Λίγες ώρες πριν βγουν στην σκηνή του An Club για αυτού του φιλανθρωπικού χαρακτήρα συναυλία, με όλα τα έσοδα να πηγαίνουν στον σύλλογο «Ένα παιδί, Ένας Κόσμος», τα συγκροτήματα απάντησαν στις ερωτήσεις που είχαμε να τους κάνουμε.
Σε τι ηλικία ήρθατε για πρώτη φορά σε επαφή με τον Ozzy Osbourne ή τους Black Sabbath και ποιο ήταν το αντίκτυπο στην μετέπειτα Ζωή σας;
Domination Inc. (Άγγελος): Πρώτη φορά με την φωνή του Ozzy ήρθα σε επαφή σε πολύ μικρή ηλικία (6 – 7 χρονών) όταν άκουσα το πρώτο μου Βlack Sabbath. Σιγά σιγά ανακάλυψα όλους τους δίσκους τους αλλά και την προσωπική του δουλειά. Σαφώς και έχει αντίκτυπο στην ζωή μου. Η μουσική είναι συντροφιά και ο Ozzy έπαιζε πολύ καθώς μεγάλωνα.
Calyces (Λουκάς): Όντας ο μικρότερος από δύο αδέρφια και έχοντας ήδη αρκετή τριβή με τη μουσική μέσα στην οικογένεια, είχα την τύχη να μοιράζομαι μουσικές με τη μεγαλύτερη αδερφή μου. Εγώ δημοτικό, αυτή γυμνάσιο. Ένα μεσημέρι λοιπόν, μετά το σχολείο, βάζουμε να ακούσουμε την καινούργια κασέτα που έφερε από το σχολείο… “Best of Black Sabbath”. Πρώτο κομμάτι: “Iron Man”. Νομίζω ότι με αυτό το bend οι μουσικές μου κεραίες άρχισαν να ψάχνουν τι στο καλό γίνεται. Δεύτερο κομμάτι: “Black Sabbath”. Μετά από αυτή τη μεγαλόπρεπη εισαγωγή, μπαίνει ο πρίγκιπας του σκότους και όλα σκοτεινιάζουν ακόμη περισσότερο. Μεγάλο κομμάτι αυτής της εμπειρίας είναι ότι, ανεξάρτητα από το μέσο, μέσα από την τέχνη σου, απλή ή σύνθετη, κάτι λες. Ή έχεις τον έλεγχο και εκφράζεις τον εαυτό σου μέσα από αυτό, ή αλλιώς θα φλυαρείς φανφάρες και θα αντιγράφεις.
Black Stone Machine (Alex): Ήρθα σε επαφή μαζί τους σε αρκετά μικρή ηλικία, στις αρχές της εφηβείας μου. Θυμάμαι ότι όταν άκουσα για πρώτη φορά Black Sabbath ένιωσα πως άνοιξε ένας εντελώς νέος κόσμος μπροστά μου. Ήταν σοκαριστικό, σκοτεινό αλλά ταυτόχρονα ειλικρινές. Αυτό επηρέασε όχι μόνο τη μουσική που άκουγα από εκεί και μετά, αλλά και τον τρόπο που έβλεπα την τέχνη γενικότερα — πιο ελεύθερα, πιο αληθινά, χωρίς φόβο.
Honeybadger (Δημήτρης Βαρδουλάκης): Περίπου στην ηλικία 11 με 12 όταν τελείωνα το δημοτικό σχολείο. Διάφορα λίγο μεγαλύτερα παιδιά τριγύρω μου άκουγαν metal και rock και μου είχαν κάνει φοβερή εντύπωση οι Sabbath. Εκεί κάπου πήγα και πήρα τα πρώτα cd Sabbath και Ozzy, αν θυμάμαι καλά ήταν το “Master Of Reality” και το “Blizzard Of Ozz”. Με φοβερό αντίκτυπο στα αυτιά μου, οι Sabbath είναι ακόμα στις 3, 4 αγαπημένες μου μπάντες και ο Ozzy ακόμα εικόνα στην αφίσα που είχα στο εφηβικό μου δωμάτιο.
