Το “Para Bellum” αποτελεί το δέκατο τέταρτο στούντιο άλμπουμ των Testament, και κυκλοφόρησε στις 10 Οκτωβρίου 2025 μέσω της Nuclear Blast. Με αυτήν τη δουλειά, το συγκρότημα δείχνει ξεκάθαρα την πρόθεσή του να εντείνει την επιθετικότητά του, ενσωματώνοντας στοιχεία death και black metal στον παραδοσιακό thrash πυρήνα του. Οι κιθάρες είναι πιο βαριές και σκληρές από ποτέ, με riffs που ξεχωρίζουν. Ο ήχος του άλμπουμ είναι πιο brutal, αλλά διατηρεί τη μουσικότητα που πάντα είχαν οι Testament.
Αξιοσημείωτο είναι πως το “Para Bellum” είναι το πρώτο άλμπουμ των Testament με τον Chris Dovas στα τύμπανα. Η είσοδός του φέρνει μια νέα ενέργεια και προσθέτει σημαντική δυναμική, προσφέροντας μια πιο “φρέσκια” προσέγγιση στον ήδη σφιχτοδεμένο ήχο του συγκροτήματος.
Από το εναρκτήριο “For the Love of Pain”, οι Testament μπαίνουν δυναμικά, με ορμή που δεν αφήνει περιθώρια. Ο Chris Dovas δίνει τον δικό του παλμό πίσω από τα τύμπανα, φέρνοντας μια πιο “επιθετική” προσέγγιση με έντονα blast beats και σκληρά περάσματα που ανανεώνουν αισθητά την ηχητική ταυτότητα προς μπάντας. Κομμάτια προς τα “Shadow People”, “High Noon”, και “Havana Syndrome” παίζουν δημιουργικά με τον ρυθμό και τη δομή, εναλλάσσοντας υφές και διαθέσεις. Τα riffs αλλάζουν κατεύθυνση με φυσικότητα, κρατώντας το ενδιαφέρον ψηλά καθ’ όλη τη διάρκεια.
Το “Meant to Be”, μια ατμοσφαιρική μπαλάντα, λειτουργεί ως ανάσα μέσα στον καταιγισμό του υπόλοιπου άλμπουμ. Σπάει τη ροή, προσφέροντας μια τολμηρή και συναισθηματικά φορτισμένη στιγμή. Παρόλο που έχει έναν διαφορετικό χαρακτήρα σε σχέση με το υπόλοιπο υλικό και ίσως να μη συνδυάζεται πλήρως με τη συνολική ροή, σίγουρα δεν περνάει απαρατήρητο. Το ομώνυμο “Para Bellum” κλείνει το άλμπουμ με τρόπο στιβαρό και εκρηκτικό. Ένα κομμάτι που ενσωματώνει όλα τα βασικά συστατικά του δίσκου: ένταση, τεχνική, μελωδία και φυσικά, ανόθευτο thrash. Είναι μια σύνοψη του οράματος του άλμπουμ, ένα φινάλε που σε κάνει να νιώθεις ότι άκουσες κάτι ουσιαστικό και πλήρες.
Παρότι το “Para Bellum” δεν “δένει” απόλυτα σε όλη του τη διάρκεια – με κάποια σημεία στη μέση να προκαλούν ερωτήματα ως προς την κατεύθυνση – περιλαμβάνει στιγμές που χτυπούν κατευθείαν στο κέντρο του thrash πυρήνα. Η αρχή με τα πρώτα κομμάτια είναι συναρπαστική και το κλείσιμο εξαιρετικά ικανοποιητικό.
Συνολικά, οι Testament δείχνουν απόλυτα συντονισμένοι και με ξεκάθαρη πρόθεση να πειραματιστούν. Δεν παίζουν με ασφάλεια,τολμούν. Η αλλαγή πίσω από τα drums φέρνει νέα πνοή, ο ήχος είναι καθαρός και δυνατότερος από ποτέ, και οι πιο “σκοτεινές” επιρροές (blackened λεπτομέρειες, blast beats κ.ά.) προσθέτουν βάθος και χαρακτήρα. Ένα άλμπουμ που δείχνει μια μπάντα με εμπειρία αλλά και διάθεση για εξέλιξη.
