Τον Αύγουστο, υπό τα δίχτυα της WormHole Death Records, τα παιδιά της διπλανής πόρτας This I Owe παρουσίασαν το ντεμπούντο άλμπουμ τους “Alchemists” μέσα σε ένα πέπλο δραματουργίας, ερωτισμού κι αιχμηρών συμφωνιών. Το αστείρευτο ταλέντο, το μελωδικό χάος και η αυθεντικότητα της μπάντας είναι τα πρώτα στοιχεία που αιχμαλωτίζουν τον ακροατή, μετατρέποντάς τον σε αδιάσπαστο κομμάτι της διήγησης. Από την πρώτη κιόλας νότα γίνεται φανερό πως οι «…Αλχημιστές» είναι ένας καταιγισμός ηχοχρωμάτων που δεν παραπέμπει αποκλειστικά σε ένα μόνο είδος, αλλά σε έναν συνδυασμό που πλάθει τον δικό τους, μοναδικό κόσμο. Αν θα έπρεπε όμως να το χαρακτηρίσουμε, τότε θα μιλούσαμε για καθαρό melodic heavy metal ήχο με έντονες κι εναλλασσόμενες progressive και alternative επιρροές ενώ το γλυκό doom παραμονεύει στο σκοτάδι, κάνοντας τον θρήνο ακόμα πιο γοητευτικό. Κι όλα αυτά μέσα από έναν ακατέργαστο συνδυασμό τσαμπουκά και φρεσκάδας που το καθιστά ανεπανάληπτο. Ακόμη, δίνει την αίσθηση πως τα early ‘00s αναβόσβησαν στο σύγχρονο,θολό πέπλο για να θυμίσουν τι σημαίνει αγάπη για το τετελεσμένο.
Η λυρική ηρωίδα του άλμπουμ είναι η Isobel, το φάντασμα που στοιχειώνει τον αφηγητή σε μια άνιση μάχη με το αναπόφευκτο του οριστικού τέλους. Όμως η Isobel δεν είναι μόνο η Μούσα του κλασσικού, γοτθικού ρομαντισμού αλλά ακόμη μια βαθυστόχαστη αλληγορία για την απώλεια και την αποκαθήλωση της εσωτερικής Κόλασης· όταν χάνεις κάτι που αγαπάς πολύ, μια ευκαιρία, ένα πρόσωπο ή τον ίδιο σου τον εαυτό, υπάρχει ελπίδα για κάθαρση. Αρκεί να επιτραπεί στο συναίσθημα να κάνει τον κύκλο του. Η ψυχολογία του άλμπουμ έγκειται στο πανέμορφο εξώφυλλο: τα μέλη της μπάντας απεικονίζονται ως αλχημιστές σε μαντικές κάρτες. Καθένας εκπροσωπεί ένα από τα πέντε στάδια του πένθους (άρνηση, θυμός, διαπραγμάτευση, κατάθλιψη, αποδοχή). Κεντρικά, στην κάρτα της αποδοχής βλέπουμε ξανά την Isobel να κρατά την καρδιά που αιχμαλώτισε, σαν υπενθύμιση: ακόμη κι αν επέλθει η θεραπεία, ένα κομμάτι της ψυχής χάνεται για να αφήσει το κενό της απώλειας. Γιατί στη νομοτέλεια της φύσης δεν προσφέρεται τίποτα χωρίς αντίτιμο: για να αποκτηθεί κάτι πρέπει να χαθεί κάτι άλλο, εξίσου σημαντικό. Και τι πιο τραγικό από το να θυσιάσεις το πιο αγαπημένο κομμάτι της ψυχής σου για να αναγεννηθεί σε κάτι υπερβατικό.
