Septicflesh Live at Akropolis II: Prometheus Unchained
Παρασκευή 26 Σεπτεμβρίου 2025, Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, Αθήνα
Έρεβος, αποκρυφισμός και μεταλλικές συμφωνίες στους πρόποδες του Ιερού Βράχου. Μετά τον περσινό θρίαμβο, οι μυστικιστές του ακραίου ήχου Septicflesh επέστρεψαν για να αιχμαλωτίσουν τα αρχαία μνημεία με δύο καθηλωτικές εμφανίσεις. Στις 26 και 27 Σεπτεμβρίου, το Ωδείο Ηρώδου του Αττικού – η καρδιά της Απολλώνιας τέχνης – βυθίστηκε στις βαθύτερες αποχρώσεις death metal, αγκαλιά με το σκοτεινότερο άγγιγμα της κλασσικής κουλτούρας. Με φόντο τη σιωπηλή Ακρόπολη, οι Septicflesh αφηγήθηκαν τη προσωπική τους τραγωδία με τη συνοδεία της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών και τη χορωδία Libro Coro. Οι εκθαμβωτικές ερμηνεύτριες Αφροδίτη Πατουλίδου και Φανή Μέλφη με τον ξεχωριστό Vahal Galstyan αποτέλεσαν τις νέες ηχηρές πινελιές στον στοιχειωτικό καμβά της «σάπιας σάρκας». Αυτό το σουρεαλιστικά όμορφο μουσικό πατρόν ηγήθηκε με αριστοτεχνία ο Ολλανδός μαέστρος Koen Shoots. Δυο βραδιές που μύησαν τα αρχαία μνημεία στη ψυχή της metal υπόστασης και τους θεατές στο φαινόμενο που ονομάζεται Septicflesh.
Είμαι μία από όσους έχασαν τη περσινή συναυλία και που ηττήθηκαν στο πρώτο sold-out. Έτσι, ήταν απερίγραπτη η χαρά μου όταν ανακοινώθηκε μια δεύτερη συναυλιακή μέρα. Κατάφερα, λοιπόν, να κλείσω εισιτήριο για τις 26 Σεπτεμβρίου. Η νύχτα έφτασε αργά και γρήγορα, σαν ένα πετάρισμα των ματιών στο βάθος του χρόνου. Η θέση μου, στο άνω διάζωμα της σειράς δέκα, προσέφερε μια θέα που μου έκοψε την ανάσα: στα πόδια μου ξετυλιγόταν ολόκληρος ο κόσμος. Το Ηρώδειο με έκλεινε στην αγκαλιά του ενώ η φωτισμένη Ακρόπολη μαζί με τον καθαρό Αττικό ουρανό προσέδιδαν μια ξεχωριστή μυστηριακή ατμόσφαιρα. Πολλά έντονα κι ανάμεικτα συναισθήματα. Η πρώτη μου επίσκεψη στο Ωδείο ήταν για τη μπάντα που για μια δεκαετία συντρόφευε τις σιωπές μου. Πόσο υπέροχο;
Κάτι παράξενο συνέβη λίγο πριν την έναρξη. Μόνο όσοι κάθονταν εκεί κοντά θα θυμηθούν. Στις δοκιμές του ήχου, στη πρώτη νότα, μια ξαφνική ριπή ανέμου μας παρέσυρε· πολλά μαξιλάρια τινάχτηκαν, η ψύχρα μας πάγωσε και κυριάρχησε η σκέψη ότι δεν ήταν τυχαίο. Ίσως δεν ήμασταν οι μοναδικοί θεατές της βραδιάς. Ακολούθησαν οι δοκιμές του φωτισμού· πορφυρές, χρυσές και κυανές αποχρώσεις μας έδωσαν μια ιδέα από αυτό που μας περίμενε. Ύστερα μόνο σκοτάδι και σιωπή που έσπασαν τα δυνατά χειροκροτήματα. Πρώτα εμφανίστηκαν τα μέλη της Κρατικής Ορχήστρας. Μετά ακολούθησαν οι Septicflesh, σπέρνοντας τον πανικό πριν καν τη πρώτη νότα. Η γοτθική αισθητική και τα εβένινα κουστούμια έκαναν την εικόνα ακόμη πιο επιβλητική. Όταν το μέταλλο ντύνεται επίσημα αποκτά μια αριστοκρατικά ατημέλητη γοητεία. Εκείνα τα δεύτερα σκεφτόμουν πόσο όμορφα εναρμονισμένοι ήταν οι δύο φαινομενικά αντίθετοι κόσμοι. Στη πραγματικότητα, κλασσικό και metal είναι ομόψυχοι οργανισμοί.
