Υπάρχουν άλμπουμ που σε αρπάζουν από την πρώτη ακρόαση και άλλα που χρειάζονται περισσότερο χρόνο. Το “Queen Of Crows” για μένα ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Η πρόθεση είναι ξεκάθαρη: δυναμικό, σκοτεινό heavy/power με θεατρική αύρα και έμφαση στα μεγάλα ρεφρέν. Η εκτέλεση είναι προσεγμένη, η ενέργεια αδιαπραγμάτευτη, όμως στο τέλος ένιωσα ότι, παρά τα καλά στοιχεία, δεν με κέρδισε όσο θα ήθελα.
Η φωνή της Genevieve Rodda είναι αναμφισβήτητα το πιο δυνατό στοιχείο του δίσκου. Έχει ένταση, θεατρικότητα και καταφέρνει να δώσει βάθος σε κάθε κομμάτι. Όμως, σε κάποια σημεία ένιωσα ότι οι μελωδικές γραμμές θα μπορούσαν να είναι πιο ευρηματικές, να ξεφύγουν λίγο από την «ασφαλή» συνταγή και να προσφέρουν μεγαλύτερη συναισθηματική ποικιλία.
Σε άλλα θετικά, η μπάντα έχει στιβαρό, «δεμένο» παίξιμο. Οι κιθάρες έχουν ωραίο «δαγκωματάκι» και καθαρά leads, τα τύμπανα κρατούν σφιχτή ραχοκοκαλιά και η φωνή στέκεται με αυτοπεποίθηση στο κέντρο του ήχου. Η παραγωγή είναι καθαρή και δυνατή χωρίς να κουράζει, ενώ η συνολική αισθητική αποπνέει επικότητα. Εκεί όμως που υστερεί, είναι στη μνήμη: αρκετές μελωδίες και δομές μοιάζουν γνώριμες και «ασφαλείς», με αποτέλεσμα πολλά τραγούδια να περνούν χωρίς να αφήνουν ισχυρό αποτύπωμα.
Από τα κομμάτια που εμπεριέχονται στο δίσκο ξεχώρισα σίγουρα το “Evil Lies”, με το άνοιγμα του κομματιού να φτιάχνει ωραία σκοτεινή ατμόσφαιρα, και όταν μπαίνει το κύριο riff, η ενέργεια ανεβαίνει πειστικά. Το ρεφρέν έχει σωστή ανύψωση και οι κιθάρες δένουν όμορφα με τα backing φωνητικά. Παρ’ όλα αυτά, η ανάπτυξη ως το τέλος παραμένει γραμμική· θα ήθελα μια πιο τολμηρή γέφυρα ή μια απρόσμενη αρμονική στροφή για να απογειωθεί. Σίγουρα το “Narcosis”, όπου
εδώ η μπάντα παίζει πιο σφιχτά και επιθετικά. Η ρυθμική «αγριάδα» λειτουργεί, τα κουπλέ έχουν σπρώξιμο και το mid-tempo groove γράφει. Το solo είναι καθαρό και υπηρετεί το τραγούδι. Εκεί που με έχασε λίγο είναι στο hook: παρότι καλοστημένο, δεν μου «κλείδωσε» στο μυαλό όσο θα ήθελα. Λίγη περισσότερη ρίσκο στη μελωδική γραμμή του ρεφρέν θα έκανε διαφορά. Υπάρχει φυσικά και το “The World Is Bleeding Out”, όπου εδώ πιάνει το πιο «επικό» πνεύμα του δίσκου. Η δραματικότητα των φωνητικών ταιριάζει με το θέμα και οι κιθάρες υφαίνουν κινηματογραφικό υπόβαθρο. Είναι από τις πιο ολοκληρωμένες στιγμές του άλμπουμ, όμως και εδώ η κορύφωση έρχεται προβλέψιμα. Θα εκτιμούσα ένα δυναμικό «σπάσιμο» ή μια αλλαγή μέτρου/τονικότητας για να εκπλήξει πραγματικά.
Το “Queen Of Crows” είναι τίμιο, καλοπαιγμένο και φτιαγμένο με μεράκι. Αν αγαπάς το κλασικό heavy/power με δραματική χροιά, θα βρεις αρκετά να εκτιμήσεις: στιβαρά riffs, καθαρή παραγωγή και φωνητικές ερμηνείες με πάθος. Για μένα, το αγκάθι είναι η προβλεψιμότητα στις συνθέσεις και οι «ασφαλείς» μελωδικές γραμμές, ειδικά στα ρεφρέν, που δεν το αφήνουν να απογειωθεί. Με λίγο περισσότερη τόλμη στις αρμονικές επιλογές και πιο έντονες αντιθέσεις, το υλικό θα μπορούσε να γίνει πραγματικά ξεχωριστό.
6/10
Κωνσταντίνα Δαμιανίδου
konstantinadamianidou1@gmail.com