Οι Deus Culpa κάνουν δυναμικό ντεμπούτο με το “Precarious”, ένα άλμπουμ που δείχνει ξεκάθαρα πως η ελληνική σκηνή έχει φωνές που όχι μόνο στέκονται ισάξια με διεθνείς κυκλοφορίες, αλλά δίνουν και τη δική τους ιδιαίτερη σφραγίδα. Δεν είναι εύκολο να βγάλεις μόνος σου δουλειά· γι’ αυτό και κάθε αυτοχρηματοδοτούμενο άλμπουμ κουβαλάει μια επιπλέον αξία: την αίσθηση ότι ακούς κάτι 100% ειλικρινές και ανεξάρτητο.
Το “Precarious” είναι βαθύ, ώριμο και φτιαγμένο με σεβασμό τόσο στη μουσική όσο και στον εσωτερικό κόσμο της μπάντας. Οι Deus Culpa πατούν στον μύθο του heavy metal, με riffs και ένταση που παραπέμπουν στις ρίζες του, αλλά ταυτόχρονα το εμπλουτίζουν με μοντέρνα στοιχεία και ατμόσφαιρες που κρατούν τον ήχο φρέσκο.
Κομμάτια που ξεχώρισα είναι το “Silver”, ένα κομμάτι–σταθμός για το άλμπουμ. Οι χορωδίες εδώ είναι άψογα στημένες, γεμίζουν τον χώρο χωρίς να κουράζουν, και ο Νίκος αποδίδει το συναίσθημα με απλότητα, χωρίς ίχνος υπερβολής ή επίδειξης. Είναι μια μπαλάντα που σέβεται τον ακροατή και χτίζεται πάνω στη δύναμη της ειλικρίνειας. Ακριβώς αυτό που θες να ακούσεις όταν η μουσική σε χτυπάει κατευθείαν στην καρδιά. Επίσης, το “So Many Years”, ένα τραγούδι με μελαγχολία, ένταση και αλήθεια. Ο τρόπος που αποδίδονται οι στίχοι μου έβγαλε την εικόνα ενός ανθρώπου που σπατάλησε χρόνια μέσα σε τοξικότητα και σκοτάδι, αλλά τελικά βρήκε το νόημα, την αίσθηση του «ανήκειν»— ίσως μέσα από τη μουσική. Αυτό το ταξίδι από την κατάθλιψη προς την ελευθερία και την ελπίδα είναι δυνατό και αγγίζει. Μουσικά, το κομμάτι κρατάει ισορροπία ανάμεσα σε μελωδία και ένταση, ενώ η ενορχήστρωση αφήνει χώρο για να αναδειχθεί το συναίσθημα. Φυσικά, βοηθάει και η άψογη παραγωγή!
Επιπλέον, το “Dark”, με το οποίο και κλείνει το άλμπουμ είναι σκοτεινό αλλά και φωτεινό ταυτόχρονα. Εδώ οι Deus Culpa παίζουν με αντιθέσεις: φως–σκοτάδι. Το μοτίβο αυτό χτίζει μια σχεδόν κινηματογραφική αίσθηση, ένα ταξίδι που μοιάζει με εσωτερική πάλη. Η πάλη με τους εσωτερικούς δαίμονες με την ανάγκη για ανάπαυση που δεν έρχεται. Είναι κομμάτι που δείχνει ξεκάθαρα τη διάθεση της μπάντας να χτυπήσει στο συναίσθημα και να μιλήσει για δύσκολες, αλλά αληθινές, καταστάσεις. Στο συνθετικό κομμάτι βλέπουμε clean ακουστικό παίξιμο. Υπέροχο και καλογραμμένο σε στυλ Andy McKee αλλά λίγο πιο heavy, πιο σύγχρονο, πιο δυνατό. Τραβάει σίγουρα την προσοχή αλλά όχι με κακό τρόπο.
Το “Precarious” είναι ένας δίσκος ενήλικος, συνειδητοποιημένος και αληθινός. Οι Deus Culpa δεν φοβούνται να πειραματιστούν, δεν κρύβονται πίσω από ευκολίες και λένε τα πράγματα όπως είναι. Είναι modern metal με ψυχή, με συναίσθημα και με μια διάθεση να προσφέρει κάτι περισσότερο από ωραία riffs και φωνητικά. Αυτός ο δίσκος δείχνει μια μπάντα που έχει δουλέψει όχι μόνο με τη μουσική της, αλλά και με τον εαυτό της.
8/10
Κωνσταντίνα Δαμιανίδου
[email protected]
