whale_728x90 - 728|90|whale_728x90|||bothChania Rock Festival 2019_728x90 - 728|90|Chania Rock Festival 2019_728x90|||bothuts_banner728x90 - 728|90|uts_banner728x90|||bothRodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||bothBob-Katsionis_728x90 - 728|90|Bob-Katsionis_728x90|||bothGreek Rebels Advert Feb 2018_728x90 - 728|90|Greek Rebels Advert Feb 2018_728x90||https://www.facebook.com/GreekRebels/|both
20000
110

[Option A]

Το σκοτάδι είχε τη δική του ιστορία, και αυτό το νήμα ξεκινά χρόνια πριν όταν αυτοί πατέρες του metal έφεραν στον κόσμο το άλμπουμ “Black Sabbath”. Τότε ήρθαν και έπαιξαν με τις αισθήσεις, φέρνοντας τη δεκαετία του ’70 κάτι που δεν είχε ξανά ακουστεί στη ροκ σκηνή. Πλέον (με τα νέα δεδομένα) θεωρούνται και οι πατέρες του Stoner, έχοντας βέβαια ακούσει πολύ σάπιο stoner τα έρμα τα αυτιά μας από μπαντούλες όλον αυτό τον καιρό. Το “13” βγήκε με πολλά ζόρια. Ο Iommi αρρώστησε, ο Ward πήρε τα μπογαλάκια του και έφυγε.. παρόλο που είχαν ανακοινώσει το Reunion τότε στις 12.12.12, πίστευα μετά απ’ αυτά τα γεγονότα ότι θα παρατούσαν τα του δίσκου. Τελικά όμως διαψεύστηκα, όχι μόνο εγώ αλλά και εκατοντάδες άλλοι. Ο δίσκος ξεκινά με το “End Of The Beginning”, το οποίο βγάζει αυτή την κλασικότητα από την πρώτη μόλις ακρόαση. Το “God Is Dead” ήταν το δείγμα που έδωσαν στο κοινό του οι Sabbath λίγο πριν την κυκλοφορία του δίσκου. Να πω την αλήθεια, έχοντας ακούσει ένα “The Devil You Know” από τους τότε Heaven & Hell, ακούγοντας τη φωνή του Ozzy στη θέση του αειμνήστου Dio, μου ξίνισε πολύ. Μουσικά όμως ήξερα από πριν πως δεν ήταν και πολλές οι πιθανότητες να απογοητευτώ, ο Iommi έσπειρε για μια ακόμη φορά πετώντας την σκόνη του στα πιτσιρίκια που «πονάνε» με τους Orange και τις Gibson σε Drop ύψιλον (όποιος κατάλαβε, κατάλαβε)… Όταν λοιπόν η φωνή του Ozzy αφομοιωθεί από το κεφάλι σου και το συνηθίσεις (ξανά, γιατί έτσι κι αλλιώς στο παρελθόν δεν άκουσα κανέναν, συμπεριλαμβανομένου και μένα, να παραπονιέται) θα μείνεις άναυδος με το τι φέρανε στον κόσμο εν έτη 2013 οι Black Sabbath. To “Loner”, όπως είπε και ένας φίλος, ήταν λες και άκουσες για λίγο τους Scorpions. Δεν μας έχει συνηθίσει η μπάντα σε τέτοιο groove. Αλλά δεν ήταν κακό, απείχε βέβαια από τα ωραία που άκουσα σε όλο τον υπόλοιπο δίσκο, αλλά ας είμαστε ειλικρινείς, εδώ κάποτε γράψανε το “Paranoid”… Το “Zeitgeist” ήταν το “Planet Caravan” του δίσκου. Αλλά ήταν πραγματικά… Πολύ καλό. Όσα χρόνια και αν περάσουν πάντα θα νιώθω τη φωνή του Ozzy να δακρύζει και την κιθάρα του Iommi να πονάει. “Age Of Reason” για τη συνέχεια, και οι εκπλήξεις δε σταματάνε ποτέ, αν και ο τρόπος που μπαίνει ο Ozzy στα κομμάτια γίνεται πλέον εκνευριστικός, η μουσική από πίσω δεν μπορεί να σου δώσει αυτό το «έμεινα με ανοιχτό το στόμα». Το “Live Forever” ήταν ακόμα πιο κακό και σατανικό, ακριβώς όπως μ ‘ αρέσει ο ήχος των Sabbath. To “Damaged Soul”, για μένα ήταν ακόμα ένα αριστούργημα σε αυτή το άλμπουμ. Ένα ακόμα διαμάντι (αν μου επιτρέπεται η έκφραση). Το άλμπουμ κλείνει την πολύχρονη ιστορία των πατεράδων αυτών με το “Dear Father”, και μας αφήνει νοσταλγικά με κάτι καμπάνες γνώριμες με συνοδεία βροχής. Το πρώτο κομμάτι του πρώτου άλμπουμ τους, και το τελευταίο κομμάτι του τελευταίου άλμπουμ τους. Η αρχή και το τέλος ενός νήματος που πέρασε από χίλια δυο άλλα ενδιάμεσα γράφοντας ιστορία, μα να που τελικά, ο κύκλος κλείνει με έναν πραγματικά συγκινητικό τρόπο. Να είμαστε ειλικρινείς. Δεν μας έδωσαν ένα άλμπουμ που ένας φαν της μπάντας θα προσκυνήσει, αλλά αυτό είναι σε δεύτερη μοίρα, γιατί μας έδωσαν ένα άλμπουμ με το οποίο όλοι εμείς που τους θαυμάζουμε λίγο παραπάνω θα ανατριχιάσουμε στο μεγαλείο τους.