Fuzzing Nation (Σταύρος Γιαννάκος): Η πρώτη μου επαφή με τον Ozzy έγινε όταν ήμουν εννιά χρονών. Ένας ξάδελφος μου είχε δώσει τον δίσκο “Bark At The Moon”, όχι για την μουσική αλλά για το εξώφυλλο ο οποίος καθόταν στο ντουλάπι γιατί ήταν φοβιστικός. Σε ηλικία δεκατριών ετών, ενώ ο δίσκος ήταν ξεχασμένος και κλειδωμένος στο ντουλάπι μην βγει ο λυκάνθρωπος και με φάει, το έβγαλα και τον έβαλα στο πικάπ να παίξει. Αυτό ήταν μαγικό που άκουσα και μετά ξεκίνησε η αναζήτηση στα δισκάδικα στο Μοναστηράκι και μαζί με τον Ozzy ανακάλυψα και τους Black Sabbath και τον τεράστιο Geezer Butler και κάπως έτσι γνωρίστηκα και με το μπάσο που μέχρι τότε ότι είχε χορδές το έλεγα κιθάρα (γέλια).
Rattlesquad (Γρηγόρης): Νομίζω Sabbath ακούσα σε πολύ μικρή ηλικία. Θυμάμαι χαρακτηριστικά το “Paranoid” να παίζει σε όλα τα εφηβικά μας πάρτυ στις late hours και να κάνουμε σχιζοφρένεια. Οι Black Sabbath και η μεταφυσική φωνή του Ozzy είναι κάτι που μας πήρε από το χέρι και μας έκανε να παίξουμε τα πρώτα μας riff. Ήταν ένας από τους λόγους που ασχοληθήκαμε με την μουσική.
2 The Bone (Ρήγας): Στη τρίτη δημοτικού, μεγαλύτεροι από εμένα με μύησαν στους Black Sabbath. Μου έκαναν ένα πρόλογο αλλά δεν ήξερα τι με περιμένει, ειλικρινά φοβήθηκα, αλλά μετά από δυο ημέρες με τη κασέτα που είχα αντιγράψει, ήταν δικό μου.
Πως πιστεύετε ότι θα ήταν ο κόσμος δίχως αυτόν και τι μουσική θα ακούγατε;
Domination Inc. (Άγγελος): Ο Ozzy αλλά κυρίως οι Black Sabbath είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας. Οι άνθρωποι «δημιούργησαν» το metal και οι περισσότερες μετέπειτα μπάντες έχουν επηρεαστεί από τους Sabbath. Δεν θεωρώ ότι δεν θα υπήρχε metal, αν δεν υπήρχαν οι Black Sabbath αλλά σίγουρα θα ήταν κάπως διαφορετικό. Όσο για την μουσική που θα άκουγα εγώ, πιστεύω ότι θα ήταν πάλι metal. Καθώς μεγάλωνα δεν ήταν μόνο μια μπάντα που με τράβηξε σε αυτό τον ήχο αλλά ένα σύνολο μπαντών και πραγμάτων.
