Οι Grip Inc είναι από εκείνα τα συγκροτήματα που όταν θες να αναφερθείς στο ηχόχρωμα του Groove Metal είναι ένα από αυτά. Φέτος το εξαιρετικό τους ντεμπούτο με τίτλο “Power Of Inner Strength” συμπληρώνει τα τριάντα χρόνια από την κυκλοφορία του. Έτσι λοιπόν, όταν προ κάποιον μηνών ο ιθύνων νους, κιθαρίστας και παραγωγός της μπάντας, Waldemar Sorychta, βρέθηκε στην Αθήνα βρεθήκαμε και μιλήσαμε γύρω από αυτόν. Η συνέντευξη είναι μακρά και απολαυστική!
Ώστε θες να μιλήσουμε για το “Power Of Inner Strength”;
Ε ναι, να μην μιλήσουμε; Και όχι μόνο.
Ε τότε θα πρέπει να τα απαντήσω όλα! (γέλια)
Αυτά είναι! (γέλια) Καλώς ήρθες και πάλι στην Ελλάδα μετά από πόσο καιρο…;
Βασικά είχα έρθει και πέρυσι με Exhorder αλλά δεν καταφέραμε να βρεθούμε.
Έχεις δίκιο. Η τελευταία φορά ήταν πίσω στο μακρινό 2011!
Πέρασαν τόσα χρόνια; Πω!
Φέτος σηματοδοτούνται τριάντα χρόνια από την κυκλοφορία του “Power Of Inner Strength”. Πώς το βλέπεις μετά από τόσα χρόνια όσον αφορά τον αντίκτυπο που είχε αυτό το άλμπουμ στη ζωή σου;
Πρώτα απ’ όλα, ο πρώτος δίσκος των Grip Inc ήταν σαν ένα νέο έδαφος, ουσιαστικά η αρχή μιας νέας ζωής και για μένα, γιατί, για να είμαι ειλικρινής, ήμουν οπαδός των Slayer και το να παίξω με τον Dave (σ.σ.: Lombardo), να τον έχω πίσω από τα drums, ήταν για μένα κάτι περισσότερο από τιμή, αλλά επίσης, πραγματικά ήταν σαν να μην είχα όρια στη δημιουργικότητα μαζί του. Δεν είχα πλέον κανένα όριο στο τι θα κάνω. Ήμουν ήδη αρκετά γνωστός ως παραγωγός, αλλά επιστρέφοντας με το “Power Of Inner Strength”, συνέβη κυρίως γιατί ήθελα να δείξω στον κόσμο ότι είμαι και συνθέτης. Επειδή οι άνθρωποι είχαν ήδη ξεχάσει εκείνη την εποχή ότι είμαι και μουσικός. Για μένα, προτίστως είμαι μουσικός και μετά παραγωγός. Με το “Power Of Inner Strength”, επέστρεψα και απέδειξα στους ανθρώπους ότι όχι, εξακολουθώ να είμαι εκεί ως μουσικός. Και όπως είπα, ήταν σαν ένα είδος νέας αρχής. Έκανα πολλά ήδη στο παρελθόν, αλλά αυτό ήταν σαν μια εντελώς νέα πόρτα που μου άνοιξε για να συνεργαστώ με τον Gus (σ.σ.: Chambers) και τον Dave στο “Power Of Inner Strength”, το οποίο εκείνη την εποχή ήταν γεμάτο πάθος και ενέργεια, κάτι που συνέβαινε σε κάθε μας δίσκο έπειτα. Κάθε δίσκος που κάναμε είναι ίσως διαφορετικός, αλλά ο καθένας έχει την ίδια δύναμη και θέληση μέσα του να το κάνει και δεν το έκανε απλώς «για να γίνει η δουλειά».
Πως ξεκίνησε η ιστορία πίσω από τους Grip Inc; Πώς προέκυψε αυτό το συγκρότημα; Δηλαδή, ποιος είχε την αρχική ιδέα; Ποιος έκανε τις πρώτες κινήσεις για να μαζευτείτε;
Μετά τους Slayer, επειδή μπορώ να το πω έτσι, οι Slayer απέλυσαν τον Dave γιατί ο Kerry (σ.σ.: τι ποιος Kerry;) δεν τα πήγαινε καλά με τον Dave. Όπως βλέπετε μέχρι σήμερα, και δεν ξέρω γιατί ένα άτομο με τέτοια φήμη πρέπει να μιλάει άσχημα για τα μέλη της μπάντας του. Ουσιαστικά δημιούργησαν πολύ περισσότερο τον ήχο των Slayer από ό,τι ο ίδιος. Για να είμαι ειλικρινής, δεν θέλω να μιλάω άσχημα, αλλά τα τραγούδια του Jeff Hanneman, είναι αυτά που όλοι θυμούνται. Το στυλ των drums του Dave ήταν για μένα, και για πολλούς άλλους ανθρώπους, περίπου το 50% του ήχου των Slayer. Μπορείς να έχεις έναν drummer, ο οποίος να παίζει σωστά, να παίζει καλά, αλλά ο Dave έχει το δικό του στυλ που δημιούργησε για μένα και για πολλούς άλλους ανθρώπους, ειδικά επειδή διαμόρφωσε τον ήχο των Slayer. Φυσικά, πάντα με ρωτούν αν οι Grip Inc ήταν προσανατολισμένοι προς στους Slayer. Όχι, θα πω, ποτέ. Αλλά επειδή έπαιζε ο Dave, ήμασταν ήδη μέρος αυτού. Έτσι, γνώρισα τον Dave και πριν από αυτόν είχα ήδη μιλήσει με λίγους ανθρώπους. Για παράδειγμα, ο Bobby Gustafsson από τους Overkill ήταν στην κιθάρα. Δεν θέλω καν να αναφέρω τον μπασίστα, δεν σήμαινε τίποτα. Ήταν απλώς μπελάς και βάσανο σκέτο.
Ο Jason (σ.σ.: Viebrooks);
Όχι, όχι, ο Jason ήταν ο μετέπειτα μπασίστας της μπάντας. Μίλησα μαζί του πριν πάω εγώ στην μπάντα. Δεν υπήρχε όνομα, υπήρχε απλώς ο Dave που δημιουργούσε την μπάντα του. Ο Gus ήταν εκεί πριν από μένα. Υπήρχε ο Bobby, ο μπασίστας και ο Dave.
