Rockhard Festival Greece: Hammerfall, Candlemass + more
Παρασκευή 12 & Σάββατο 13 Σεπτεμβρίου 2025, Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων, Γκάζι
Αντί εισαγωγής, θα πρέπει να το πάρω διαφορετικά και να αναφέρω πόσο συγκλονιστικό ήταν το διήμερο. Δεν τολμούσα ποτέ να σκεφτώ ότι θα ξαναέβλεπα μετά από 20 χρόνια τους Candlemass μαζί με τον Messiah Marcolin σε ένα show που δεν υπήρχε όμοιο του, σε μια από τις top-3 εμφανίσεις του σχήματος στην χώρα μας (σ.σ.: για να μην πω την καλύτερη), όπως επίσης αυτήν των Heaven’s Gate που ήταν από άλλο όνειρο. Αυτό όμως που με έκανε να αναφωνήσω «Μπράβο ρε Σάκη, Μπράβο ρε Μάγκες», ήταν γιατί ο Σάκης Φράγκος, το «αφεντικό» του Ελληνικού Rock Hard και η ομάδα του δίδαξε πως ένα festival μπορεί να είναι φανταστικό, αφού η αρτιότητα εκτέλεσης του σε όλες του τις εκφάνσεις ήταν παραπάνω από φανταστική. Όλα δούλεψαν ρολόι και εύχομαι να συνεχιστεί για πολλά, πολλά χρόνια!
Ας αρχίσουμε όμως από τα βασικά. Την πρώτη μέρα, την Παρασκευή, σε σχέση με το Σάββατο, τουλάχιστον την ώρα που έφθασα εγώ, ήταν χαμηλότερη από το αναμενόμενο. Λόγοι εργασίας μου στέρησαν την χαρά να παρακολουθήσω τους Ganzi Gun και τους Cobra Spell, φθάνοντας στον χώρο μόλις ακούστηκαν οι πρώτες νότες του “The Enemy Inside” μέσα από το τελευταίο ηχογράφημα του σχήματος, “Ash Of Eternal Flame”. Η μπάντα στην εμφάνιση της τίμησε όλη της την δισκογραφία, παίζοντας, όσο της επίτρεπε ο χρόνος, τουλάχιστον ένα κομμάτι από το κάθε άλμπουμ της. Δεμένοι, στιβαροί, το κοινό τους αγαπά και σε λίγους μήνες αναμένεται να πραγματοποιήσει το δικό της επετειακό live γιορτάζοντας τα τριάντα τους χρόνια πορείας στο χώρο. Ανανέωσαν λοιπόν το ραντεβού τους και μας περιμένουν εκεί.
Setlist: The Enemy Inside / Burning Desires / Inner Strength / Silent Faces / Rain of a Thousand Years / Higher / Needles in My Mind / Ready for Attack
Με την ώρα να είναι λίγο πριν της 21:00, οι Αμερικανοί thrashers ορμούν στην σκηνή και το «πατιρντί» που λένε και στο χωριό μου, ξεκινά, με την αρένα να γίνεται… πραγματική αρένα! Τα πράγματα είναι απλά. Αν σου αρέσει το thrash και δη το Αμερικάνικο, δεν παίζει να μην σου αρέσουν οι Overkill. Όταν ειδικά ακούς ανάμεσα στο setlist τους κομμάτια κλασσικά όπως τα “Rotten To The Core”, “In Union We Stand”, “Bring Me The Night”, δεν μπορεί να πάει τίποτα λάθος. Η εμφάνιση τους ήταν απλά καταιγιστική. Μην έχοντας εξερευνήσει τόσο πολύ την δισκογραφία τους (σ.σ.: πέστε να με φάτε τώρα!), με κέρδισαν στο έπακρο. Το μόνο λυπηρό που είδα ήταν τους διασώστες να βγάζουν μια κοπέλα σηκωτή από εκεί, καθώς μάλλον το πόδι της… «χαιρέτησε!». Ταχεία ανάρρωση!
Setlist: Scorched / Rotten To The Core / Bring Me The Night / Hello From The Gutter / Deny The Cross / Electric Rattlesnake / The Surgeon / Ironbound / Elimination / In Union We Stand / Fuck You (Διασκευή The Subhumans)
Αυτό που με χάλασε πριν την εμφάνιση των Hammerfall, είναι ότι πολλοί παρευρισκόμενοι αποχώρησαν από τον χώρο, δείχνοντας ακόμα μια φορά το ποιόν και το σεβασμό προς τον headliner, δεν είναι χαρακτηριστικό μας. Ειδικά όταν το σχήμα έχει μια μεγάλη πορεία (σ.σ.: διαβάστε το αφιέρωμα σε αυτούς εδώ και ακούστε το Spotify playlist που δημιουργήσαμε ως το ιδεατό setlist τους εδώ), δεν του αξίζει να του συμπεριφερθείς έτσι.