Calyces (Μάνθος): Αυτή είναι μία ερώτηση που δύσκολα μπορεί να απαντηθεί. Σίγουρα οι Black Sabbath ήταν πρωτοπόροι σε αυτό που έκαναν, ηχητικά και αισθητικά. Πριν από αυτούς όμως υπήρξαν ο Jimi Hendrix, οι Cream, οι The Who, και μετέπειτα οι Led Zeppelin, οι Deep Purple κ.ά. Οπότε, κατά τη γνώμη μου, το rock είχε ήδη αρχίσει να διαμορφώνεται σε πιο “σκληρά” μονοπάτια. Αυτό όμως που έκαναν οι Sabbath ήταν να βγάλουν μια πιο σκοτεινή και βαριά πλευρά αυτής της μουσικής προς τα έξω, κάτι που σίγουρα επηρέασε όλο το μετέπειτα heavy metal και τη μουσική που αγαπάμε και ακούμε. Οπότε, στην ερώτηση αυτή, θα πω ότι πάλι κάτι σαν rock θα ακούγαμε , με ό,τι συνεπάγεται αυτό, ίσως με κάποιον διαφορετικό τρόπο. Ποιος ξέρει…
Black Stone Machine (Alex): Ο κόσμος της μουσικής σίγουρα θα ήταν πιο φτωχός. Ο Ozzy και οι Sabbath ουσιαστικά έβαλαν τα θεμέλια για ολόκληρα είδη μουσικής. Χωρίς αυτόν, ίσως το metal να είχε πάρει πολύ διαφορετική πορεία ή να μην είχε γεννηθεί όπως το ξέρουμε. Προσωπικά, πιθανότατα θα άκουγα ακόμα rock, αλλά δεν ξέρω αν θα είχα βρει ποτέ αυτό το σκοτάδι και αυτή την ένταση που με εκφράζουν τόσο πολύ.
Honeybadger (Δημήτρης Μιχαηλάρας): Σίγουρα χωρίς τους Sabbath η heavy σκηνή δε θα είχε αυτό το εντυπωσιακό ξεκίνημα, αλλά νομίζω πως θα εξελισσόταν και πάλι στο να γίνει αυτό που είναι σήμερα, απλά με διαφορετικούς καλλιτέχνες.
Fuzzing Nation (Λευτέρης Μώρος): 100% ο κόσμος της μουσικής του σκληρού ήχου και ειδικά του metal δεν θα ήταν αυτό που είναι σήμερα χωρίς τον Ozzy αλλά και τους Sabbath. Σίγουρα υπήρχαν και άλλοι εμβληματικοί τραγουδιστές και μπάντες αλλά για μένα μιλάμε για του Αρχιερέα του είδους και τους Προπάτορες του metal!!! Δεν είμαι σίγουρος τι μουσική θα άκουγα αν δεν είχα ακούσει τον Ozzy. Για αυτό που είμαι σίγουρος όμως είναι ότι θα άκουγα και πάλι ότι πιο βαρύ υπήρχε τότε… Boney M, ABBA, Ska Chou Chou (γέλια)
Rattlesquad (Γρηγόρης): Ο κόσμος δίχως τους Sabbath ή τον Ozzy σίγουρα θα ήταν διαφορετικός μουσικά. Οι “μεγάλοι” που επηρεάστηκαν από τους Black Sabbath πιθανότατα θα είχαν επηρεαστεί από άλλους και η μουσική θα ήταν αλλιώς. όλα αυτά όμως είναι εντελώς υποθετικά. Το σίγουρο είναι ότι χωρίς τον Ozzy θα ακούγαμε φουλ Βασίλη Τερλέγκα…
2 The Bone (Jimmy): Ο κόσμος είναι τυχερός που υπήρξε και θα υπάρχει, οπότε όλα καλά. Όσο για την μουσική που θα άκουγα…ΤΗΝ ίδια!
Αν θα έπρεπε να επιλέξετε πέντε τραγούδια για να ηχογραφήσετε ένα EP αφιερωμένο σε αυτόν, από την όλη του πορεία, ποια θα ήταν αυτά;
Domination Inc. (Άγγελος): “NIB”, “War Pigs”, “Sweet Leaf”, “Snowblind” και “Sabbath Bloody Sabbath”. Ένα από κάθε άλμπουμ από τα πρώτα πέντε άλμπουμ με τους Sabbath. Όσο και άμα αγαπάω την προσωπική του δουλειά νομίζω θα ταίριαζαν καλύτερα τα Sabbath σε εμάς σαν ύφος.