Ποιος ήταν ο μπασίστας;
Δεν λέω το όνομα, δεν αξίζει να το εξηγήσω. Πραγματικά, πιστέψτε με. Έχω λόγους. Μετά ξεκίνησαν οι Voodoocult. Μου ζητήθηκε να κάνω την παραγωγή. Είχα στην αρχή δυσκολευόμουν, αλλά μετά αποφάσισα πως θα το κάνω. Και εκείνος ο τύπος, ο Philip Boa, του οποίου η ιδέα ήταν να φτιάξει αυτό το άλμπουμ, είπα στον εαυτό μου, θα το κάνω μόνο σε αυτό και αυτό και αυτό τα σημεία που θέλω να το κάνω, κάπως έτσι. Και έπαιξα κατευθείαν την πρώτη μέρα που συναντηθήκαμε, σε demo κασέτα από τα τραγούδια που έκανα το προηγούμενο βράδυ. Ήταν πολύ ενθουσιασμένος και μου είπε πως θα κάνεις την παραγωγή αυτού του άλμπουμ, αυτή είναι η επιθυμία μου. Επειδή εκείνη την περίοδο έκανα τους δίσκους των Tiamat (σ.σ.: “Wildhoney”, Century Media), των Samael (σ.σ.: “Ceremony Of Opposites”, Century Media), είχα πολλές αναφορές στον Τύπο και πολλοί άνθρωποι με πρότειναν ως παραγωγό και ηθελαν να κάνω εγώ την παραγωγή αυτού του άλμπουμ. Έτσι παίζω τα δύο τραγούδια και αργότερα, όταν αποφάσισα να κάνω την παραγωγή με τους Voodoocult, πετούσα για το Λος Άντζελες για να συναντήσω τον Dave και πρώτα, πριν πάμε στο στούντιο, να κάνω πρόβα τα τραγούδια μαζί του. Μου είπε λοιπόν από την πρώτη κιόλας μέρα «Ξέρεις τι, τα λεφτά είναι λεφτά, αλλά κάνω αυτόν τον δίσκο επειδή αγαπώ γαμημένα αυτά τα δύο τραγούδια» και εκεί ήταν που του είπα «Λοιπόν, Dave, ακριβώς αυτά τα δύο τραγούδια είναι δικά μου. Τα έγραψα εγώ!». Έτσι με ρώτησε λίγο πολύ αμέσως «Θα ήθελες να παίξεις στην μπάντα μου;» Φυσικά είπα! Και μετά, αμέσως μετά, πρέπει να καθαρίσουμε και να βεβαιωθούμε τι είδους συγκρότημα θέλαμε να κάνουμε. Έτσι είπα στον Dave να φύγει ο μπασίστας γιατί δεν ταιριάζει, δεν θα κάνει τίποτα. Έτσι, ήταν ο πρώτος που έφυγε μέσω του management. Και μετά ο Dave έστειλε και τον Bobby Gustafsson σπίτι επειδή είπε ότι ήθελε να παίζει μόνο μαζί μου. Ταίριαζα πολύ στον τρόπο που έπαιζε εκείνος drums και ήθελε να διατηρήσει το κλασικό στυλ κιθάρα, μπάσο, drums, φωνητικά όπως οι παλιοί Led Zeppelin, κάτι που ήταν για μένα κάπως περίεργη κατάσταση, επειδή δεν είχα παίξει ποτέ πριν μόνο ως ένας κιθαρίστας. Αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να φανταστώ να παίζω με έναν δεύτερο κιθαρίστα. Εντάξει, το έκανα με τους Exhorder, αλλά αυτή δεν είναι η μπάντα μου. Αλλά με τα δικά μου τραγούδια και το στυλ μου, προτιμώ τώρα να παίζω μόνος μου και μου αρέσει περισσότερο μπορώ να πω, μου δίνει περισσότερο ελευθερία.
Μετά ανακαλύψαμε το όνομα Grip Inc και μετά αρχίσαμε φρέσκοι και καινούργιοι να συνθέτουμε τραγούδια. Και όταν όλα τελείωσαν, αρχίσαμε να ψάχνουμε για έναν μπασίστα, αυτός τελικά κατέληξε να είναι ο Jason Viebrooks. Αλλά ήταν βασικά μόνο σε live ή στούντιο. Δεν ήταν ποτέ ισότιμο μέλος της μπάντας, ήταν ένας μισθωμένος μουσικός, όπως ήταν αργότερα και ο Stuart Carruthers. Γιατί εκείνη την εποχή, οι Grip Inc ήταν μόνο οι τρεις. Ο Dave, ο Gus και εγώ. Δημιουργούσαμε όλο τον ήχο. Και ήταν απλά φανταστική δουλειά επειδή προερχόμασταν και οι τρεις από τρία διαφορετικά υπόβαθρα. Υπάρχει ένας Γερμανός, ένας Άγγλος και ένας Αμερικανός με ρίζες από την Κούβα. Δηλαδή, ήταν απλώς ένας καταπληκτικός συνδυασμός και αυτό μας έφερε επίσης στο σημείο που και η μουσική μας ήταν πολύ, πολύ δύσκολη και διαφορετική από όλες τις υπόλοιπες εκεί έξω. Ίσως μερικές φορές ακόμη και προς το «χειρότερο», γιατί σήμερα νομίζω ότι σε μερικά σημεία ίσως να ήμασταν λίγο μπροστά από το σήμερα όταν ακούω πολλά από αυτά τα τραγούδια τώρα. Αυτή την εποχή ο κόσμος θέλει ακόμα περισσότερη καθαρότητα με ότι συνεπάγεται αυτό. Αλλά ναι, αυτός ήταν ο τρόπος που το κάναμε. Κανείς δεν μπορούσε να πει ή να κάνει κάτι αντίθετο. Αυτός ήταν ο τρόπος μας να φτιάχνουμε μουσική. Και ήταν απλώς μια νέα πρόκληση για όλους.
Έχει κάποια μαγεία. Άλλωστε και σε εμάς αρέσει αυτός ο τρόπος.
Χαίρομαι που το ακούω. Αγαπάμε ο ένας τον άλλον μέχρι σήμερα, με το μόνο που έχει σημασία είναι ότι ο Gus δεν είναι πια κοντά μας.
Τι θυμάστε βασικά από τις μέρες που κυκλοφόρησαν τα πρώτα demo; Δηλαδή, ποια ήταν τα συναισθήματα της μπάντας; Ποια ήταν η ατμόσφαιρα πριν μπείτε στο στούντιο για να ηχογραφήσετε τα τραγούδια;
Ηχογραφήσαμε κάποια κομμάτια το ‘94. Ναι, όπως είπα, δεν κάναμε πραγματικά demo για να πουλήσουμε ή κάτι τέτοιο. Τα φτιάχνουμε μόνο για τις δισκογραφικές εταιρείες.
Αυτό εννοώ.
