Πάντα αξίζει ένα μεγάλο μπράβο σε μπάντες που αποφασίζουν να βγάλουν μόνες τους τη μουσική τους, χωρίς την υποστήριξη κάποιας δισκογραφικής. Αυτό απαιτεί θάρρος, αποφασιστικότητα και πάθος, κι εκεί κερδίζουν τον σεβασμό μου εξαρχής. Οι Rise Of The Wood με το “Discharge” δείχνουν ότι έχουν τα κότσια να σταθούν μόνοι τους και να δηλώσουν παρουσία.
Το άλμπουμ ξεκινά με intro, μια επιλογή που πάντα δίνει χαρακτήρα και σε βάζει κατευθείαν στο πνεύμα. Εδώ το αποτέλεσμα είναι πραγματικά δυνατό. Από την πρώτη στιγμή μου έφερε vibes από “Killing in the Name of…” και γενικότερα από όλη τη σχολή των Rage Against The Machine και του rapcore/nu-metal ήχου των ’90s. Αυτό που οι αγγλόφωνοι λένε spoken-word/rap vocal delivery, δηλαδή η ερμηνεία που ισορροπεί ανάμεσα στο ρυθμικό rap και το τραγούδι, εδώ αποδίδεται με μεγάλη άνεση. Ο τραγουδιστής δεν μιμείται, έχει προσωπικότητα και πατάει γερά σε αυτήν την αισθητική.
Κομμάτια που ξεχώρισα είναι το “Skin”, από τα πιο δυνατά σημεία του άλμπουμ. Τα riffs είναι επιθετικά, τα χτυπήματα «καρφώνουν» και οι κιθάρες απογειώνονται με διφωνίες που δεν είναι οι κλασικές αναμενόμενες οκτάβες. Υπάρχει φαντασία και φρεσκάδα στην ενορχήστρωση, και αυτό δίνει βάθος στο κομμάτι. Ο τραγουδιστής εδώ πραγματικά «δίνει πόνο», και αυτό μεταφέρεται κατευθείαν στον ακροατή. Εντύπωση μου έκανε επίσης το “Underground”, όπου εδώ η μπάντα δείχνει πόσο καλά μπορεί να παίξει με τις δυναμικές. Το δεύτερο κουπλέ, με τα κοψίματα και τον ρυθμό να θυμίζει μικρό breakdown, δίνει μια αίσθηση έντασης που σπάει όμορφα τη ροή. Αυτό το παιχνίδι με την ενέργεια και το groove είναι που κάνει το κομμάτι να ξεχωρίζει. Είναι τραγούδι που σε ζωντανό set θα ξεσηκώνει χωρίς δεύτερη σκέψη.
Το “Discharge” είναι μια δουλειά που αποπνέει ειλικρίνεια και πάθος. Οι Rise Of The Wood παίρνουν ξεκάθαρα επιρροές από rapcore/nu-metal ήχους και τους παντρεύουν με δικά τους στοιχεία, δημιουργώντας κάτι που πατάει στο παρελθόν αλλά στέκεται φρέσκο στο σήμερα. Δεν είναι όλα τέλεια — θα ήθελα ίσως λίγο περισσότερη ποικιλία στις μελωδίες για να απογειωθεί ακόμα πιο πολύ το άλμπουμ — αλλά ως σύνολο δείχνει μια μπάντα που ξέρει τι θέλει και το φωνάζει.
Στηρίζουμε ανεξάρτητες κυκλοφορίες, γιατί χωρίς αυτές η σκηνή δεν θα είχε την ίδια αλήθεια και τον ίδιο παλμό. Και οι Rise Of The Wood με το Discharge αξίζουν αυτήν τη στήριξη.
7.5/10
Κωνσταντίνα Δαμιανίδου
[email protected]
