Μπράβο στη μπάντα που δείχνει καθαρή δουλειά και ενέργεια, αλλά εξαρχής ένιωσα ότι το άλμπουμ δεν μου μετέδωσε κάτι που να το κάνει ξεχωριστό. Δεν είμαι σίγουρη αν φταίει η συνθετική προσέγγιση ή το ότι απλά δεν με εμπνέει το ύφος, όμως το ακούω και δεν μπορώ να εντοπίσω αυτό που θα με έκανε να γυρίσω και να το ξανακούσω με κέφι.
Οι Animal Rage παίζουν καλά· οι συνθέσεις δεν πέφτουν από το τεχνικό επίπεδο. Είναι όμως τόσο «γνωστές» και προβλέψιμες, που μου άφησαν την αίσθηση πως είμαι ακροάτρια ενός δίσκου που ακούγεται σαν κάτι το οποίο έχω ήδη ακούσει δεκάδες φορές σε άλλες μπάντες. Τα riffs, αν και καθαρά, δεν είχαν την έμπνευση ή τη φρεσκάδα που θα με έκανε να ενθουσιαστώ.
Κομμάτια που ξεχώρισα (αλλά δεν με κέρδισαν) είναι αρχικά το “Egocentric Rats”, το οποίο ξεκινά με ενέργεια, αλλά η εξέλιξή του δεν έχει έκπληξη. Μου δίνει την εντύπωση ότι παίζει ασφαλές, χωρίς να τολμάει μουσικά. Το “Last Standing Man”, το ομότιτλο κομμάτι, υποστηρίζει τη δυναμική αλλά δεν καταφέρνει να την εκτοξεύσει. Έμεινα λίγο απορροφημένη αλλά όχι πραγματικά συναρπασμένη. Επίσης το “Shadowless”, όπου εδώ προσπάθησαν με περισσότερη διάθεση για ατμόσφαιρα, αλλά κι αυτή ακούστηκε αμήχανη—ούτε πλήρως δυναμική, ούτε τόσο συναισθηματική ώστε να σε κρατήσει στα χέρια της.
Δεν θέλω να ακουστώ σκληρή: καταλαβαίνω την προσπάθεια, τη συνέπεια και τη διάθεση για heavy/power identity. Αλλά ειλικρινά, δεν ένιωσα ότι με κατέκτησε. Δεν είδα αυτό που λέμε «κομμάτι–τσιτάτο» για να μου κολλήσει. Οι συνθέσεις, παρ’ όλη την καλή τεχνική, μου φάνηκαν «ξαναζεσταμένες». Αν ήθελα κάτι προβλέψιμο, θα έβαζα άλλο άλμπουμ. Εδώ ήθελα κάτι που να με αιφνιδιάσει λίγο, και δεν το βρήκα.
5.5/10
Κωνσταντίνα Δαμιανίδου
konstantinadamianidou1@gmail.com