Είχαν το demo πιο πριν, στο οποίο έπαιξα κι εγώ. Αλλά αυτό ήταν ένα τραγούδι πριν ενταχθώ εγώ. Έτσι, οι εταιρείες δεν ήταν πολύ ενθουσιασμένες μετά από αυτό. Έγινε μια επανεκκίνηση όταν ήρθα στην μπάντα, όπως είπα και πριν, δεν ήταν πραγματικά μια μπάντα πριν. Αυτός απλά ο Dave που ήθελε να κάνει κάτι. Άρχισε να είναι μια μπάντα από εκείνο το σημείο και μετά. Εκείνη η τρίτη σεζόν, όπως συνηθίζω να λέω, με τον Dave, τον και εμένα να αρχίζουμε να δουλεύουμε πάνω στα τραγούδια. Μετά έγινε πραγματικά μια μπάντα. Και, ναι, ηχογραφήσαμε μερικά τραγούδια, τα δώσαμε σε εταιρείες, και από αυτό το σημείο και μετά….
Θυμάσαι ποια ήταν τα πρώτα τραγούδια και γιατί ένα από αυτά είναι το “Ostracized”; (γέλια)
Και όμως έχεις δίκιο. Το “Ostracized” είναι στην πραγματικότητα ένα από τα παλαιότερα τραγούδια. Το είχα ήδη παίξει αυτό το τραγούδι την εποχή των Despair με τον φίλο μας τον Makka (σ.σ.: Markus Freiwald; επίσης πρώην drummer των Sodom), αλλά ίσως με διαφορετική δομή. Και επίσης πώς το λες. Ποιος είναι ο τίτλος; “War Chant”; (σ.σ.: εννοεί το “Heretic War Chant”). Είμαι τόσο κακός με τους τίτλους (γέλια). Ήταν επίσης ένα τραγούδι που είχα ήδη παίξει με τον Makka στο τέλος των Despair. Αλλά όλα τα άλλα τραγούδια ήταν καινούργια. Δεν ξέρω, δεν ήταν πραγματικά demo. Απλώς στείλαμε μερικά τραγούδια στις εταιρείες και από εκείνο το σημείο και μετά, υπήρξε πραγματικά τρελή ζήτηση για την μουσική μας και υπήρχαν πολλές, πολλές προσφορές που είχαμε. Έτσι είχαμε την άνεση να επιλέξουμε τις καλύτερες προσφορές που δεχθήκαμε. Παράλληλα αποκτήσαμε και νέο management, το οποίο βοήθησε τόσο πολύ το συγκρότημα και έτσι καταφέραμε να έχουμε τρία διαφορετικά συμβόλαια, για την Βόρεια Αμερική με την Metal Blade, για την Ευρώπη ήταν η SPV και για την Ιαπωνία ήταν η JVC (σ.σ.: μετέπειτα άλλαξε το όνομα της σε Victor Entertainment Inc.).
Όλες οι δισκογραφικές εταιρείες που ανέφερες ήταν πραγματικά εξαιρετικές στην εποχή τους. Πόσο εύκολο ή πόσο δύσκολο ήταν να υπογράψετε εκεί;
Πραγματικά εμπιστευόμασταν το management. Το έκαναν πολύ έξυπνα και από ότι φάνηκε λειτούργησε πολύ καλά. Η εμπιστοσύνη ανταποδίδεται, τον εμπιστευτήκαμε, μας εμπιστεύτηκε, αυτή είναι άλλωστε η καλύτερη λύση μεταξύ του management και της μπάντας. Γιατί όταν το management απλώς δεν νοιάζεται για την μπάντα και το ενδιαφέρει μόνο τα χρήματα, η μπάντα το νιώθει αυτό και φέρνει ένα είδος απογοήτευσης. Όχι μόνο απογοήτευση, αλλά και δυσπιστία. Και αυτό πάντα καταλήγει σε χάος. Αλλά πάντα έχουμε πολύ καλή λειτουργική σχέση μεταξύ του management και του συγκροτήματος. Οπότε μπορώ να πω μόνο θετικά πράγματα.
Όταν αρχίσατε να ηχογραφείτε τον δίσκο, ήταν κάτι εύκολο για εσάς ως συγκρότημα; Ή μήπως αντιμετωπίσατε κάποιες δυσκολίες κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας;
Το κομμάτι της ηχογράφησης ήταν απλώς μια ανακούφιση γιατί όλοι αγαπούσαμε τις συνθέσεις και ήταν κάτι που περιμέναμε για πολύ καιρό όλοι μας. Κυρίως όμως ήταν ο ίδιος ο Dave για αποδείξει πως «Κοιτάξτε, επέστρεψα! Οι φήμες που διαδίδετε όλοι σας για μένα αφού έφυγα από τους Slayer δεν είναι αληθινές. Ότι δηλαδή δεν μπορώ να παίξω double bass (σ.σ.: διπλοπέταλο). Εξήγησε όλη την ιστορία ότι του ζητήθηκε να βάλει το σκαμπό του πίσω από τα drums των Slayer ψηλότερα, ώστε ο κόσμος να τον βλέπει καλύτερα στις συναυλίες. Και δεν ήταν ξεκάθαροι ότι έχασε την ταχύτητα του στο παίξιμο επειδή ήταν πολύ ψηλά. Αφού έφυγε από τους Slayer, επέστρεψε σπίτι και του έδωσε τη σωστή θέση. Τότε συνειδητοποίησε ότι το πρόβλημα δεν ήταν αυτός, αλλά ο τρόπος που σέταρε την θέση του. Όλοι έχετε την καλύτερη απόδειξη, επειδή όλοι οι δίσκοι μας, ακόμα και ο τελευταίος, το “Incorporated”, ηχογραφήθηκαν όλοι αναλογικά, όχι ψηφιακά. Όλα ηχογραφήθηκαν αναλογικά με οποιαδήποτε επεξεργασία ή οτιδήποτε άλλο. Είναι όλα πραγματική ηχογράφηση. Οπότε είναι η καλύτερη απόδειξη για να δείξουμε στον κόσμο ότι πολλοί άνθρωποι έκαναν λάθος γι’ αυτόν. O Gus από την άλλη δεν είχε τίποτα να χάσει ούτως ή άλλως, γιατί ούτε καν στην Αγγλία γνώριζαν πολλά γι’ αυτόν. Εγώ από την άλλη είμαι γνωστός, όπως προείπα σε αυτό το σημείο, περισσότερο ως παραγωγός παρά ως μουσικός και αυτό μου έδωσε ξανά το έναυσμα να αποδείξω στον κόσμο ότι όχι, πρώτα απ’ όλα είμαι μουσικός και συνθέτης. Αυτός είμαι εγώ. Η παραγωγή σε νέες κυκλοφορίες είναι κάτι που μου αρέσει να κάνω, αλλά αγαπώ τη δική μου μουσική πρωτίστως. Κάνω αρκετή δική μου μουσική και αυτή είναι η πρώτη πόρτα που ανοίγω. Έτσι, ήταν ανακούφιση για όλους μας που μπορούσαμε να πάμε στο στούντιο και να κάνουμε τον δίσκο.
