Rockwave Festival: Opeth, The Halo Effect, Iotunn, Longshots, Venus Effect
Πέμπτη 26 Ιουνίου 2025, Terra Republic, Κατερίνη
Για πρώτη φορά στα χρονικά, το Rockwave Festival μεταφέρθηκε εκτός Αττικής και έπιασε πόστο στην Κατερίνη, στο Terra Republic. Η ανακοίνωση της εμφάνισης των Savatage μετά από 23 χρόνια ήταν εξαιρετική αφορμή για να πάρουμε και εμείς τα πωπουδάκια μας και να τραβηχτούμε βόρεια, όπως κάνουν τόσα χρόνια χιλιάδες φίλοι της σκληρής μουσικής από την επαρχία για να απολαύσουν τα μεγάλα ονόματα των φεστιβάλ που κατά κανόνα γίνονταν στην Αθήνα.
Το στοίχημα της διοργάνωσης ήταν μεγάλο και προσωπικά είχα μεγάλη περιέργεια να δω πώς θα στηθεί κάτι τέτοιο σε νέο χώρο. Ο χώρος βρίσκεται ουσιαστικά μέσα σε ατελείωτα χωράφια. Κάποιοι το βλέπουν ως αρνητικό, αλλά ας μη γελιόμαστε, τα περισσότερα μεγάλα φεστιβάλ της Ευρώπης ακριβώς σε τέτοιους χώρους συμβαίνουν. Εμένα προσωπικά μου αρέσει πολύ. Η φυσική κλίση του εδάφους δίνει μια ελαφρώς αμφιθεατρική αίσθηση και διευκολύνει εμάς που έχουμε μεγάλη καρδιά αλλά μικρό μπόι να βλέπουμε πιο άνετα!
Περνώντας στα οργανωτικά, είχαμε μερικά αναμενόμενα θέματα. Τα ταμεία για τις μάρκες ήταν λίγα, με αποτέλεσμα να υπάρχουν ουρές, ειδικά την τρίτη μέρα που είχε μαζευτεί πολύς κόσμος για τους Savatage. Οι τιμές στο φαγητό ήταν τσιμπημένες και οι επιλογές φτωχές: ένα τυποποιημένο σάντουιτς και ένα burger που όταν το είδα είπα “ωχ αμάν”, αλλά τελικά ήταν λίγο καλύτερο απ’ ό,τι έδειχνε. Εγώ είχα πει στην παρέα να μη χάσουμε χρόνο για στάση φαγητού επειδή θα τρώγαμε Jackaroo. «Θα έχει λογικά περίπτερα της Vivartia όπως και στα φεστιβάλ της Αθήνας». Όταν φτάσαμε και είδαμε το στήσιμο, παραλίγο να με λιντσάρουν.
Για το νερό, το να πω ότι ήταν ακριβό με 42 βαθμούς θερμοκρασία θα ήταν κομψό. Η υπερτιμολόγιση στο νερό είναι φαινόμενο απαράδεκτο, ειδικά υπό αυτές τις συνθήκες. Κατανοητό και εν μέρει θεμιτό τα υπόλοιπα πράγματα να είναι τσιμπημένα σε τιμές… Το νερό όχι!
Υπήρχε μόνο ένα POS, που φυσικά δημιούργησε έξτρα ταλαιπωρία τις ώρες αιχμής. Το πάρκινγκ ήταν επίσης πηγή παραπόνων, κυρίως επειδή δεν υπήρχε καθόλου φωτισμός. Και εντάξει, το να περπατάς τη νύχτα σε χωράφια για να βρεις το αυτοκίνητό σου είναι πρόβλημα, αλλά ρε φίλε, όλοι έχουμε ένα smartphone με φακό. Το ίδιο κινητό που κρατάς στα μούτρα του πισινού σου για να τραβάς story στην συναυλία, μπορείς να το χρησιμοποιήσεις και για να μην ξεμείνεις στο χωράφι.
Οι τουαλέτες ήταν μετρημένες στα δάχτυλα, όλες κι όλες οχτώ. Ειδικά την τρίτη μέρα του φεστιβάλ υπήρξε ζόρι. Επιπλέον, είναι απολύτως απαραίτητο να προβλεφθεί ένας σκιερός χώρος ξεκούρασης, για να μπορεί ο κόσμος να πάρει μια ανάσα δροσιάς και να μη λιποθυμάει απ’ τη ζέστη. Όλα αυτά βέβαια, όσο ενοχλητικά κι αν είναι εκείνη τη στιγμή, δεν ακυρώνουν τη συνολική προσπάθεια. Ήταν η πρώτη φορά που η διοργάνωση έστησε ένα τέτοιο εγχείρημα στη συγκεκριμένη περιοχή και οφείλουμε να δώσουμε ελαφρυντικά. Με την εμπειρία αυτής της χρονιάς και με τη στήριξη του κόσμου, έχουμε την καλή πίστη ότι η εικόνα θα βελτιωθεί αισθητά τα επόμενα χρόνια.