Έχοντας λοιπόν το κλασσικό heavy/power ήχο στην φαρέτρα τους, οι Hammerfall πατάνε σανίδι και όλα βαίνουν στην εντέλεια. Θες αυτό να είναι ο κρυστάλλινος ήχος, που όπου και αν στεκόσουν μέσα στον χώρο άκουγες τέλεια; Θες την άψογη απόδοση όπου όλα είχαν εκτελεστεί κατά γράμμα, δίνοντας μια εμφάνιση που «κρέμασαν» στόματα; Γιατί πραγματικά ήταν ερμηνεία/εμφάνιση για ρεσιτάλ. Μπορεί να έπαιξαν λίγο για τα δικά μου δεδομένα (σ.σ.: ναι, θα ήθελα λιγάκι παραπάνω), τους απόλαυσα όμως στο φουλ!
Ευχαριστημένος θα πρέπει να είμαι γιατί έπεσα μέσα στο 46% του σετ τους, οπότε ας μην γκρινιάζω. “Renegade”, “Hearts Of Fire”, “Any Means Necessary”, “Fury Of The Wild”, “Heeding The Call” & “Blood Bound” ήταν ανάμεσα σε αυτά που θα ήθελα να ακούσω και στάθηκα τυχερός σε αυτό.
Setlist: Avenge The Fallen / Heeding The Call / Any Means Necessary / Hammer Of Dawn / Blood Bound / Renegade / Hammer High / Last Man Standing / Fury Of The Wild / Let The Hammer Fall / The End Justifies / (We Make) Sweden Rock // Encore: Hearts On Fire
Η πρώτη μέρα έκλεισε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και περιμένουμε την δεύτερη, αυτή του Σαββάτου με τις ιδιαίτερες εκπλήξεις.
Πιστοί στην ώρα εμφάνισης τους, με το ρολόι να γράφει 17:30, οι Battleroar με ανανεωμένη σύνθεση κατά το ήμισυ, πατούν το σανίδι της Τεχνόπολης για να παρουσιάσουν το υλικό τους αλλά και τα νέα τους μέλη. Έχοντας δει τους Battleroar αρκετές φορές στο παρελθόν, νομίζω ότι αυτή ήταν μακράν η καλύτερη εμφάνιση του σχήματος. Σίγουρα μου φανήκανε πιο δεμένοι αναφορικά με τις τελευταίες εμφανίσεις τους. Το μόνο «αρνητικό» είναι τα λίγα κομμάτια που έπαιξαν, αν και δικαιολογείτε, αφού τα ¾ φτάνουν στο φάσμα των… εννέα λεπτών. Ανυπομονώ να τους ξαναδώ και πάλι και να ακούσω τον επερχόμενο, νέο, δίσκο τους. Μπράβο μάγκες!
Setlist: Finis Mundi / Dyvim Tvar / Valkyries Above Us / Battleroar
Σειρά για εμένα είχαν οι εξ Σουηδίας ορμώμενοι The Crypt, οι οποίοι παίζουν ένα heavy/doom metal στο ύφος των Avatarium & Lucifer, αλλά στο πιο ανεπιτυχές. Μπορεί τα «φανταζί» ρούχα της τραγουδίστριας, Pepper Potemkin, να μονοπώλησαν το ενδιαφέρον αλλά μουσικά δυστυχώς εμένα δεν με έπιασαν καθόλου. Προτιμώ να ακούσω το προαναφερθέν σχήμα. Σε αυτό το σημείο να αναφέρω πως στις κυκλοφορίες τους εμφανίζεται ως συνθέτης ο Leif Edling (σ.σ.: Τι εννοείς ποιανών; Μην τρελαθούμε!), οπότε η παρουσία τους εδώ ίσως έχει κάποια σημασία.
Setlist: Cemetery Children / Open The Gate / Rock Kommander / Night Of The Devil / I Love The Darkness / Metal Priestess / Mistress Of Fire / Nightmare With Artie Shaw
Έφτασε λοιπόν η ώρα που ο γράφων περίμενε σε όλο το festival, να δει ένα σχήμα το οποίο υπέρ-αγαπά. Ο λόγος λοιπόν για τους Heaven’s Gate, για τους οποίους μιλήσαμε σχετικά στην συνέντευξη που μας παραχώρησε ο άνθρωπος πίσω από αυτούς, ο απολαυστικός Sascha Paeth. Ωστόσο η αρχή έγινε με τους Master Of Ceremony, το προσωπικό σχήμα του και εν συνεχεία θα ανέβαιναν επί σκηνής οι Heaven’s Gate.
Η αλήθεια είναι ότι στην αρχή τρόμαξα γιατί ο ήχος δεν ήταν καλός και η φωνή της Adrienne Cowan δεν έβγαινε προς τα έξω, αλλά ευτυχώς σώθηκε το παιχνίδι. Η μπάντα έπαιξε κομμάτια μέσα από το προ εξαετίας “Signs Of Wings” για να αποχωρήσει σύσσωμη όλη η μπάντα, εξαιρουμένων του Sascha και του πληκτρά Corvin Bahn, για να ανέβουν τα υπόλοιπα μέλη των Heaven’s Gate, με εξαίρεση αυτή του frontman Thomas Rettke, τον οποίο αντικατέστησε με περίσσια παλικαριά ο Herbie Langhans (Firewind, ex-Seventh Avenue, ex-Sinbreed), ο οποίος σε περίπτωση που το σκεφτεί το σχήμα να συνεχίσει, να παραμείνει μόνιμα αφού είναι η καλύτερη επιλογή για εμένα.
