πως δεν υπάρχει επιστροφή· είσαι παγιδευμένος σε έναν κυκλώνα από riffs που γδέρνουν σαν συρματοπλέγματα, τύμπανα που χτυπούν με απάνθρωπη ακρίβεια και φωνητικά που στάζουν οργή και απελπισία.
Η τριάδα Jossi Bima (φωνή), Dodik Bhre (κιθάρα) και Humam Aliy (τύμπανα) λειτουργεί σαν πολεμική μηχανή που γεννήθηκε για να ισοπεδώνει. Οι ρυθμικές αλλαγές είναι κοφτερές, οι μελωδίες ανύπαρκτες – εδώ δεν υπάρχει χώρος για ομορφιά, μόνο για παραμορφωμένη σιωπή και ασφυξία.
Η παραγωγή από το Tonebetter Soundlab είναι κρυστάλλινη στην αγριότητά της – λες και κάθε τύμπανο, κάθε riff έχει περάσει από πάνω της χειρουργική λεπίδα. Το εξώφυλλο του Timbul Cahyono (Massacre, Nocturnus A.D.) μοιάζει να αποτυπώνει οπτικά τον ήχο.
Το “Hideously Traumatic” δεν κρύβεται πίσω από τεχνάσματα. Είναι ωμό, απόλυτο και… βαθιά ειλικρινές με τον δικό του αρρωστημένο τρόπο. Ο ήχος είναι τόσο πυκνός, που νιώθεις το στομάχι σου να σφίγγεται. Οι δομές χαοτικές αλλά όχι τυχαίες — σαν να σε χτυπά καταπάνω σου ένα τέλεια οργανωμένο χάος.
Κάθε κομμάτι — από το “Heinous” μέχρι το “Inebriated” — είναι σαν ξεχωριστή σκηνή ενός splatter εφιάλτη που δεν τελειώνει ποτέ. Δεν υπάρχει λύτρωση. Δεν υπάρχει φως. Υπάρχει μόνο η ωμή αλήθεια του θανάτου, της παραμόρφωσης, της απώλειας.
Προσωπικά, ένιωσα σαν να με κατάπινε ο τρόμος· μια ανάμνηση που δε σβήνει. Δεν περιμένεις πρωτοτυπίες. Αυτός ο δίσκος δεν ζητά να τον καταλάβεις. Ζητά να σε διαλύσει.
Βαθμολογία: 8 / 10
Βιβή Δανάκα
vividanaka@hotmail.com