Λόγω του ταξιδιού, της ζέστης και —ας είμαστε ειλικρινείς— της προχωρημένης ηλικίας της παρέας, δεν καταφέραμε να είμαστε τόσο νωρίς στον χώρο για να δούμε τους Venus Effect και τους Longshots. Από όσα μάθαμε όμως, και οι δύο έδωσαν πολύ καλές εμφανίσεις, με τους Longshots να κλείνουν το set τους με διασκευή στο “War Pigs”. Ελπίζουμε να τους ξαναπετύχουμε με περισσότερη ενέργεια και λιγότερη αφυδάτωση.
Οι Iotunn ήταν από τις μπάντες που ήθελα πολύ να δω, καθώς το τελευταίο τους άλμπουμ, “Kinship”, μου είχε κάνει πολύ θετική εντύπωση. Βγήκαν στη σκηνή στις 18:55. Ο τραγουδιστής τους, Jón Aldará, δεν συμμετέχει στις live υποχρεώσεις του 2025 και στη θέση του εμφανίστηκε ο Morten Bering Bryld από τους Heidra. Δυστυχώς, δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα από την εμφάνισή τους. Ο ήχος ήταν μέτριος προς κακός και η μπάντα έδειχνε να μην έχει τη συνοχή που ακούς στο άλμπουμ. Υπήρχαν στιγμές που φεύγανε, ο drummer έχανε ρυθμό σε γυρίσματα και breaks, και συνολικά έδιναν την αίσθηση ότι δεν είχαν δέσει ή ότι ήταν απροβάριστοι. Παίζει βέβαια και το ενδεχόμενο να μην άκουγαν σωστά στη σκηνή ώστε να μπορέσουν να παίξουν σωστά, κάτι που δεν μπορούμε να το αγνοήσουμε. Για να είμαστε δίκαιοι, τους δίνω ελαφρυντικά. Έπαιξαν με αντικαταστάτη τραγουδιστή, ήρθαν από τα Νησιά Φερόε και ανέβηκαν στη σκηνή με τον ήλιο να τους χτυπάει κατακούτελα και τη θερμοκρασία στους 42 βαθμούς. Ο Morten, φορώντας βαριά ρούχα, φαινόταν να ψυχορραγεί προς το τέλος. Κανείς δεν μπορεί να αποδώσει ιδανικά κάτω από τέτοιες συνθήκες.Μένει να διαπιστωθεί η πραγματική αξία της μπάντας τον ερχόμενο Μάρτιο, όταν θα τους δούμε σε κλειστό χώρο και σε πολύ πιο ευνοϊκές συνθήκες.
Setlist: Twilight / Mistland / Kinship Elegiac / The Tower Of Cosmic Nihility / Earth To Sky / The Anguished Ethereal
Οι The Halo Effect είναι μια all-star μπάντα αποτελούμενη από πρώην μέλη των In Flames: Mikael Stanne στα φωνητικά, Niclas Engelin στην κιθάρα, Peter Iwers στο μπάσο και Daniel Svensson στα τύμπανα. Η μουσική ταυτότητα της μπάντας είναι, στην ουσία, οι In Flames όπως τους αγαπήσαμε πριν τη στροφή που πήραν μετά το “Reroute to Remain”. Ο Jesper Strömblad δεν συμμετείχε στη εμφάνιση αυτή (σ.σ.: όπως και σε όλες τις άλλες) για λόγους υγείας και στη θέση του ήταν ο Patrik Jensen από τους The Haunted. Προφανώς και στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων και με το παραπάνω. Το συγκρότημα βγήκε με αέρα headliner και ξεκίνησε το set με το “Detonate”. Ο ήχος τους ήταν δυνατός, καθαρός και ογκώδης, με το μπάσο του Iwers να είναι στα κόκκινα. Από την πρώτη νότα, ο κόσμος ακολούθησε. Σε όλη τη διάρκεια του σετ, το κοινό ήταν θερμότατο. Πολλοί τραγουδούσαν και ήξεραν στίχους τόσο από το “Days Of The Lost” όσο και από το φετινό “The Defiant Ones”. Ο Stanne ήταν ο γνωστός χαρισματικός frontman με τα πιο χαμογελαστά growls στον πλανήτη. Αεικίνητος, επικοινωνιακός και σταθερός, δεν πτοήθηκε ούτε στιγμή, τι κι αν φορούσε μπουφάν με 42 βαθμούς να βαράνε από πάνω. Περάσαμε τέλεια και ανυπομονούμε να τους δούμε ξανά στην Αθήνα, αυτή τη φορά ως headliners σε club show.