8/10

Ντένια Παλαιολόγου

[email protected]

[Option B]

13 Φεβρουαρίου 1970: Οι καμπάνες της Αποκάλυψης ήχησαν για πρώτη φορά στα αυλάκια του ομότιτλου βινυλίου των Black Sabbath προκαλώντας τεράστιο σοκ στο τότε ανυποψίαστο κοινό. Οι “ειδικοί” αμέσως έσπευσαν να ονομάσουν τη μουσική των τεσσάρων μαυροφορεμένων με το σταυρό στο στήθος. Το όνομα αυτής; Heavy Metal! 7 Ιουνίου 2013 (να το πάλι το δεκατριάρι): Οι ίδιοι μαυροφορεμένοι χωρίς τον Bill Ward (ελέω της μέγαιρας που ακούει στο όνομα Sharon Osbourne), 43 χρόνια μετά επιστρέφουν σαν να μην πέρασε μια μέρα με την ίδια μαύρη διάθεση που είχαν τότε. Το album που οι ορκισμένοι οπαδοί των Sabs περίμεναν 34 ολάκερα χρόνια (από την φυγή του Ozzy μετά το ανεκδιήγητο “Never Say Die”) είναι πλέον γεγονός. Πίσω από το drum kit κάθεται ο Brad Wilk (Rage Against the Machine, Audioslave, Puscifer) ενώ στην κονσόλα του ήχου βρίσκεται ο κατά Kerry King παραγωγός-φάντασμα, Rick Rubin. Nαι, το “End of Beginning” δεν θα προκαλέσει ποτέ τον τρόμο που προκάλεσε το “Black Sabbath”. Ναι, το “God is Dead” δεν θα γίνει ποτέ “War Pigs” και το “Zeitgeist” δεν θα πάρει ποτέ τη θέση του “Planet Caravan” στις καρδιές του κόσμου. Ναι, ο “Βασίλης” έπρεπε να βρίσκεται στη θέση που δικαιωματικά του ανήκει… Ξέρετε κάτι όμως; Στην τελική οι Sabs μας έκαναν το χατήρι, αυτό που λαχταρούσαμε ΟΛΟΙ: Να βγάλουν album με τον Madman. Θα ήταν πολύ άδικο τουλάχιστον ιστορικά, να τελειώσει αυτή η μπάντα χωρίς έστω ένα τελευταίο album με τον Ozzy πίσω από το μικρόφωνο. Όχι ότι θα χαλούσε η υστεροφημία τους (θα μνημονεύονται αιώνες μετά θάνατον), απλά θα είχαμε ακόμα ένα τεράστιο απωθημένο. Κατά τ’ άλλα ο “μουστάκιας” ουδέποτε χρειάστηκε το “άγγιγμα του Μίδα” για να κάνει αυτό που κάνει εδώ και κάμποσες δεκαετίες: Να μας καθηλώνει με τις riff-άρες του. Ο Ozzy ασχέτως τι λένε όλοι οι υπόλοιποι, είναι και θα είναι για πάντα ο Ozzy. Το οικοδόμημα των συνθέσεων του “13” χτίζεται στα γερά θεμέλια του rhythm section των Butler και Wilk οι οποίοι δεμένοι σαν γροθιά παίζουν σαν γνωρίζονται χρόνια. Ο ακόλουθος βαθμός είναι τυπικός και πολύ μικρή σημασία έχει .Όσοι περιμένατε μέχρι και αυτή την ύστατη στιγμή για να κοροϊδέψετε και να χλευάσετε τους “παππούδες” θα μείνετε με την όρεξη. Το δεκατριάρι τελικά αποδείχτηκε γούρικο!

8.5/10

Παναγιώτης Παπαλεξόπουλος

[email protected]

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.