Εκείνη την εποχή είχαμε απλώς ένα διαφορετικό πρόβλημα επειδή είχαμε αγωγές. Όπως είπα πιο, ο τότε μπασίστας άρχισε να ζητά λεφτά από εμάς. Είπε μάλιστα ότι έγραψε όλα τα τραγούδια εκείνος ενώ στην πραγματικότητα δεν ήταν καν στο συγκρότημα. Όταν άρχισε να γράφει τα τραγούδια, είπα στον δικηγόρο μας, όταν πραγματικά πιστεύει ότι είναι ο συνθέτης, ότι σε εκείνο το σημείο θα μπορούσαμε να πάμε στο δικαστήριο και να αποδείξει ότι μπορεί να παίξει τα τραγούδια. Ορκίζομαι ότι δεν θα μπορεί καν να παίξει τα τραγούδια επειδή δεν τα έπαιξε ποτέ. Και τώρα προσποιείται ότι έγραψε τα τραγούδια. Αυτό είναι ζωντανό. Είναι ένα μεγάλο ψέμα και ξοδεύουμε γαμημένο χρόνο και χρήματα σε αυτό. Μετά το παλιό μας management μας έκανε μήνυση. Και επιπλέον, πάνω από όλα αυτά, υπήρχε ένα συγκρότημα στη Βοστώνη με το όνομα Grip, όχι Grip Inc., σκέτο Grip. Ακόμα και όταν ονομάζαμε το σχήμα Grip Inc. μας έκαναν μήνυση επειδή όλοι θέλουν λεφτά. Όλοι έχουν δει πώς ο Dave Lombardo κάνει κάτι καινούργιο. Ας προσπαθήσουμε όσο περισσότερο μπορούμε να βγάλουμε λεφτά. Αυτό λοιπόν ήταν που μας κόστισε στο τέλος πολλή δύναμη, αλλά το κύριο μέρος ήρθε λίγο αργότερα. Το “Power Of Inner Strength” είχε ήδη κυκλοφορήσει εκείνη την εποχή.
Αν έπρεπε να διαλέξεις την αγαπημένη σου στιγμή στο άλμπουμ, ποια θα μπορούσε να ήταν αυτή;
Δεν μπορώ να απαντήσω σε αυτό επειδή κάθε τραγούδι…. Το ίδιο συμβαίνει όταν με ρωτούν, ποιος είναι ο αγαπημένος μου δίσκος; Κάθε τραγούδι έχει μια συγκεκριμένη ιστορία. Ο δίσκος του έχει μια συγκεκριμένη ατμόσφαιρα, επειδή δημιουργείται και ηχογραφείται σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Το μυστικό της μουσικής δεν είναι οι τόνοι που παίζεις, είναι η πρόθεση και το πάθος που κάνεις σε αυτό. Κάθε τραγούδι, κάθε νότα και κάθε δίσκος που κάναμε, ηχογραφήθηκε πάντα με πάθος και με 100% αγαπημένη μουσική, κάτι που είναι διαφορετικό μεταξύ πολλών συγκροτημάτων που κάνουν ένα άλμπουμ ως δουλειά ή του να αγαπούν να δημιουργούν ένα άλμπουμ. Αυτό είναι, όπως λέω, κάθε τραγούδι είναι διαφορετικό και κάθε τραγούδι έχει μια ιστορία για κάτι. Όταν ακούω τα τραγούδια, ξέρω ακριβώς πού βρισκόμασταν σε αυτό το σημείο και τι προσπαθούμε να πούμε με αυτό. Είναι σαν να έχεις δέκα παιδιά και πρέπει να πεις ποιο σου αγαπάς περισσότερο. Το καθένα είναι διαφορετικό και όλα είναι τα παιδιά σου. Δεν νομίζω ότι μπορείς να επιλέξεις.
Ένα θέμα που βλέπω για τους νεότερους οπαδούς είναι ότι έχει καταστεί δύσκολο το να βρούνε και να αγοράσουν κάποιο δίσκο των Grip Inc., μιας και είναι εξαιρετικά δύσκολο το να μην υπάρχουν distros ή ακόμα και εταιρείες στο να τα κυκλοφορούν. Υπάρχει λοιπόν πιθανότητα να επανακυκλοφορήσουν αυτά;
Δεν ξέρω πώς να το θέσω, ξέρεις, εννοώ ότι έχουν ήδη κυκλοφορήσει πολύ καιρό πριν και τα τελευταία χρόνια έχουμε κάνει επανακυκλοφορίες αλλά μόνο σε πολύ περιορισμένη έκδοση σε βινύλιο. Μπορείς να τα έχεις ψηφιακά, αλλά όχι ως φυσικά αντίγραφα. Ίσως σκεφτούμε μια μέρα να τα επανακυκλοφορήσουμε και σε CD. Αυτό εξαρτάται από. Άλλους. Δεν είμαστε η εταιρεία, είμαστε το συγκρότημα. Άρα, υπάρχουν πολλά άλλα πράγματα και επιλογές που πρέπει να γίνουν από τους ανθρώπους που τα δημιουργούν, επιχειρήσεις που πουλάνε CD και δίσκους. Είμαστε απλώς αυτοί που τα γράφουμε και τα παίζουμε.
Ναι, αλλά από την πλευρά σου, για παράδειγμα, ως μουσικός που είσαι ενεργός, δεν έχεις ερωτηθεί πολύ γι’ αυτό;
Ναι, ειδικά, τα τελευταία δύο χρόνια που παίζω μαζί με τους Exhorder!
Το πενήντα τις εκατό των Grip Inc. βρίσκεστε εκεί.
Γι’ αυτό παίξαμε το “Ostracized”. Ειδικά στην Νότια Αμερική ήταν τρελά σκηνικά. Θυμάμαι στην Ονδούρα παίξαμε σαν συναυλίες που η περιοδεία ήταν με τους Vio–lence και μερικές συναυλίες με τους Hirax. Θυμάμαι σε πολλά μέρη, πολλοί άνθρωποι πάντα έρχονταν με τα άλμπουμ στα οποία έχω κάνει την παραγωγή, αλλά με και με αυτά των Grip Inc. Εκεί ήταν που υπήρχε ένα γαμημένο fan club που ερχόταν να με δει. Μου έλεγαν πως αγαπάνε τους Exhorder, αγαπάμε τους Vio–lence, αλλά εσύ είσαι ο βασικός λόγος που είμαστε εδώ. Υπήρχαν δεκαπέντε άτομα, όλοι ήθελαν να τους υπογράψω τα πράγματα τους, όλοι ήθελαν να βγάλουν φωτογραφίες μαζί μου. Και ξέρεις, όταν είσαι στην άλλη άκρη του κόσμου και οι άνθρωποι φέρνουν CD που δεν θυμάσαι πια ότι σε αυτά έκανες την παραγωγή, ξέρεις ότι είναι τρελό! Όπου παίξαμε, πάντα με ρωτάγανε και μου ζητούσαν να κάνω κάτι με τους Grip Inc. Ίσως μια μέρα συμβεί. Μείνετε συντονισμένοι!