Από την αρχή μέχρι το τέλος δεν ήταν απλά υπερθέαμα αλλά μαρτυρική μύηση. Με διαφοροποιημένη λίστα και κομμάτια που κάλυπταν όλο το δισκογραφικό τους φάσμα, οι Septicflesh μας αιχμαλώτισαν στον κόσμο τους. Ένα σύμπαν όπου οι Θεοί μεθούν με τους Δαίμονες και τα άσπιλα κορμιά ανταγωνίζονται τις κλεμμένες ψυχές. Η πένα τους δεν λατρεύει το Μύθο· τον γράφει από την αρχή μοιραία κι ανθρώπινα. Κάθε στίχος και μελωδία ένα πολιτισμικό βάθος που αφυπνίζει το νου και κάνει τη καρδιά να χτυπά δυνατότερα. Η ποίηση δεν ήχησε ποτέ πιο οργανικά. Είναι δύσκολο να μην γίνει αναφορά σε όλα τα τραγούδια. Μιλάμε για μια προσεγμένη αφήγηση με αλυσιδωτές πράξεις όπου το καθένα έπαιξε τον δικό του μοναδικό ρόλο. Ωστόσο, υπήρξαν κάποια σημεία που, σίγουρα εσκεμμένα, συνάρπασαν λίγο παραπάνω. Αναμφίβολα, η τριάδα “Portrait Of A Headless Man”, “The Vampire From Nazareth” και “We The Gods” ήταν η απόλυτα ανατριχιαστική, κινηματογραφική εισαγωγή. Η κορύφωση της βραδιάς και των εναρμονισμένων μελωδικών αντιθέσεων συνέβη σίγουρα με το ζεύγος “Virtues Of The Beast” και “Coming Storm”. Το τελετουργικό ολοκληρώθηκε με τη συγκλονιστική τριάδα “Amphibians”, “Anubis” και “Dark Art”. Σίγουρα ο πρωταγωνιστής της βραδιάς ήταν το “Prometheus”, προκαλώντας δέος και ονειρική μελαγχολία. Τα υπόλοιπα κομμάτια λειτούργησαν ως μεταβατικά μοτίβα της μάχης των δύο κόσμων για επικράτεια και έκφραση. Εξίσου συγκλονιστικά και φαντασμαγορικά. Ένα πανδαιμόνιο δραματουργίας, αρμονιών και συναισθηματικής καταιγίδας. Οι θεατές δεν παρακολουθούσαν απλώς αλλά λεπτό προς λεπτό γίνονταν αδιάσπαστο κομμάτι του έργου.
Στα μάτια μου η σκηνή έμοιαζε με μαρμάρινο θεατρικό σανίδι όπου μάγοι και ιερείς του ήχου έκαναν τα ξόρκια τους. Ήταν εμφανέστατη η χημεία μεταξύ μπάντας και ορχήστρας ενώ κάθε πλευρά δρούσε σαν ένας νους με πολλούς οργανισμούς. Η φωνητική αντίθεση των frontmen Seth Siro Anton και Σωτήρη Βαγενά ήταν μια μαγική μάχη μεταξύ των σκληροτράχηλων τόνων και της γλυκιάς doom χροιάς. Σίγουρα ένα πολύ αγαπημένο μου σημείο ήταν το ντουέτο στα τελευταία λεπτά του “Amphibians”. Η αλληλεπίδραση του Σπύρου Αντωνίου με το κοινό ήταν θερμή και σεβαστική ενώ με κάθε ευκαιρία προέτρεπε τους fans να εκφραστούν και να τραγουδήσουν μαζί του. Σε κάθε κάλεσμα το κοινό ακολουθούσε στα τυφλά, συνεπαρμένο από τη μαγεία της στιγμής. Φυσικά και ο μεγαλύτερος χαμός έγινε με τον αγαπημένο μας θεό “Anubis”. Σε αυτό σημείο συγκινήθηκα λίγο παραπάνω καθώς αυτή η ιερατική μελωδία ήταν που με σύστησε στη μπάντα. Πολλοί ήταν εκείνοι που κραύγαζαν όσα δεν εκφράζονταν με λέξεις, ζητώντας λίγο ακόμη ή ευχαριστώντας. Η ακουστική του Ηρωδείου άγγιζε τη τελειότητα· εξάλλου αυτός ήταν και ο σκοπός της δημιουργίας του. Η μουσική ξεδιπλωνόταν σαν αιθέριο κύμα προς το άπειρο. Ίσως αυτό το καλλιτεχνικό έπος που φιλοξενούσε έκανε το χώρο να μιλήσει. Όταν έπεσε η αυλαία, το δυνατό χειροκρότημα σφράγισε τη παράσταση. Για τους καλλιτέχνες, το θέαμα και τη τέχνη.
Εκείνη τη νύχτα μολονότι το σώμα μου έφυγε, η σκέψη μου είχε παραμείνει στο άνω διάζωμα. Ίσως η ψυχή μου να αιωρείται ακόμη εκεί. Η παρουσία των Septicflesh στο Ηρώδειο ήταν μια επαναστατική κραυγή που χάραξε ένα νέο κεφάλαιο τόσο στην ιστορία της extreme death metal σκηνής όσο και στη πολιτιστική κληρονομιά της χώρας. Τρανή απόδειξη ότι όταν κλασσική και μεταλλική τέχνη ενώνουν τις δυνάμεις τους γεννούν έναν απόηχο που αντηχεί αιώνια-με τις ευλογίες θεών και δαιμόνων. Μακάρι αυτή η συναυλία να γίνει θεσμός και κάθε αρχή του φθινοπώρου να επιστρέφουμε στο Ηρώδειο.
Setlist: Portrait Of A Headless Man / The Vampire From Nazareth / We, the Gods / Neuromancer / Enemy Of Truth / Hierophant / Virtues Of The Beast / Coming Storm / A Desert Throne / Prototype / The Collector / Martyr / Prometheus / Amphibians / Anubis / Dark Art
Κείμενο: Μαργαρίτα Totentanz