Από την αρχή μέχρι το τέλος, μιλάμε για έναν καθαρό κι επαγγελματικό ήχο όπου όλα τα μουσικά στοιχεία ισορροπούν πλήρως εναρμονισμένα. Είναι αξιοπερίεργο το πως κατάφεραν να ακούγονται ατσαλάκωτοι και οργανικοί ταυτόχρονα. Τα φωνητικά της Μαρίας Κανελάκη είναι από άλλη διάσταση: κρυστάλλινα, με harsh πινελιές που ανατριχιάζουν και λυρικότητα που ραγίζει το υποσυνείδητο. Άκρως θηλυκή αλλά και τρομερά άγρια όπου ακριβώς χρειάζεται. Στέκεται άνετα δίπλα στην μυθική Amy Lee και στην υποβλητική Christina Scabbia. Ο Χρήστος Καλέτζος στη κιθάρα ακολουθεί την δυαδικότητα της φωνής υφαίνοντας καθαρές μελωδικές γραμμές που μεταλλάσσονται σε βαριά rythms. Το μπάσο του Θοδωρή Γρηγορούδη είναι το groovy θεμέλιο που γεφυρώνει και απογειώνει, διατηρώντας ακλόνητο τον χαρακτήρα της ατμόσφαιρας. Ο Γεράσιμος Αυγέρης στα τύμπανα χτίζει ένταση και λιώνει τα κενά χρόνου με δυναμικές εναλλαγές και δραματικές κορυφώσεις. Και η Βασίλισσα της Καρδιάς πλανιέται σαν ξόρκι γύρω τους αναζητώντας την Κάθαρση -ή το επόμενο θύμα της.
Τα δύο singles που προηγήθηκαν της κυκλοφορίας, αντίθετα σαν τις δύο όψεις της σελήνης, υπογραμμίζουν τη δυαδική φύση του άλμπουμ. Η ψυχική κατάρρευση γίνεται υπαρξιακή επίθεση στο “Nightmare” (2023). Ίσως το πιο επιθετικό της λίστας, εισβάλλει με έναν τρομερό συνδυασμό industrial τόνου και “Killing-In-The-Name” ορμής. Απάντηση σε αυτήν την φλογερή έναρξη είναι το νωχελικό, νουάρ “Isobel” (2024). Ίσως το πιο συναισθηματικά φορτισμένο σημείο του άλμπουμ και βγαλμένο από την μήτρα της κλασσικής nu metal φιλοσοφίας. Η συνέχεια αποδείχτηκε το ίδιο συναρπαστική. Ο δίσκος ανοίγει με το “Prologue”, ένα κινηματογραφικό ιντερμέδιο που προκαλεί σύγχυση για να επέλθει η μεταμόρφωση-και η αρχή του τέλους. Ακολουθεί το υπαρξιακό “Equinox” με μεθυστικά riffs, κλασσικά goth φωνητικά και street rock αίσθηση. Η ατμόσφαιρα αλλάζει καθώς ο θυμός βράζει στο “Sharks”, μια alternative δήλωση με punk πινελιές και ειρωνεία που στοχεύει απευθείας στα μάτια. Στο ίδιο μονοπάτι βαδίζει το θεατρικό “Disdain”, με εκπληκτικά progressive solos που κάνουν την απογοήτευση πιο γλυκιά από ποτέ. Στη συνέχεια το αγαπημένο “Queen Of Hearts”, ίσως η πνοή του άλμπουμ, με ραγισμένα φωνητικά και solos που υπνωτίζουν, εξομολογείται πως στο τέλος η αγάπη κερδίζει, αλλά όχι πάντα υπέρ μας. Το “Feelings To Dust” είναι μια επιθετική, mid-tempo- atlernative επαναφορά του αρχικού δυναμισμού. Μια ανάσα πριν το τέλος, το “Echo Chambers” είναι μια κραυγή αγανάκτησης που στα 03:28 μετατρέπεται σε μια avant-garde μεταλλική έκρηξη. Το “Solstice” είναι το δραματικό αποκορύφωμα της ιστορίας. Μια ορχηστρική προσευχή που ηχεί αγγελικά και φέρνει δάκρυα στα μάτια εκείνων που ταυτίζονται.
Το “Alchemists” δεν είναι απλά το εναρκτήριο πόνημα μιας πολλά υποσχόμενης μπάντας. Είναι το καθρέφτισμα των πιο γδαρμένων πεδίων της ανθρώπινης ύπαρξης. Εκεί όπου οι παλιές πληγές θεραπεύονται στην αγκαλιά της εσωτερικής αναζήτησης και της αποδοχής του φαύλου κύκλου που έκλεισε. Κι αυτό μέσα από ένα εντυπωσιακό κράμα ήχων που στοιχειώνει ευχάριστα όλους τους μελαγχολικούς αλχημιστές που καλούν στο σκοτάδι την δική τους Isobel. Ένα άλμπουμ που κάνει ακόμη και τις πιο ατελείωτες νύχτες να παραδοθούν στο φως και τις χαμένες ελπίδες σε μουσική. Συνιστάται ανεπιφύλαχτα!
9/10
Μαργαρίτα Totentanz
margarita_totentanz@hotmail.com