Calyces (Σταύρος): Μεγάλη δισκογραφία, τεράστια πορεία, ποιο να πρωτοδιαλέξεις… Σίγουρα θα επέλεγα κάποια κομμάτια που πέρα από το μουσικό κομμάτι τους, θα είχαν να δώσουν κάτι παραπάνω, ίσως με τους στίχους ή κάποια ιστορία που κρύβουν. Αναμφισβήτητα θα επέλεγα τα εξής: “Suicide Solution“: Από το ντεμπούτο σόλο άλμπουμ του “Blizzard Of Ozz”, το οποίο πυροδότησε αγωγές και κατηγορίες για προώθηση αυτοτραυματισμού λόγω του τίτλου και των θεμάτων του, παρά το γεγονός ότι ο Ozzy ισχυρίστηκε ότι αφορούσε δηλητηρίαση από αλκοόλ και τον τραγικό θάνατο του Bon Scott των AC/DC. “Mr. Crowley“: Πήρε το όνομά του από τον διαβόητο αποκρυφιστή Άλιστερ Κρόουλι. Το τραγούδι εμβαθύνει σε σκοτεινά, μυστικιστικά θέματα που αναστατώνουν τις θρησκευτικές ομάδες και τους θαυμαστές που ανησυχούν για τον αποκρυφισμό στη metal μουσική. “Black Sabbath“: Ακόμη και πριν από τη σόλο δουλειά του, η πρώιμη σχέση του Ozzy με τους Black Sabbath και η σατανική τους χροιά σε τραγούδια όπως το “Black Sabbath“, ήταν έναυσμα για διαμάχες και κατηγορίες για λατρεία του διαβόλου, ένα θέμα που συνέχισε και στη σόλο καριέρα του. Τέτοια κομμάτια αποτελούν παράδειγμα της ικανότητας του Ozzy να εξερευνά σκοτεινά θέματα, τα οποία συχνά έσπρωχναν τα όρια και πυροδοτούσαν συζητήσεις καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας του. “Mama, I‘m Coming Home“: Μια μπαλάντα γραμμένη από κοινού με τον Lemmy (Motörhead) και τον Zakk Wylde, που τιμά την νηφαλιότητα και την υποστήριξη της συζύγου του, Sharon. “No More Tears“: Παρουσιάζει τον Zakk Wylde και αφηγείται την ανατριχιαστική ιστορία από την οπτική γωνία ενός stalker. Το ξέρω ότι έπρεπε να αναφερθώ σε πέντε τραγούδια αλλά σαν bonus track, αν μου δινόταν η ευκαιρία θα έβαζα και το εξής… “Goodbye To Romance“: Μια ωδή στο πρώην συγκρότημά του, τους Black Sabbath, σηματοδοτώντας το τέλος μιας εποχής και τη μοναξιά που ένιωθε.
Black Stone Machine (Alex): Θα επέλεγα έναν συνδυασμό από Black Sabbath και solo Ozzy: “Black Sabbath”, “War Pigs”, “Iron Man”, “Crazy Train” & “Mr. Crowley”. Αυτά τα κομμάτια αντιπροσωπεύουν διαφορετικές πλευρές του, αλλά όλα κουβαλούν την ίδια δύναμη και προσωπικότητα.
Honeybadger (Βαγγέλης Οικονόμου): “Children Of The Grave”, “War Pigs”, “Mamma I’m Coming Home”, “Sweet Leaf”, “The Wizzard”.
Fuzzing Nation (Άγγελος Ιωαννίδης): Αν έπρεπε να διαλέξω πέντε κομμάτια για ένα υποθετικό EP που να καλύπτει όλο το φάσμα της καριέρας του Ozzy, θα επέλεγα δύο από την εποχή των Black Sabbath, το “Paranoid” και το “Children of the Grave”, γιατί κουβαλάνε όλη την απαρχή της προσωπικότητας του. Από τη σόλο πορεία του Ozzy θα διάλεγα το “Crazy Train”, το “Mr. Crowley” και το “Diary Of A Madman”, κομμάτια που δείχνουν τόσο τη δύναμη όσο και τη μελωδικότητα που ανεδείχθη από τη συνεργασία του με τον Randy Rhoads. Αυτή η πεντάδα, για μένα, αποτυπώνει όσο καλύτερα γίνεται το ποιος είναι ο Ozzy και τι άφησε στη μουσική.