Setlist: Detonate / The Defiant One / The Needless End / Days Of The Lost / What We Become / Between Two Worlds / Feel What I Believe / Conditional / Gateways / A Truth Worth Lying For / In Broken Trust / Last Of Our Kind
Οι Opeth είναι μία από τις σπάνιες περιπτώσεις συγκροτημάτων που φαίνεται να δημιουργούν σε κάποιο άλλο, μαγικό, παράλληλο σύμπαν. Μουσική που ακουμπάει το metal, το ‘70s prog, το folk, το doom, την jazz, ανατολίτικες μελωδίες, πάντα με μοναδική μαεστρία και μαγικά ηχοχρώμματα. Από την πρώτη νότα του set τους, έγινε ξεκάθαρο πως και η φετινή τους εμφάνιση δεν θα ήταν απλώς καλή. Θα ήταν από τις στιγμές που θα θυμόμαστε για καιρό!
Ξεκίνησαν το σετ στις 22:10 με το μυστηριώδες “§1” από το “The Last Will And Testament”. Ακολούθησαν “Master’s Apprentices” και “The Leper Affinity” και από εκεί και πέρα, η εμπειρία ήταν σχεδόν εξωσωματική.
Ο ήχος από την πρώτη νότα ήταν υποδειγματικός. Πεντακάθαρος, δυνατός, με άψογη μίξη. Κάθε συχνότητα στη θέση της, με δυναμικές που μια σε σήκωναν στα ουράνια και μετά σου κάνανε τα μούτρα κιμά. Μας έπεσαν τα σαγόνια στο πάτωμα. Στις “χαμηλές” στιγμές τους και τις παύσεις δεν ακουγόταν ούτε ανάσα από το κοινό, δείγμα τεράστιας μπάντας που σε απορροφά ολοκληρωτικά στις ζωντανές εμφανίσεις της. Ο κόσμος, αν και λιγότερος για τα δεδομένα της μπάντας λόγω Πέμπτης, είχε απίστευτη συμμετοχή και ενέργεια. Τραγουδούσε, ένιωθε, ζούσε κάθε στιγμή. Στα μισά του set, ο Mikael Åkerfeldt όπως πάντα μας «τρόλαρε» με το μοναδικό του χιούμορ, αποδεικνύοντας ξανά ότι μπορεί να εναλλάσσει growls, ακουστικές μελωδίες και ατάκες με την ίδια άνεση. Το “In My Time Of Need” ήταν από τα highlight της βραδιάς. Κάθε νότα, κάθε ανάσα, κάθε παύση, σε διαπερνούσε. Ο Martin Méndez έπαιξε με τη γνωστή του ακρίβεια και groove, κρατώντας τον ήχο θεμέλιο κάτω από τις πολύπλοκες μελωδίες. Το φινάλε; Ισοπεδωτικό. “Apparent”, “Ghost Of Perdition”, “Sorceress” και “Deliverance” μας άφησαν «τέζα» και με ένα χαμόγελο ως τα αυτιά. Παίζοντας live χωρίς backing tracks, χωρίς click track και χωρίς να χάνουν απολύτως τίποτα, οι Opeth έχουν καταφέρει να παίζουν μουσική στο μέγιστο δυνατό level που μπορεί να πιάσει μπάντα. Είναι φαινόμενο. Ο ήχος κράτησε μέχρι την τελευταία νότα την ποιότητά του. Ήταν μια εμφάνιση ορισμός του γιατί θεωρούνται ένα από τα σημαντικότερα συγκροτήματα της εποχής μας.
Setlist: §1 / Master’s Apprentices / The Leper Affinity / §7 / Häxprocess / In My Time Of Need / The Night And The Silent Water / §3 / Heir Apparent / Ghost Of Perdition / Sorceress / Deliverance
Κείμενο: Στέφανος Σπανόπουλος
