Amon Amarth, Karma Violens

whale_728x90 - 728|90|whale_728x90|||bothChania Rock Festival 2019_728x90 - 728|90|Chania Rock Festival 2019_728x90|||bothsear bliss 728×90 - 728|90|sear bliss 728×90|||bothRodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||bothGreek Rebels Advert Feb 2018_728x90 - 728|90|Greek Rebels Advert Feb 2018_728x90||https://www.facebook.com/GreekRebels/|bothBob-Katsionis_728x90 - 728|90|Bob-Katsionis_728x90|||both
20000
110

Amon Amarth, Karma Violens

Παρασκευή 9 Μαΐου 2014, Fuzz, Αθήνα

Δεν είναι και πολύ εύκολο να αποτυπωθεί γραπτώς μια ημέρα γεμάτη σκαμπανεβάσματα, αλλά θα βάλω τα δυνατά μου. Είμαι οπαδός των Amon Amarth και περίμενα αυτή τη συναυλία με ανυπομονησία που δεν περιγράφεται. Στο Fuzz βρέθηκα από νωρίς το μεσημέρι, όπου θα βοηθούσαμε στις προετοιμασίες της σκηνής κτλ, αλλά και αργότερα θα βρισκόμασταν με το συγκρότημα για μια συνέντευξη. Οι ετοιμασίες κύλησαν ομαλά, αλλά λίγες ώρες πριν φτάσουν οι Amon Amarth στο μαγαζί για το soundcheck, πληροφορήθηκα πως “δεν ήθελαν” να δώσουν συνέντευξη. Συγγνώμη, αλλά το θεωρώ τελείως αντιεπαγγελματικό. Στην τελική, δουλειά τους είναι.

Εκεί ήταν που ήρθε το πρώτο μεγάλο ξενέρωμα για μένα, καθώς είχα ετοιμάσει αρκετές ερωτήσεις, αγχωμένος κιόλας να μην επαναλάβω κλισέ πράγματα που τους ρωτάνε κάθε τρείς και λίγο. Μάταια.

Τέλος πάντων, η μπάντα ήρθε, κλείστηκε στα καμαρίνια, βγήκε για soundcheck (δεν μπορώ να πω, prive τα “Father Of The Wolf” και “Deceiver Of The Gods” δεν με χάλασαν ΚΑΘΟΛΟΥ!), και μετά πάλι στα καμαρίνια. Το Meet & Greet που έγινε λίγο μετά, θα έλεγα πως ήταν σκέτο “Greet”: κουρασμένοι, ψιλοαδιάφοροι, ξενερωμένοι, με δυσκολία τους έβγαζες 2 κουβέντες. Πλήρης απομυθοποίηση για μένα προσωπικά. Αυτά για τις backstage εμπειρίες μου από τη συγκεκριμένη συναυλία, ας περάσουμε στο show.

Πήρα τη θέση μου στο photo-pit μαζί με τους υπόλοιπους φωτογράφους και τηρώντας το πρόγραμμα, οι δικοί μας Karma Violens βγήκαν στη σκηνή στις 21:00. Το μαγαζί γεμάτο, με τον κόσμο να διψά για χτύπημα και δυνατά τραγούδια. Το συγκρότημα δεν τους απογοήτευσε σε καμία περίπτωση! Δυνατοί, δεμένοι μεταξύ τους, ευδιάθετοι, γέμισαν τη σκηνή από την μια άκρη ως την άλλη. Από κάτω ο κόσμος να κοπανιέται, τρέλα και πανζουρλισμός. Ιδιαίτερη αναφορά να κάνω στη διασκευή των Slayer που έπαιξαν (“Raining Blood), στο οποίο γκρεμίστηκε το Fuzz! Πραγματικά τα παιδιά τα έδωσαν όλα, ήταν το καλύτερο δυνατό supportγια μια τέτοια συναυλία και δίκαια απέσπασαν το παρατεταμένο χειροκρότημα από το τιγκαρισμένο Fuzz!

Υ.Γ. Θα ήθελα να ευχαριστήσω τα παιδιά για την ευγένεια τους, σε όποια βοήθεια τους προσφέραμε με το κουβάλημα κτλ.

Setlist: Intro, Christian Lovers, Headstrong vs Progress, Death is Symbolic, Soulless Child, Raining Blood (Slayer Cover), Si Vis Vitam Para Mortem, Animal, Full Dose of Hate, Floating in Sadness.