7,5/10
Κωνσταντίνα Καραγιαννοπούλου
Konstantinakarag@hotmail.com
Υπάρχουν μπάντες που μεγαλώνουν μαζί σου και άλλες που απλώς αρνούνται να γεράσουν. Οι Testament, για μένα, ανήκουν ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία! Ποτέ μου δε θα ξεχάσω το χαστούκι που έφαγα στην τρυφερή ηλικία των δώδεκα, όταν φίλος μού δάνεισε το τότε νέο άλμπουμ τους “The Gathering” (σ.σ.: έτσι κάναμε τότενες, παιδιά μου — ώπαλακια). Πάτησα το «play»… και οι Testament πέρασαν από πάνω μου σαν φορτηγό. Από τότε λοιπόν έχουν την απόλυτη προσοχή μου — και δεν έχουν απογοητεύσει άλλωστε ποτέ τις προσδοκίες μου.
Μετά από τέσσερις δεκαετίες thrash και δεκατέσσερα άλμπουμ, ο Chuck Billy και η παρέα του επιστρέφουν με το “Para Bellum”, έναν δίσκο που φωνάζει ότι δεν έχουν καμία διάθεση να φρενάρουν.
Η πρώτη εντύπωση; Γνώριμοι και ταυτόχρονα φρέσκοι. Το άλμπουμ κοπανάει. Ο νέος drummer, Chris Dovas, δικαιώνει απόλυτα τη μπάντα για την επιλογή της και φέρνει ανανέωση — blast beats, breaks και fills, όλα παιγμένα με ενδιαφέρον και το σωστό attitude. Παράλληλα, δείχνει να έχει φέρει και φρεσκάδα στο γράψιμο του Eric Peterson, ο οποίος προσθέτει διάφορα black-ίζοντα στοιχεία, όπως στο εναρκτήριο “For The Love Of Pain”. Οι Peterson/Skolnick παραμένουν το πιο αξιόπιστο κιθαριστικό δίδυμο της γενιάς τους, μοιράζοντας riffs που μυρίζουν μπαρούτι και solos που κόβουν σαν ξυράφι. Ο Billy, από την άλλη, συνεχίζει να εναλλάσσει το growl με τη μελωδική του πλευρά χωρίς να χάνει ίχνος δύναμης.
Κομμάτια όπως τα “Shadow People” και “High Noon” αναβιώνουν εκείνο το mid-tempo groovy Testament στοιχείο που ξέρει πότε να χτυπήσει και πότε να αφήσει χώρο στο riff να αναπνεύσει. Υπάρχουν όμως και οι πιο απρόσμενες στιγμές: η μπαλάντα “Meant To Be” διχάζει — κάποιοι θα τη βρουν απαραίτητη ανάσα και ενδιαφέροντα πειραματισμό, άλλοι θα πατήσουν “skip” χωρίς δεύτερη σκέψη. Κι εγώ, ανάλογα τη μέρα, κάνω πότε το ένα και πότε το άλλο.
Η παραγωγή είναι τεράστια, όπως σε όλα τα άλμπουμ από το “The Gathering” και μετά. Ο Peterson, αρχιτέκτονας του χαρακτηριστικού Testament ήχου, έχει καταφέρει να φτιάξει ένα πολυποίκιλο άλμπουμ, με όλα τα Testament στοιχεία παρόντα — ναι, και τα Testallica! Επιθετικός αλλά ελεγχόμενος, τεχνικός χωρίς να φαντάζει ψυχρός, συνεχίζει να κουβαλά τη δημιουργική ραχοκοκαλιά της μπάντας με τον δικό του μοναδικό τρόπο.
Μιλάμε απλά για κάποιες λίγες filler στιγμές. Το άλμπουμ εξακολουθεί να ακούγεται εξαιρετικά ενδιαφέρον και εγώ προσωπικά εύχομαι να τους δούμε σύντομα να το υποστηρίζουν επί σκηνής.
Συνολικά, το “Para Bellum” δεν είναι “Demonic” ούτε “The Gathering”. Είναι όμως ένα πείσμα σε δίσκο· μια απόδειξη ότι οι Testament εξακολουθούν να έχουν περισσότερα να πουν από πολλούς συνοδοιπόρους του ιδιώματος, και της σειράς τους αλλά και νεότερους. Αν οι Metallica είναι οι γιάπηδες CEOs του thrash που έχουν χάσει την επαφή με τις ρίζες τους, οι Testament είναι το crew που κρατά το εργοστάσιο up and running.
7,5/10
Στέφανος Σπανόπουλος
stefspa@hotmail.com