Το “Too Dangerous” είναι η νέα δουλειά των Wild Rose και, όπως περιμέναμε, συνεχίζει να κινείται με αυτοπεποίθηση στο γνώριμο AOR/melodic rock ύφος τους. Από τα πρώτα δευτερόλεπτα γίνεται σαφές ότι η μπάντα δεν προσπαθεί να «επαναπροσδιορίσει» το είδος — το αγαπάει και το υπηρετεί με σεβασμό. Τα γλυκά synths, οι λαμπερές κιθάρες και τα μελωδικά ρεφρέν φέρνουν στο μυαλό εικόνες από ρομαντικές ταινίες των ’80s, αλλά χωρίς να ακούγονται ξεπερασμένα.
Η παραγωγή είναι καθαρή και προσεγμένη. Κάθε όργανο έχει τον χώρο του και η φωνή βγαίνει μπροστά χωρίς να πνίγει τα υπόλοιπα. Η χημεία της μπάντας φαίνεται και στις λεπτομέρειες: μικρά κιθαριστικά περάσματα που λειτουργούν σαν γέφυρες, διακριτικά πληκτρολόγια που χρωματίζουν το υπόβαθρο, και φωνητικά που αποφεύγουν τις υπερβολές.
Από τα κομμάτια που μου έκαναν εντύπωση, το “Alone” είναι ίσως το πιο «κολλητικό». Έχει εκείνη τη σωστή ισορροπία ανάμεσα στο συναίσθημα και την ενέργεια, με ρεφρέν που θες να τραγουδήσεις δυνατά. Επίσης, το “Can’t Stop Loving You” φέρνει μια πιο ήπια, ρομαντική διάθεση, με ενορχήστρωση που αφήνει χώρο στη μελωδία να αναπνεύσει. Αυτές οι στιγμές δείχνουν την πιο τρυφερή πλευρά των Wild Rose, και προσωπικά είναι αυτές που ξεχώρισα.
Ωστόσο, δεν λείπουν και οι πιο προβλέψιμες στιγμές. Σε μερικά τραγούδια, η δομή επαναλαμβάνεται λίγο πολύ με τον ίδιο τρόπο, και έτσι η ροή του δίσκου χάνει κάπου τη δυναμική της. Επίσης, η ρυθμική βάση (σ.σ.: μπάσο και τύμπανα) αν και στιβαρή, σε κάποιες πιο «συνθετικές» στιγμές δίνει την αίσθηση ότι θα μπορούσε να έχει περισσότερη ζωντάνια και ποικιλία.
Συνολικά, το “Too Dangerous” είναι ένας τίμιος, καλοφτιαγμένος δίσκος που πετυχαίνει αυτό που υπόσχεται: μελωδικό, θετικό και νοσταλγικό AOR. Δεν είναι ανατρεπτικός, αλλά είναι ευχάριστος και αυθεντικός. Για όσους αγαπούν τον ήχο των ’80s, θα είναι μια ζεστή και γνώριμη αγκαλιά.
8/10
Κωνσταντίνα Δαμιανίδου
[email protected]