Rattlesquad (Γρηγόρης): “Changes”, “Planet Caravan”, “A National Acrobat”, “Mr. Crowley” & “Mama, I’m Coming Home”.
2 The Bone (Ρήγας): Μου είναι αδύνατον να διαλέξω γιατί μου αρέσει ΟΛΟΣ ο κατάλογος. Αυτό που μπορώ να σου πω ότι το αγαπημένο μου είναι το «No Βone Μovies».
Είχατε ποτέ την χαρά να τον δείτε ζωντανά και αν ναι, τι μνήμες έχετε από αυτόν;
Domination Inc. (Άγγελος): Ναι, ευτυχώς είχα την τύχη να τον δω ζωντανά στο Ozzy and Friends το 2012. Τότε ήμουν 14 χρονών και είχαμε πάει με τον αδερφό μου και κάτι φίλους σε αυτό το live. Θυμάμαι ότι δεν είχαμε ιδέα πως θα γυρνούσαμε από την Μαλακάσα αλλά δεν μας ένοιαζε και πολύ. Όλο και κάποιος θα μας γύρναγε προς Αθήνα μετά το live λέγαμε. Με το που βγήκε ο Ozzy, τρελαθήκαμε. Αυτή η συναυλία, είναι αυτή που έχω κάνει τα περισσότερα crowd surfing.
Calyces (Μάνθος): Πριν είκοσι χρόνια, το 2005 στη Μαλακάσα, με τους Black Sabbath στην αυθεντική τους σύνθεση. Ένα live που έχει χαραχτεί στη μνήμη μου πολύ έντονα και ίσως μία από τις πιο αγαπημένες μου συναυλίες ever. Με έναν Ozzy φουλ επικοινωνιακό, που δεν έβαλε κώλο κάτω σε όλη τη διάρκεια! Όσοι ήταν εκεί ξέρουν.
Black Stone Machine (Alex): Ναι, είχα την τύχη να τον δω ζωντανά και ήταν μια εμπειρία που δεν ξεχνιέται. Παρά τα χρόνια του, η ενέργεια και η επικοινωνία του με το κοινό ήταν απίστευτες. Δεν ήταν απλώς μια συναυλία, ήταν μια γιορτή της μουσικής και της ιστορίας της.
Honeybadger (Δημήτρης Μιχαηλάρας): 17 χρονών το 2005 στη Μαλακάσα, μια μέρα που δε θα ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου! Και φέτος ήμουν από τους τυχερούς που βρέθηκαν στο Birmingham για το συγκινητικό τελευταίο αντίο.
Fuzzing Nation (Άγγελος Ιωαννίδης): Δεν είχα ποτέ την ευκαιρία να δω τον Ozzy ζωντανά από κοντά. Παρ’ όλα αυτά, έχω δει πολλά live του σε βίντεο μέσα στα χρόνια, από τα παλιά live μέχρι τις πιο πρόσφατες εμφανίσεις του. Αυτό που μου έχει μείνει πραγματικά ανεξίτηλο ήταν η τελευταία του εμφάνιση με τους Black Sabbath, το αποχαιρετιστήριο live “Back To The Beginning” στο Villa Park στο Μπέρμιγχαμ τον Ιούλιο του 2025, που κατάφερα να παρακολουθήσω μέσω του επίσημου μεταδιδόμενου live streaming. Η παρουσία του, η ενέργεια και η αδιαμφισβήτητη μαγεία του στιγμάτισαν την εμπειρία· με άφησαν κυριολεκτικά καθηλωμένο και με μια βαθιά αίσθηση σεβασμού για το μεγαλείο αυτού του καλλιτέχνη. Ακόμα θυμάμαι έντονα την «άρνηση» του να εγκαταλείψει τη σκηνή στο τελος του live…
Rattlesquad (Γρηγόρης): Ναι. Αν θυμάμαι καλά τον είχα δει πριν χρόνια στην Μαλακάσα. Ήταν φοβερός. το ζούσε. Ζωντανός θρύλος μπροστά στα μάτια μας που από την κούραση στο “Changes” λύγιζε η φωνή του και μας έκανε να τον γουστάρουμε ακόμα πιο πολύ.
