Οι Deez Nuts επιστρέφουν με το “Saudade”, το πρώτο τους άλμπουμ μετά από έξι χρόνια απουσίας (σ.σ.: τελευταία τους κυκλοφορία ήταν το “You Got Me Fucked Up” του 2019), και ίσως το πιο προσωπικό έργο της πορείας τους. Με τίτλο δανεισμένο από την πορτογαλική λέξη που περιγράφει μια βαθιά, νοσταλγική μελαγχολία για κάτι που έχει χαθεί, το άλμπουμ αναδεικνύει μια μπάντα που έχει περάσει μέσα από αλλαγές και αναστοχασμό – και το εκφράζει αυτό μέσα από τον ήχο της. Ο JJ Peters, μοναδικό πλέον αυθεντικό μέλος, εξηγεί ότι το “Saudade” είναι μια αποτύπωση του “ποιος είναι τώρα” σε σχέση με το “ποιος ήταν τότε”.
Ηχητικά, το “Saudade” δεν εγκαταλείπει τις ρίζες του: σφιχτοδεμένο hardcore με rapcore στοιχεία, groovy breakdowns, εναλλαγή φωνητικών, αλλά πλέον όλα είναι πιο συγκεντρωμένα, πιο “κομμένα και ραμμένα” χωρίς περιττά γεμίσματα. Η παραγωγή, με την υπογραφή του Andrew Neufeld και του Callan Orr, δίνει καθαρότητα και δύναμη σε κάθε κομμάτι. Δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει με υπερβολές, είναι straight, βαρύ, τίμιο.
Το “Saudade” είναι συνεκτικό και καλοστημένο. Με διάρκεια μόλις τριάντα δύο (32) λεπτά, δεν κουράζει και δεν χάνει τον στόχο του. Κάθε κομμάτι έχει θέση και σκοπό μέσα στο σύνολο. Δεν υπάρχουν fillers, αλλά ούτε και βιασύνες. Η σειρά των κομματιών βοηθά στο να χτιστεί μια συναισθηματική καμπύλη. Τα “5 Gold Chains” και “Kill This Shit” δείχνουν ότι η μπάντα δεν έχει χάσει την ικανότητά της να γράφει κομμάτια που κάνουν το κοινό να κουνιέται, να φωνάζει και να ιδρώνει. Όμως υπάρχουν και στιγμές σαν το “ICU” ή το “Hang The Hangman” που ξεδιπλώνουν μια πιο προσωπική, σχεδόν εσωστρεφή γραφή. Αυτό που ξεχωρίζει στο “Saudade” είναι οι στίχοι. Εκεί που τα πρώτα άλμπουμ της μπάντας περιστρέφονταν γύρω από πάρτι, οργή και αντικοινωνική ενέργεια, εδώ βλέπουμε έναν JJ πιο ανθρώπινο, που γράφει για απώλεια, μοναξιά, αλλαγή και το βάρος του να μεγαλώνεις.
Για κάποιον που περιμένει ριζική αλλαγή ή πειραματισμό, το “Saudade” ίσως φανεί ασφαλές. Αλλά αυτή ακριβώς είναι και η δύναμή του: δεν προσποιείται τίποτα. Λέει “αυτό είμαστε τώρα, και αυτό έχουμε να πούμε”. Και το κάνει καλά. Ίσως βέβαια απογοητεύσει κάποιους fans της πρώτης περιόδου που περιμένουν περισσότερα “party tracks” και λιγότερη αυτοπαρατήρηση. Αλλά αυτό είναι το τίμημα της ωρίμανσης.
Δεν είναι το πιο καινοτόμο άλμπουμ του χώρου, αλλά είναι από τα πιο αληθινά και άμεσα. Για μια μπάντα που πολλοί είχαν ξεγράψει, αυτό είναι ένα statement: «είμαστε ακόμα εδώ, και μεγαλώνουμε, μαζί με τον ήχο μας».
7,5/10
Κωνσταντίνα Καραγιαννοπούλου
[email protected]