Η σκηνή ήταν έτοιμη να υποδεχτεί τους Σουηδούς Vikings, ο κόσμος φώναζε ρυθμικά το όνομα τους, ενώ οι ίδιοι, 2 λεπτά πριν βγουν στη σκηνή, έδειχναν τελείως ήρεμοι και χαλαροί (εκτός ίσως από τον Olavi που έκανε προθέρμανση με την κιθάρα και χτυπιόταν μόνος του!). Η ώρα είχε πάει 22:10 όταν τα φώτα χαμήλωσαν και ξεκίνησε το Intro. Το τι έγινε όταν ανέβηκαν στη σκηνή, νομίζω δεν περιγράφεται! Πραγματικά να γίνεται του mosh-pitτο κάγκελο από κάτω, ο Johan να ευχαριστεί στα ελληνικά μετά από κάθε τραγούδι, ο Olavi να τα δίνει όλα και να χαμογελά (εντάξει, ο άλλος Johan και ο Ted πάντα είναι πιο ήρεμοι), κι εγώ να δυσκολεύομαι να βγάλω φωτογραφίες καθώς ΕΠΡΕΠΕ να χτυπηθώ! Άλλωστε πώς να γίνει διαφορετικά με τέτοιο setlist; Ξεκίνημα με “Father Of The Wolf”, “Deceiver Of The Gods” (απίστευτο singalongαπό όλους μας) και “Death In Fire”! Η συνέχεια εξίσου ξεσηκωτική, με “Live For The Kill”, “As Loke Falls”, “Coming Of The Tide”, ενώ τα ρυθμικά “ey-ey” που συνόδευσαν το “Guardians of Asgaard” κόντεψαν να γκρεμίσουν το Fuzz! Ακολούθησε το “Shape Shifter” και το “Warriors Of The North”, το οποίο κατά τη γνώμη μου δεν χρειαζόταν στο setlist. Δέκα λεπτά κομμάτι, χωρίς να είναι κάτι τρομερό, θα μπορούσαν να παίξουν 2 παλαιότερα δυνατά τραγούδια τους στη θέση του. “Runes To My Memory” και “Varyags of Miklagaard”  ξεσήκωσαν και πάλι τον κόσμο, για να ακολουθήσει το αργό “The Last Stand of Frej” (χάθηκε να παίξουν το “Fate of Norns”;). Για τα τελευταία 5 τραγούδια τί να περιγράψω; Όταν παίζεις στη σειρά “Destroyer Of The Universe”, “Cry Of The Black Birds”, “War Of The Gods” και encore τα “Twilight Of The Thunder God”, “The Pursuit Of Vikings”, είναι σαν να προσπαθείς να μας πεθάνεις! Έχουν περάσει 3 μέρες και ακόμα πονάω, ενώ ο λαιμός μου είναι off. Νομίζω αυτό αρκεί για να καταλάβετε τί ακριβώς έγινε εκείνο το βράδυ!

Πραγματικά πιστεύω πως άνετα θα συγκαταλέγεται στις 5 καλύτερες συναυλίες για το 2014 και ας είναι σχετικά νωρίς στη χρονιά. Πέρα από το όποιο ξενέρωμα συνόδευσε την ημέρα μου προσωπικά, δεν μπορώ παρά να ‘βγάλω το καπέλο’ στους Σουηδούς, για ακόμα ένα αψεγάδιαστο και επαγγελματικό show που μας προσέφεραν. Για τον ήχο δεν έχω να πω κάτι, αν και άκουσα κάποια αρνητικά σχόλια, καθώς ήμουν μπροστά στη σκηνή συνέχεια και δεν μπορώ να κρίνω αν ήταν καλός ή κακός. Κλείνοντας, απλά θα πω πως όποιος δεν ήρθε, έχασε!

Setlist: Father of the Wolf, Deceiver of the Gods, Death in Fire, Live for the Kill, As Loke Falls, Coming of the Tide, Guardians of Asgaard, Shape Shifter, Warriors of the North, Runes to my Memory, Varyags of Miklagaard, The Last Stand of Frej, Destroyer of the Universe, Cry of the Black Birds, War of the Gods, Twilight of the Thunder God, The Pursuit of Vikings

Διονύσης Τσέπας

[email protected]

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.