Psychotic Waltz 2023 – 468×60 - 468|60|Psychotic Waltz 2023 – 468×60|||bothnano designs 468×60 - 468|60|nano designs 468×60||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|bothRODSTUDIOS-468×60-BANNER - 468|60|RODSTUDIOS-468×60-BANNER|||bothwhale-468×60 - 468|60|whale-468×60|||bothGreekrebels Banner 07052021-468×60 - 468|60|Greekrebels Banner 07052021-468×60||https://www.greekrebels.gr/epikoinonia/|both
20000
60
Blackmore's Night - All Our Yesterdays (Frontiers Music Srl)
50%Overall Score
Reader Rating: (0 Votes)
0%
nano designs 728×90 - 728|90|nano designs 728×90||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|bothRodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||bothPsychotic Waltz 2023 – 728×90 - 728|90|Psychotic Waltz 2023 – 728×90|||bothwhale_728x90 - 728|90|whale_728x90|||bothGreekrebels Banner 07052021-728×90 - 728|90|Greekrebels Banner 07052021-728×90||https://www.greekrebels.gr/epikoinonia/|bothRussian Circles 2022_728x90 - 728|90|Russian Circles 2022_728x90|||both
20000
110

Να αρχίσω να γράφω το τι σημαίνει ο Ritchie Blackmore στο hard rock, metal αλλά και γενικά σε όλη τη σύγχρονη δυτική μουσική, μάλλον θα είναι πλεονασμός. Αισίως λοιπόν, ο Blackmore με το έτερον του ήμισυ, την Candice Night, έφτασαν στη 10η κυκλοφορία με το “All Our Yesterdays”.
Ο τίτλος μάλλον έχει κάποιο κρυφό νόημα, αφού ο Blackmore με τις τελευταίες του κυκλοφορίες, δεν έχει να δείξει κάτι το τρομερό. Αυτό έχει φανεί από το “Secret Voyage” του 2008, όπου οι Blackmore’s Night έχουν αρχίσει να έχουν όλο και μικρότερης διάρκειας δίσκους με αρκετές διασκευές. Το “All Our Yesterdays” δεν αποτελεί εξαίρεση και συνεχίζει το σερί των μέτριων προς κακών κυκλοφοριών. Τρεις οι διασκευές αυτή τη φορά, το εμετικό “I Got You Babe” των Sonny / Cher, το “Long Long Time” της Linda Ronstadt και το “Moonlight Shadow” του  Mike Oldfield. Δεν αναφέρομαι καν στην πρώτη διασκευή, αλλά οι άλλες δυο δεν μου κάνουν κάτι, εκτός από το φωνητικό πάθος της Candice στο “Long Long Time”. Το “Moonlight Shadow” είναι μια σχεδόν πιστή επανεκτέλεση του κομματιού, με ένα κάπως αλλαγμένο solo από τον Blackmore. Έχω ακούσει και καλύτερες διασκευές στο κομμάτι είναι η αλήθεια.
Από εκεί και πέρα, ο δίσκος αναλώνεται σε πιο Ευρωπαϊκές folk καταστάσεις, ενώ η έλλειψη έμπνευσης είναι εμφανής με ατμοσφαιρικές μπαλάντες που απλά κουράζουν. Οι μόνες καλές στιγμές του δίσκου, είναι η ομώνυμη μπαλάντα, το instrumental “Allan yn n fan” αλλά και το κορυφαίο του δίσκου “Will o’ the Wisp”, που μας δείχνει το πόσο καλοί μπορούν να είναι οι Blackmore’s Night αν έχουν την έμπνευση και θυμίζει τα αριστουργήματα των “Fires At Midnight” και “Under A Violet Moon”.
Ίσως ο Blackmore να κατάλαβε ότι πλέον δεν τον τραβάει το folk και για αυτό το λόγο επαναδραστηριοποιεί τους Rainbow. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δίσκοι σαν το “All Our Yesterdays”, δεν έχουν κάτι να προσθέσουν στη μεγάλη καριέρα αυτού του τεράστιου μουσικού. Αν δεν έχετε ακούσει τις δυο προαναφερθείσες δουλειές, καλό θα ήταν να προτιμήσετε αυτές παρά το “All Our Yesterdays”. Από την άλλη, οι οπαδοί των Blackmore’s Night, μάλλον θα απογοητευτούν με το μέτριο του δίσκου. Άντε να δούμε τι θα γίνει με τους Rainbow λοιπόν…
5/10
Δημήτρης Σταύρος
[email protected]

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.

X