Ας ελπίσουμε σε αυτό γιατί οι Grip Inc. μας λείπουν.
Ναι. Ο στόχος μας ήταν να είμαστε πάντα διαφορετικοί. Δεν μας ένοιαζε τι κυκλοφορεί στην αγορά, ποια μουσική είναι η πιο δημοφιλής αυτή τη στιγμή, ποιος ήχος είναι ο πιο δημοφιλής. Αλλά, ξέρεις, το καλό είναι ότι μπορείς να ακούσεις τους δίσκους σήμερα και να σου ακούγονται ακόμα σαν να έχουν ηχογραφηθεί μόλις πριν από ένα μήνα. Είναι διαχρονικοί. Δεν έχουν κάτι σαν ήχο ή μουσική που να λες, «ναι, αυτό είναι ένα τυπικό άλμπουμ της δεκαετίας του ’80 ή του ’90». Θα μπορούσε να είναι από το 2020. Και θα πεις, ναι, είναι αλήθεια.
Αυτό έχει να κάνει με την παραγωγή. Πως κατάφερνες να ταλαντευτείς επιτυχημένα στο να είσαι τόσο παραγωγός όπως και επίσης μέλος της μπάντας;
Βρίσκω την αλλαγή να το πω έτσι. Όταν γράφω τραγούδια, γράφω ως μουσικός. Αλλά αμέσως μόλις τελειώσουν, όταν ηχογράφησα τα πάντα, τότε αρχίζω να σκέφτομαι ως παραγωγός. Και μετά, ακόμα και όταν ως μουσικός μου αρέσει αυτό και αυτό και αυτό, το βλέπω ως παραγωγός, αλλά δεν λειτουργεί έτσι. Είμαι πολύ σκληρός με τον εαυτό μου, ξέρετε, σαν να είμαι ο εχθρός μου, δεν θα έλεγα, αλλά η μεγαλύτερη κριτική προέρχεται από τον εαυτό μου παρά από έξω. Έπρεπε να μάθω αυτό, ότι εγώ ως παραγωγός σκέφτομαι διαφορετικά από εμένα ως μουσικός.
Θα μπορούσες να μου πεις επίσης μερικά πράγματα για το εξώφυλλο του άλμπουμ όπως το ποιος το έφτιαξε και το τι συμβολίζει;
Λοιπόν, αφού επιλέξαμε ως τίτλο το “Power Of Inner Strength” μιας και αυτός συμβόλιζε την κατάστασή μας, ο Dave, αφού έφυγε από τους Slayer, για να δείξει ότι δεν κάθεσαι σπίτι και μοιρολογάς, γαμώτο όλα είναι άσχημα, απλώς δείξε στον κόσμο όχι, κοίτα, αυτός είμαι εγώ. Είμαι καλύτερος από ό,τι ήμουν τα τελευταία 10 χρόνια. Επίσης, Gus, κι εσύ δεν είχες τίποτα να χάσεις. Αυτό ήταν το θέμα μας. Υπάρχει ένα πολύ, πολύ βαθύ νόημα και για αυτό το άλμπουμ. Έτσι, όταν σκεφτόμουν σχετικά με το εξώφυλλο, πώς μπορείς ουσιαστικά να δείξεις οπτικά κάτι που συνέβη συναισθηματικά μέσα σου; Είναι αδύνατο! Έτσι, για να πω την αλήθεια πήγα στη βιβλιοθήκη στο Dortmund (σ.σ.: Μόνο Borussia!) και στο τμήμα ιατρικής γιατί εκείνη την εποχή ήμουν ακόμα φοιτητής. Σπούδαζα μαθηματικά και φυσική, μην νομίζεις ότι είμαι σπασίκλας (γέλια). Δεν ήμουν ποτέ. Απλώς έχω κατανόηση για τέτοιου είδους τα πράγματα. Έχοντας λοιπόν δωρεάν είσοδο σε αυτή τη βιβλιοθήκη, πέρασα εκεί μερικές μέρες επειδή δεν υπήρχε διαδίκτυο τότε, τίποτα. Έτσι πήρα μερικά βιβλία και έψαχνα για φωτογραφίες. από κάτι από μέσα. Τελικά, σε ένα από τα βιβλία, βρίσκω αυτή την εικόνα. Αυτή η εικόνα δείχνει τη διαδικασία ότι αυτό είναι σαν ένα κύτταρο μέσα στο αίμα σας που κρατάει το…, αυτό που θυμάμαι να διάβασα γι’ αυτό, μπορεί να κάνω λάθος, αλλά. αλλά αυτό, νομίζω ότι αυτό παίρνει όλο το λίπος μέσα στο αίμα και στο τέλος, εσύ, το βάζεις έξω. Αλλά στην εικόνα, δεν φαίνεται να χρειάζεται. Μοιάζει με ένα είδος έκρηξης. Και αυτό, αυτό, αυτό τα χρώματα, αυτό το πορτοκαλί, κόκκινο, κίτρινο, είναι σαν πολύ επιθετικά και δυνατά χρώματα. Έτσι μοιάζει περισσότερο με κάτι να εκρήγνυται και αυτό μου φάνηκε σαν ένα γαμημένα υπέροχο εξώφυλλο για να αποτυπώσει τον τίτλο του δίσκου.
Το ίδιο συνέβαινε και με τον τίτλο δηλαδή; Είχε κάποια σημασιολογία; Θα μπορούσαμε να πούμε ότι κάτι τέτοιο συνέβη και με το “Nemesis” για παράδειγμα;
Κοίταξε, τίποτα από όσα κάναμε δεν ήταν τυχαίο. Όλα ήταν πραγματικά προετοιμασμένα και με βαθύτερο νόημα από ό,τι ίσως βλέπετε. Όπως είπα, το “Nemesis” ήταν η στιγμή με όλες τις αγωγές. Ήταν λοιπόν κάτι που ο έξω κόσμος ήθελε να μας καταπνίξει, ήθελε να το καταστρέψει αλλά δεν υποκύψαμε. Γι’ αυτό και ονομάστηκε “Nemesis”.
