Το “Irrlicht” των Eden Circus είναι από εκείνους τους δίσκους που σε αιφνιδιάζουν. Δεν είναι μια απλή συλλογή τραγουδιών, αλλά μια εμπειρία που συνδυάζει progressive rock με post-punk αρώματα και μια δόση grunge νοοτροπίας. Η αλήθεια είναι πως μιλάμε για κάτι πολύ πειραματικό — και αυτό είναι το πιο δυνατό του χαρτί. Οι Eden Circus δεν παίζουν με κανόνες· φτιάχνουν δικούς τους και το αποτέλεσμα είναι σίγουρα ενδιαφέρον.
Η παραγωγή του δίσκου αφήνει χώρο στις λεπτομέρειες: οι κιθάρες άλλοτε γεμίζουν τον χώρο με ατμόσφαιρα, άλλοτε «σκαλίζουν» με δυναμικές τεχνικές όπως τα scratching και τα πιο «πειραγμένα» πεντατονικά. Το rhythm section είναι σφιχτό και κρατάει την ένταση σταθερά, ενώ τα φωνητικά λειτουργούν περισσότερο σαν ένα ακόμη όργανο που χτίζει ατμόσφαιρα παρά ως κλασική μελωδική γραμμή.
Κομμάτια που ξεχώρισα είναι τα “Stone Itself”, το οποίο διαθέτει μια εξαιρετική εισαγωγή και πραγματικά ένα κομμάτι–κλειδί για να μπει κανείς στο πνεύμα του δίσκου. Σε βάζει αμέσως στο mood με τον τρόπο που ανοίγει τον κόσμο των Eden Circus: σκοτεινό, ατμοσφαιρικό, γεμάτο πειραματισμούς που φανερώνουν την ταυτότητα της μπάντας. Από τα πιο πετυχημένα intros που έχω ακούσει τελευταία. Επίσης, το “Cynics of Life” όπου εδώ η μπάντα ξεδιπλώνει όλα τα χαρτιά της. Τα scratching στην κιθάρα, οι έντονες δυναμικές και τα πειραματικά riffs είναι απλά καταπληκτικά. Αυτό το κομμάτι είναι ίσως το πιο δυνατό παράδειγμα του progressive στοιχείου τους, αλλά όχι με τον «τεχνικό» τρόπο που πολλές μπάντες το κάνουν· εδώ το prog είναι περισσότερο στάση ζωής, μια διάθεση για εξερεύνηση. Για μένα, αυτό το κομμάτι είναι το σημείο όπου το άλμπουμ αποκτά την πιο καθαρή του ταυτότητα.
Το “Irrlicht” είναι σίγουρα μια «γροθιά» στο progressive rock, αλλά όχι με την κλασική έννοια του όρου. Αντί να μας δώσουν πολυπλοκότητα απλώς για εντυπωσιασμό, οι Eden Circus μας προσφέρουν ατμόσφαιρα, πειραματισμό και μια διάθεση να ξεπεράσουν τα όρια. Μου θύμισαν αρκετά τις post-punk μπάντες των ’90s, ενώ σε στιγμές ένιωσα και μια grunge νοοτροπία στο πώς χειρίζονται τα riffs και την ενέργεια.
Το μόνο μου μικρό «παράπονο» είναι πως, ενώ το άλμπουμ είναι στιβαρό και καλοδουλεμένο, δεν με εκτόξευσε συναισθηματικά. Δεν με πέταξε «στα ουράνια», παρ’ όλα αυτά με κράτησε προσηλωμένη, με έκανε να ακούω προσεκτικά και να εκτιμήσω τον πειραματισμό τους. Και μόνο αυτό είναι τεράστιο επίτευγμα.
7/10
Κωνσταντίνα Δαμιανίδου
[email protected]