2 The Bone (Jimmy): Την είχα τη χαρά. Όσο για τις μνήμες…ΑΣΒΕΣΤΕΣ!
Αν θα είχατε την ευκαιρία να τον συναντήσετε για λίγα λεπτά, τι θα του λέγατε;
Domination Inc. (Άγγελος): Δεν ξέρω να πω την αλήθεια. Αναλόγως τις συνθήκες πάντα και αναλόγως σε ποια στιγμή στην καριέρα του.
Calyces (Χρήστος): «Ozzy… ξέρω ότι έχεις δαγκώσει νυχτερίδα (respect). Θέλω μόνο μια απάντηση: Τι γεύση είχε το ρημάδι;» (γέλια). Εντάξει, πέρα από την πλάκα, θα τον ρωτούσα: Αν γυρνούσες πίσω στον πιτσιρικά από το Birmingham, που μύριζε κάρβουνο από τη δουλειά στη βιομηχανία, και του έλεγες ότι μια μέρα η φωνή του θα αλλάξει τη μουσική και θα ακουστεί από εκατομμύρια… Πώς πιστεύεις ότι θα αντιδρούσε; Κι αν το ήξερε από τότε, θα άλλαζε τίποτα στην πορεία του;
Black Stone Machine (Alex): Θα του έλεγα ένα απλό αλλά ειλικρινές «ευχαριστώ». Ευχαριστώ για τη μουσική, για το θάρρος, για το ότι έδειξε σε τόσους ανθρώπους πως είναι εντάξει να είσαι διαφορετικός. Και ότι, χωρίς να το ξέρει, επηρέασε ζωές και ανθρώπους σε όλο τον κόσμο — κι εγώ είμαι ένας από αυτούς.
Honeybadger (Δημήτρης Βαρδουλάκης): “You motherfuckin’ working class hero you nailed it, thanks for the music, the vibes, the madness”. 🤘🏼
Fuzzing Nation (Λευτέρης Μώρος): Αλήθεια δεν νομίζω ότι θα μπορούσα να σταυρώσω λέξη,ο Ozzy είναι ο μπαμπάς όλων (γέλια) και νομίζω ότι απλά θα ήθελα να του δώσω μια αγκαλιά πραγματικά. Είναι τόσο οικεία μορφή και είναι τόσο μέσα στο πετσί μας που μοιάζει τουλάχιστον σαν το θείο της οικογένειας που όλοι τον αγαπούν!!!
Rattlesquad (Γρηγόρης): Θα ήθελα να του πω ότι ζηλεύω με την καλή έννοια για όλες αυτές τις ζωές που έχει ζήσει. Όλοι οι θνητοί ζούμε μια ζωή, πολλές φορές ρουτινιάρικη άλλες φορές μίζερη. Αυτός έζησε πολλές ζωές γεμάτες τρέλα και δημιουργία. We fucking love you man!
2 The Bone (Ρήγας): Τον έχω συναντήσει! Μας έχουν συστήσει και του είπα “ρε μαλάκα τι μας έχεις κάνει;;” και κάναμε μια αγκαλιά. Αυτή η συνάντηση κράτησε 1 με 1μιση λεπτό, μη φανταστείς άλλα. Κανονικά ευχαριστώ έπρεπε να του πω…
Συνέντευξη: Νίκος Σιγλίδης