Ξέρετε, πολλοί σπουδαίοι θαυμαστές εξακολουθούν να πιστεύουν ότι το “Rusty Nail” για παράδειγμα περιέχει μερικά από τα καλύτερα riffs σε ολόκληρη τη μουσική. Πώς σου φαινεται αυτό σαν συνθέτης;
Τέλεια. Το έκανα (γέλια). Τι να πω; Με τιμά ιδιαιτέρως σίγουρα! Έκανα πολλά τραγούδια με πολύ ιδιαίτερα riffs και ναι, αυτό που λέω είναι ότι δεν μπορείς να μας συγκρίνεις με άλλη μπάντα. Από την αρχή, από το πρώτο μέχρι το τελευταίο τραγούδι που έχουμε ηχογραφήσει, ακόμα και όταν κάθε δίσκος ακουγόταν λίγο διαφορετικός, πάντα με διαφορετική ατμόσφαιρα, πάντα με διαφορετικά τραγούδια, διαφορετικό νόημα. Όλα όμως ήταν 100% Grip Inc. και δεν προσπαθούσαμε να κάνουμε κάτι άλλο. Υπήρχαν απλώς τα στάδια που περάσαμε και το καθένα είχε διαφορετική οπτική για τον κόσμο και επίσης για το πώς η λέξη «προστασία» ή «εναντίον» ή «υπέρ μας». Όλα αυτά είναι αντανάκλαση στη μουσική.
Λοιπόν, το συγκρότημα ήταν επίσης ενεργό κάνοντας περιοδείες τότε…
Κάναμε πολλές περιοδείες στην αρχή, ειδικά το ’95.
Τι θυμάσαι από τότε;
Αχ, πάρα πολλά πράγματα, ειδικά την περιοδεία με τους Motörhead. Ήταν μέχρι σήμερα, ίσως μια από τις καλύτερες περιοδείες που έχω κάνει, επειδή υπήρξε μεγάλος σεβασμός και οι Motörhead ήταν πολύ, πολύ εντάξει απέναντί μας και αυτή η περιοδεία έμοιαζε περισσότερο με μια οικογενειακή περιοδεία μαζί και όχι με δύο συγκροτήματα που χωρίζονται το ένα από το άλλο. Δεν νιώθαμε σαν να ήταν εκείνοι το headliner και εμείς το support. Όχι, είμαστε μαζί και αυτό είναι μοναδικό σε αυτόν τον χώρο, σε οποιαδήποτε εποχή. Ήταν μοναδικό στη δεκαετία του ’80, στη δεκαετία του ’90 και εξακολουθεί να είναι μοναδικό σήμερα, επειδή πάρα πολλά headline συγκροτήματα προσπαθούν να πιέσουν τα άλλα συγκροτήματα προς τα κάτω για να φαίνονται καλύτερα, κάτι που είναι λάθος. Τότε, μην προσλάβεις ένα συγκρότημα ως opening και όταν συνειδητοποιήσεις ότι είναι καλύτεροι από εσένα, τμην τους προσλάβεις όταν θέλεις να τους κάνεις να φαίνονται χειρότεροι στη σκηνή από ότι πραγματικά θα ήθελες να είναι και όλο αυτό είναι λάθος στα μάτια μου. Πρέπει πάντα να είσαι δίπλα τους. Όλοι θα έπρεπε να έχουν κέρδος ο ένας από τον άλλον όπως για παράδειγμα το ότι παίξαμε με τους Motörhead, παίξαμε μπροστά σε ένα μεγαλύτερο κοινό εκείνη την εποχή, για την πρώτη μας περιοδεία που ήταν ένα όνειρο. Αλλά το θέμα ήταν ότι σε πολλά μέρη τα εισιτήρια ήταν πολύ ακριβά για όσους ήθελαν να δουν τους Grip Inc. και κυρίως δεν τους άρεσαν οι Motörhead. Δεν ήταν διατεθειμένοι να πληρώσουν τόσα πολλά χρήματα επειδή μόνο για το support group, επειδή δεν τους ενδιαφέρουν οι Motörhead. Οπότε, μερικές συναυλίες ίσως δεν ήταν εύκολες για εμάς, αλλά μερικές ήταν καταπληκτικές. Θυμάμαι ότι παίξαμε στη Γαλλία ή την Τσεχία. Μάλιστα, ο κόσμος τρελάθηκε όταν βγήκαμε στη σκηνή. Οπότε, είναι προνόμιο που είχαμε να πάμε κατευθείαν σε μια μεγάλη περιοδεία με το πρώτο άλμπουμ και χωρίς να αρχίσουμε να παίζουμε πρώτα σε μικρά κλαμπ ή κάτι τέτοιο. Η πρώτη μας συναυλία ήταν κατευθείαν σε μια μεγάλη σκηνή και αυτό ήταν κάτι που μας έκανε να αναρωτηθούμε αν ήμασταν έτοιμοι για κάτι τέτοιο. Η απάντηση ήταν απλά ναι, ήμασταν. Κατευθείαν από την πρώτη περιοδεία ολοκληρώσαμε τις εμφανίσεις μας στο Dynamo Festival μπροστά σε 120.000 άτομα. Κάποιοι άνθρωποι στην πρώτη τους περιοδεία ως μπάντα θα είχαν χεστεί πάνω τους με όλο αυτό τον κόσμο. Εμείς ήμασταν έτοιμοι. Ξέρουμε ποιοι είμαστε. Ξέρουμε τι κάνουμε. Οπότε σας αρέσει ή όχι.
Τι θυμάσαι από την συναυλίες σου εδώ στην Αθήνα πίσω στο 1997 και το Rockwave Festival;
Ήταν καταπληκτικά! Θυμάμαι ότι έκανε πολύ ζέστη και η υποστήριξη του κόσμου ήταν καταπληκτική. Θυμάμαι ότι μετά το τέλος της συναυλίας υπήρξε συναγερμός για βόμβα και έπρεπε να πάμε στο υπόγειο επειδή ήταν σε στάδιο και έπρεπε να πάμε στο υπόγειο και να περιμένουμε, δεν ξέρω, μία ή δύο ώρες. Ήμασταν κλειδωμένοι σε αυτό το μέρος για να βγούμε έξω με τον Bruce Dickinson. Δηλαδή, ήταν το μισό των Iron Maiden, ο Bruce Dickinson και ο Adrian Smith, μαζί με τους Grip Inc. σε ένα δωμάτιο. Θυμάμαι ότι ο Gus και ο Bruce, συνέχιζαν να κάνουν αστεία όλη την ώρα, οπότε γελούσαμε μέχρι τελικής πτώσης, μέχρι που μας είπαν, εντάξει, φτάνει πια, τώρα θα γυρίσετε πίσω στο ξενοδοχείο.
Το billing του festival ήταν εξαιρετικό τότε!