Οι πρώτες νότες του “In Control” αρκούν για να με συνεπάρουν και να φωνάζω σαν δεκαπεντάχρονο στην πρώτη του συναυλία για να έρθει το “We Got The Time” και να έχω πάθει εγκεφαλικά. Δεν συζητώ δε στο κλασσικότερο των κλασσικοτέρων, “Livin’ In Hysteria”, δεν έμεινε λαρύγγι. Σε ευχαριστώ πολύ γι’ αυτό Σάκη. Επική εμφάνιση που θα την θυμόμαστε για πάντα!
Master Of Ceremony Setlist: Sick / My Anarchy / The Time Has Come / I Hear Your Voice Still / Bound in Vertigo
Heaven’s Gate Setlist: In Control / We Got the Time / Path of Glory / Gate of Heaven / Livin’ in Hysteria / Can’t Stop Rockin’
Λίγο πριν τους headliners, σειρά έχει ο Gus G να ανέβει επί σκηνής ως power trio αρχικά, με τους Andrea Arcangeli (DGM) & Jo Nunez (Firewind) να τον συντροφεύουν σε μπάσο και τύμπανα αντίστοιχα. Ξεκίνησε την εμφάνιση του με τα “Force Majeure” & “Fearless” για να ανέβουν έπειτα επί σκηνής μαζί του οι Roy Khan & Tore Østby για να παίξουν το κλασσικότερο κομμάτι των δυο κυρίων, το “Roll The Fire”. Καταλαβαίνεται τι έγινε! Οι δυο τους αποχωρούν και έρχεται ο Ronnie Romero (ex–Lords Of Black) μέχρι τέλους του set, με εξαίρεση το “Vengeance” που είναι instrumental. Αργότερα εμφανίστηκε και ο David Ellefson (Dieth, ex–Megadeth) όπου ανέλαβε το μπάσο στα τελευταία τέσσερα κομμάτια του set. Highlight για εμένα υπήρξε η τελευταία τριλογία φόρος τιμής στους Black Sabbath. Σίγουρα μια εξαιρετική εμφάνιση!
Setlist: Force Majeure / Fearless / Roll the Fire (με Roy Khan & Tore Ostby) / Kill the King (με Ronnie Romero) / My Premonition (με Ronnie Romero) / I Am the Fire (με Ronnie Romero) / Vengeance (με David Ellefson) / The Mob Rules (με Ronnie Romero & David Ellefson) / Bark at the Moon (με Ronnie Romero & David Ellefson) / War Pigs (με Ronnie Romero & David Ellefson)
Candlemass & Messiah Marcolin. Ο διακαής πόθος των απανταχού doomsters επρόκειτο να ξανασυμβεί είκοσι χρόνια σχεδόν μετά από την τελευταία φορά που έπαιξε το σχήμα μαζί. Αν μου έλεγες ότι θα το ξαναζούσα, σίγουρα θα έλεγα όχι λόγω των παρασκηνίων. Εάν θα έβαζα στοίχημα, θα το έχανα. Πριν καν αναφέρω το πως έπαιξαν, πρέπει να πω πως ο γαμημένος ο «καλόγερος» ήταν σε τέτοια φόρμα που σε άφηνε με το στόμα ανοιχτό! Λες και δεν έφυγε ποτέ από το συγκρότημα. Γνώρισα άτομα που ήρθαν από την Βραζιλία, από την Νέα Υόρκη για να το θαυμάσουν αυτό και έφυγαν πανευτυχής. Έτσι και εγώ.
Η χρονοκάψουλα με έφερε πίσω στις πρώτες μου ακροάσεις του “Nightfall”, του πρώτου άλμπουμ του συγκροτήματος με τον Messiah, όπου οι πρώτες νότες του “The Well Of Souls” μου πάγωσαν το αίμα. Αυτό συνέβη και το βράδυ του Σαββάτου. Καπάκια “Dark Are The Veils Of Death” και αντίο κόσμε. Ακολούθησε ένα setlist όνειρο με μερικές από τις αγαπημένες στιγμές ως οπαδός του σχήματος την περίοδο με τον «καλόγερο». Για παράδειγμα, δεν περίμενα ποτέ να ξανακούσω το “Black Dwarf” ξανά ζωντανά. Έλα που έγινε. Το κλείσιμο όμως με το “Solitude” ήταν απλά η αποθέωση. Αν δεν ήσουν εκεί, έχασες.-
Setlist: The Well Of Souls / Dark Are The Veils Of Death / Mirror Mirror / Darkness In Paradise / Bewitched / Samarithan / Black Dwarf / Crystal Ball / A Sorcerer’s Pledge / At The Gallows End / Solitude
Κείμενο: Νίκος Σιγλίδης
Ευχαριστούμε τον Πέτρο Παπαπέτρο για την ευγενική χορήγηση των φωτογραφιών.
