Case Zero, Magenda, Redy, Infest
Σάββατο 20 Σεπτεμβρίου, Temple Athens, Αθήνα
Σάββατο του Σεπτέμβρη μαζί με τα πρώτα κρύα κατηφόρισα κι εγώ προς το Γκάζι επιζητώντας κάτι να μου ανεβάζει την ήδη πολύ πεσμένη διάθεση εξαιτίας όλων των posts τύπου 45η Αύγουστου. Spoiler: η διάθεση μου έφτιαξε κατά πολύ!
Η βραδιά ξεκίνησε με τους Infest, μια μπάντα που έφερε αμέσως ένταση και προσωπικότητα στη σκηνή. Η τραγουδίστρια τους χτίζει μια στατική, αλλά ταυτόχρονα παιχνιδιάρικη περσόνα, ακροβατώντας ανάμεσα στην ώριμη θηλυκότητα και την αθωότητα των late teens – εκείνο το συναίσθημα που όλοι θυμόμαστε. Τα πανκ στοιχεία ήταν έντονα, ενώ το rhythm section ξεχώρισε για τη δυναμική και τον συγχρονισμό του. Η μπασίστρια ειδικά έδειξε πως κρατάει την μπάντα όρθια, δίνοντας στιβαρό υπόβαθρο στη μουσική τους. Στην κιθάρα, αν και δυναμική, ένιωσα ότι τα μοτίβα θα μπορούσαν να γίνουν πιο μελωδικά και εξελιγμένα, αλλά αυτό είναι φυσιολογικό για μια νέα μπάντα. Με λίγη περισσότερη εμπειρία σε live, σίγουρα θα απελευθερώσουν ακόμα περισσότερη σκηνική ενέργεια.
Οι Redy ήταν η επόμενη μπάντα, με ένα setlist που ισορροπούσε ανάμεσα στο γνώριμο και στο απρόσμενο. Η διασκευή του “What a Wonderful World” σε rock εκδοχή έδωσε μια ξεχωριστή βαρύτητα στο τραγούδι. Ο τραγουδιστής απέδωσε καταπληκτικά το “Radioactive”, ενώ το “Paranoid” φάνηκε ότι το διασκέδαζαν πραγματικά πάνω στη σκηνή. Ήταν εμφανές ότι αγαπούν αυτό που κάνουν, και το κοινό ανταποκρίθηκε απόλυτα. Πολύ ευχάριστο setlist! Μου θύμισε εποχές που βάζαμε ακόμα CDs στο αμάξι με τραγούδια κατεβασμένα από το limewire.
Στους Magenda, η ενέργεια ανέβηκε στα ύψη. Ο drummer, ο Μάριος, ξεχώρισε για το ταλέντο και την τρομερή σκηνική του παρουσία, δίνοντας δυναμική στη μπάντα που δύσκολα συναντάς. Γενικά, αγαπώ τον Μάριο! Ο κιθαρίστας Κλήμης έδειξε δεξιοτεχνία, ενώ ο τραγουδιστής συνδύαζε στυλ και φωνητική ισχύ, κερδίζοντας τα βλέμματα όλων. Έπαιξαν και τη διασκευαρα “House Of The Rising Sun” και μας έστειλαν σε άλλο πλανήτη, έπαιξαν και κομμάτια από το album τους “Reach For The Sky”, με ήχους που θυμίζουν ‘90s rock, αλλά με μοντέρνες πινελιές. Τραγούδια όπως το “Don’t Fly Too High” αναδεικνύουν ότι τέτοιες μπάντες υπενθυμίζουν πως το ροκ ζει και βασιλεύει, ακόμα και σε μια εποχή που το metal κυριαρχεί στην underground σκηνή
Η βραδιά έκλεισε με τους Case Zero, που ξεχώρισαν για την ενέργεια και την εκφραστικότητα στη σκηνή. Η τραγουδίστρια τους έχει φωνητική έκταση, επικοινωνιακό ταλέντο και μεταφέρει ζωντάνια σε κάθε νότα. Το rhythm section ήταν στιβαρό, ενώ οι κιθάρες πρόσθεσαν μελωδικότητα και βάθος. Η αίσθηση που αποκόμισα ήταν ότι η μπάντα γράφει μουσική με αγάπη και θα ήθελα πολύ να ακούσω περισσότερα από αυτά τα κομμάτια. Οπότε, θερμή παράκληση: κυκλοφορήστε κι άλλη μουσική! Είστε μπαντάρα!
Συνολικά, η βραδιά ήταν ένα ταξίδι μέσα από διαφορετικές εκφράσεις του ροκ: από έντονη punk ενέργεια και δυνατά riffs μέχρι συναισθηματικές και εκφραστικές ερμηνείες. Κάθε μπάντα είχε τη δική της προσωπικότητα, αλλά όλες μοιράστηκαν ένα κοινό: την αγάπη για τη μουσική και την αμεσότητα της ζωντανής εμφάνισης. Ήταν μια νύχτα που θύμισε γιατί αγαπάμε το rock και γιατί τα live παραμένουν μοναδική εμπειρία.
Ανταπόκριση: Κωνσταντίνα Δαμιανίδου
[email protected]
*Ευχαριστούμε πολύ την Christina Alossi για την παραχώρηση του φωτογραφικού υλικού*