Ναι, ήταν με τους Megadeth, τον Bruce Dickinson, Grip Inc. και πριν από εμάς με τους Rotting Christ και τους Dark Nova (σ.σ.: τα θυμόταν όλα ο σκύλος!). Μετά είχαμε πάει εγώ και ο Gus μαζί με τα παιδιά από τους Dark Nova σε κάποιο bar αλλά δεν θυμάμαι καθόλου το όνομα του…
Λοιπόν, ο Gus προφανώς έχει τη μεγαλύτερη επίδραση στη μουσική των Grip Inc., όσον αφορά την φωνή και την σκηνική παρουσία. Έχετε σκεφτεί ποτέ πώς θα ήταν το συγκρότημα αυτή τη στιγμή αν είχε έναν νέο τραγουδιστή;
Ναι. Δεν μπορώ να πω πολλά και ειδικά όχι σε μια συνέντευξη. Μπορώ μόνο να πω ναι. Νομίζω πως όταν θα είναι η κατάλληλη στιγμή, θα το κάνουμε.
Θα ήταν ο Dave και ο Jason μέσα για κάτι τέτοιο;
Σε όλο αυτό; Όπως είπα, αυτό είναι θέμα μεταξύ εμού και του Dave. Πάντα θέλαμε να βρούμε ποτέ κάποιον… Ακούγεται χαζό όταν λέω αντικατάσταση γιατί δεν μπορείς να αντικαταστήσεις τον Gus, φυσικά. Η αντικατάσταση ακούγεται κάπως σαν να μην σου αρέσει. Το να βρεις κάποιον που να ταιριάζει σε όλες τις πτυχές του ήχου των Grip Inc. αλλά και στη σκηνή με την εμφάνιση του, κάτι που ο Gus το έκανε καθώς ήταν ένα πολύ, πολύ μοναδικό άτομο με τη φωνή του, με την ερμηνεία του και με όλα αυτά, επίσης με τους στίχους, οπότε αυτό είναι το κύριο σημείο. Γιατί μέχρι σήμερα δεν προχώρησε ποτέ πέρα από την απλή φαντασία στο μυαλό σου. Αλλά νομίζω ότι είμαστε έτοιμοι και ας δούμε τι θα γίνει.
Έχετε ποτέ αναρωτηθεί πως θα είχατε κινηθεί αν ο Gus δεν είχε αυτοκτονήσει;
Ναι, θα συνεχίζαμε κανονικά και σύντομα θα κυκλοφορούσαμε τον επόμενο μας δίσκο.
Είχες αντιληφθεί ποτέ όσο ήσουν μαζί του για αυτές του τις τάσεις;
Είχε κατάθλιψη, αλλά πάντα την κάλυπτε και έπαιρνε χάπια. Την στιγμή που συνέβη, το σταμάτησε και κάτι συνέβη στον μυαλό του και… Είχα παίξει μαζί του πριν από μερικές εβδομάδες σε ένα φεστιβάλ και του το είπα, επειδή προσπάθησε ήδη φορές στο παρελθόν να αυτοκτονήσει, αλλά δεν θέλω να το θίξω πολύ. Πολλά πράγματα γράφονται χωρίς καν να το γνωρίζει κανείς και έτσι πάντα θέλουν να το βλέπουν οι άνθρωποι. Δηλώθηκε ως ατύχημα, αλλά ξέρω πολύ καλά ότι δεν ήταν. Και όπως λέω, πρέπει να ζήσω με αυτό, αλλά δεν θα συμφωνήσω ποτέ με αυτό που συνέβη. Ήταν πολλά, σαν μια αλυσιδωτή αντίδραση που έβαλε βενζίνη στην κατάσταση. Τρεις εβδομάδες πριν έπαιξα μαζί του, με την μπάντα μου τους Enemy Of The Sun. Ήταν δύο φεστιβάλ και στο δεύτερο παίξαμε ένα σετ των Grip Inc και έτσι το ονόμασα Enemy Of The Sun playing Grip Inc., παίξαμε για 45 λεπτά μόνο τραγούδια του Grip Inc.. Ένιωσα τόσο ωραία που ήμουν ξανά με τον Gus στη σκηνή και αυτό ένιωσα σαν να με έπιασε ξανά και του είπα Gus, πρέπει να μου υποσχεθείς ότι δεν θα το ξανασκεφτείς ποτέ αυτό. Τρεις εβδομάδες αργότερα έλαβα ένα μήνυμα όταν ήμουν στη Νορβηγία εκείνη την εποχή για μια παραγωγή με τους Tristania (σ.σ.: πιθανώς για το δίσκο “Rubicon” που κυκλοφόρησε αρκετά αργότερα) και έχω ένα τηλεφώνημα. Έμαθες πως πέθανε ο Gus; Εκεί η μέρα μου τελείωσε. Δεν άντεχα στο στούντιο. Έπρεπε να κάνω μια βόλτα και έκλαψα πάρα πολύ και δεν ήξερα πόσο πόνο θα μου προκαλέσει ακόμα τόσα και τόσα χρόνια μετά, πόσο πολύ θα αλλάξει αυτό την ζωή μου γιατί όπως λέω, αφού ο Gus θα είναι ζωντανός, θα έχουμε αμέσως νέους δίσκους εκεί έξω και ο τελευταίος είναι το 2004. Οπότε δεν έχω καταλάβει πώς έχουν περάσει σχεδόν είκοσι χρόνια από τότε. Ας αναπαυθεί εν ειρήνη. Αυτή είναι μια μεγάλη απώλεια και για μένα γιατί αυτό το συγκρότημα δεν είναι απλώς ένα συγκρότημα για μένα. Αγαπώ πολύ αυτό το συγκρότημα και όλοι το αγαπήσαμε, όπως και ο Dave, Μπορείς να ακούσεις κάθε δίσκο που έκανε ότι βρήκε την ελευθερία που αποζητούσε, αυτή είναι η γνώμη μου, το έκανε στους δίσκους των Grip Inc. Μπορούσε να παίξει ό,τι ήθελε. Κανείς δεν τον πίεζε. Όχι, μπορείς να το κάνεις αυτό, μπορείς να το κάνεις αυτό. Όλοι ήταν ανοιχτοί για τα πάντα. Βάζω τον Dave να παίζει λίγο φλαμένκο μαζί μου. Δηλαδή, μπορείτε να φανταστείτε τους Slayer να παίζουν κάτι τέτοιο; Περισσότερο Κουβανέζικο, ναι. Περισσότερο Μεξικάνικο, ναι. Και αυτό είναι το θέμα, ξέρετε, όπως ο Dave δεν ζήτησε, όχι, αυτό δεν ταιριάζει. Ναι, είναι καλό, τότε το κάναμε. Επειδή αγαπάμε να παίζουμε μουσική.
Καταλαβαίνω τι εννοείς. Λοιπόν, εσύ όπως είπες και όπως όλοι γνωρίζουμε, το επάγγελμά σου είναι σαν να είσαι παραγωγός. Ποια ήταν τα άλμπουμ που ήταν πραγματικά εύκολα και οι μπάντες με τις οποίες συνεργάστηκες; Και ποιες μπάντες σε ανέχτηκαν περισσότερο;
Γρήγορη απάντηση. Αυτό που συνέβη στο Λας Βέγκας μένει στο Λας Βέγκας. Καταλαβαίνεις τι εννοώ; (γέλια). Δεν θα πω τίποτα για το τι συνέβη στο παρελθόν. Μόνο ένα πράγμα που μπορώ να δώσω είναι να πω ότι υπάρχουν δύο μπάντες που ίσως αντέχουν τα πάντα. Αυτοί είναι οι Samael και οι Lacuna Coil, επειδή και οι δύο τους μοιάζουν μέχρι σήμερα, σαν οικογένεια και όχι σαν μπάντες. Ακόμα και σήμερα, όταν συναντιόμαστε είναι σαν να βλέπω την οικογένεια μου. Δουλέψαμε επίσης πολύ καιρό μαζί. Δηλαδή, δούλεψα με τους Samael μέχρι σήμερα (σ.σ.: τελευταία τους κυκλοφορία ήταν το “Hegemony” του 2017). Έκανα την προπαραγωγή όλων των τραγουδιών…
Ηχογράφησαν τύμπανα αυτή τη φορά;
Δεν μπορώ να τον επαναφέρω σε αυτό. Λυπάμαι. Προσπάθησα όσο περισσότερο μπορούσα, αλλά ο Xy δεν θέλει να το κάνει. Μετά του είπα, εντάξει, τότε φέρε έναν άλλο drummer. Ούτε αυτό θέλει να το κάνει. Δεν μπορώ να τους πιέσω. Πρέπει να το κάνουν μόνοι τους.
Πάντα το ίδιο λάθος.
Το θέμα ήταν όταν άρχισα να δουλεύω με τους Samael δεν ήταν καλός. Ή τουλάχιστον όχι πολύ καλός. Και το τελευταίο που ηχογράφησα ήταν το “Ceremony Of Opposites”, έπαιζε πολύ καλά. Τελευταίο ήταν το “Rebellion” EP, ένα χρόνο μετά, όπου εκεί ήταν η πρώτη φορά που άρχισε πραγματικά να grooveάρει και να παίζει πολύ καλά. Αμέσως μετά από αυτό, αποφάσισε να μην παίζει πια drums. Τώρα που είσαι πραγματικά καλός τα παρατάς; Αυτό είναι ηλίθιο. Λοιπόν, δεν μπορώ να το αλλάξω αυτό. Αυτό εξαρτάται από αυτούς.
Λοιπόν, ξέρω έναν drummer που σχεδόν τα παράτησε, και ήταν εκπληκτικός. Έχουμε δουλέψει μαζί στο παρελθόν και δεν παίζει πια τόσο συχνά. Αναφέρομαι στον Makka.
Με τον Makka παίζουμε μαζί στους Despair. Πήρε πολύ χρόνο, ηχογραφήσαμε ήδη πέντε τραγούδια και λείπουν τρία. Ο Marc Grewe είναι στα φωνητικά, ο Makka είναι στα τύμπανα και δεν θέλω να μιλήσω πολύ γι’ αυτό, αλλά το μόνο που μπορώ να σου πω είναι ότι κατάφερα επιτέλους τον Makka στο τέλος του περασμένου έτους να γράψει τα τελευταία τρία τραγούδια και ίσως ξαναβγούμε στη σκηνή. Αλλά του πήρε πολλά χρόνια μετά από αυτό το πρόβλημα με τους Sodom. Τον πήρε πίσω. Απλώς σταμάτησε να παίζει τύμπανα. Του είπα ότι υπάρχουν τόσοι πολλοί κακοί drummers εκεί έξω και εσύ είσαι ένας από τους καλύτερους και εσύ τα παρατάς και αφήνεις τους χειρότερους να παίζουν ακόμα; Αυτό είναι λάθος. Πρέπει να παίζεις εσύ και οι άλλοι πρέπει να τα παρατήσουν.
Λοιπόν, τι να περιμένουμε από τον Waldemar Sorychta;
Μόλις τελείωσα μια παραγωγή. Ίσως θα έπρεπε να αναφέρεις το cross-playing της μπάντας, επειδή συμμετέχω επίσης στη σύνθεση τραγουδιών και παίζω κιθάρες. Οπότε είναι ένα είδος μείγματος μεταξύ του ήχου μου, των μερών μου και του rock & roll. Πολύ ενδιαφέρον μείγμα. Έπειτα, έχω ένα project band με το όνομα Qarinah, μια τραγουδίστρια από το Los Angeles. Πέρυσι κυκλοφορήσαμε τέσσερα τραγούδια, αλλά μόνο ψηφιακά, και θέλουμε να κυκλοφορήσουμε ολόκληρο το άλμπουμ φέτος. Το όνομα είναι Qarinah. Το βρίσκεις στο Facebook, στο Instagram, αλλά και στο YouTube, επειδή φτιάξαμε τέσσερα βίντεο για τα τέσσερα τραγούδια. Υπάρχει πιθανότητα ο Makka να παίξει τα υπόλοιπα τραγούδια, από τα οποία η Julieta Randall έπαιξε μόνο τέσσερα. Αλλά είναι τραγούδια τα οποία δεν είναι ιδιαίτερα τεχνικά. Ναι, και έτσι η Juliet αποφάσισε μόνη της ότι ίσως για αυτό το τραγούδι χρειαζόμαστε καλύτερο drummer από εκείνη και ναι, o Makka λέει ότι θα το κάνει.
Ας δούμε.
Ας δούμε λοιπόν. Αυτό λοιπόν είναι ένα από τα πράγματα που θέλω να κάνω φέτος, όπως είπα, είναι οι Despair, επειδή μας λείπουν μόνο τρία τραγούδια ακόμα. Θέλω πραγματικά να το κάνω αυτό. Όπως είπα, δεν μπορώ να πω πολλά γι’ αυτό, αλλά είμαστε περισσότερο από ποτέ κοντά στο να προσπαθούμε να επαναφέρουμε τους Grip Inc. στη ζωή. Αν συμβεί, δεν ξέρω. Απλώς εναποθέτω όλες μου τις ελπίδες σε αυτό ότι θα συμβεί. Αλλά όταν συμβεί, τότε θα επιστρέψουμε πραγματικά σοβαρά. Τώρα πρέπει να πιώ και να μιλήσω πολύ σήμερα.
Σε ευχαριστώ πολύ για την συνέντευξη.
Εγώ ευχαριστώ.
Συνέντευξη: Νίκος Σιγλίδης
Band Members
Waldemar Sorychta – Κιθάρα, Μπάσο, Πλήκτρα
Dave Lombardo – Τύμπανα
Gus Chambers – Φωνητικά (R.I.P.)
Discography
Power Of Inner Strength, 1995
Nemesis, 1997
Solidify, 1999
Incorporated, 2004
