RodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||both728x90_Suicidal Angels - 728|91|728x90_Suicidal Angels|||bothPowerwolf_728x90 - 728|90|Powerwolf_728x90|||bothRoadHouse Diet_728x90 - 728|90|RoadHouse Diet_728x90||https://www.greekrebels.gr/roadhouse-diet-electric-devilry-mojoholic/|bothBob-Katsionis_728x90 - 728|90|Bob-Katsionis_728x90|||bothwhale_728x90 - 728|90|whale_728x90|||bothRussian Circles 728×90 - 728|90|Russian Circles 728×90|||bothnano designs 728×90 - 728|90|nano designs 728×90||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|bothGreek Rebels Advert Feb 2018_728x90 - 728|90|Greek Rebels Advert Feb 2018_728x90||https://www.facebook.com/GreekRebels/|bothhaursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|both
20000
110

Είμαι σε μία περίεργη κατάσταση, όπου ακόμα προσπαθώ να καταλάβω το Deathcore στην πράξη. Μπορεί λοιπόν οι λειψές μου γνώσεις να μην με είναι υπέρ μου, αλλά στους Bleed From Within κατάλαβα από το πρώτο riff πως κάπου, κάποτε θα είχαν ακούσει έστω και λίγο Lamb Of God. Αυτοί οι κύριοι μας έρχονται από το Ηνωμένο Βασίλειο με υπερβολικά άγριες διαθέσεις και όπως λένε και οι ίδιοι “Με το πραγματικό metal να κυλάει στις φλέβες τους”! Γενικά παρόλο που ήταν μέχρι τώρα άγνωστοι στ’ αυτιά μου, απ’ ότι φαίνεται έχουν κάνει ένα αρκετά δυνατό όνομα στη χώρα τους και δικαίως! Προσπερνώντας το μονόλεπτο Interlude, περνάω στα “Colony” και “It Lives In Me” που κυρίως στις γέφυρες και στα σημεία που έπεφτε το tempo, θα ορκιζόμουν πως οι Adler Brothers έχουν αναλάβει κιθάρες και ντραμς και δίνουν πόνο. Αυτό που μου ξένισε λίγο αρχικά ήταν η φωνή. Ναι μεν Brutal και ωμή, αλλά μου φάνηκε σε μερικά σημεία πως περισσότερο μετατρεπόταν σε κακόφωνη στριγκλιά – πάντα προσωπική μου άποψη -. Το “Nothing, No One, No Where” κάπου μετά το δίλεπτο ήταν το απόλυτο χτύπημα για το κεφάλι μου. Με την εισαγωγή του “Escape Yourself” άρχισα να τρομάζω. Όχι απ’ τη μουσική.. Απλά έμπαινε τόσο άτσαλα το κομμάτι που άρχισα να ανησυχώ μήπως φτάσει ο υπόλοιπος δίσκος και είναι βαρετός και μολυσμένος με τον κλασσικό ιό του “Επαναλαμβανόμενου Μοτίβου”. Το σόλο στο “Escape Yourself” κέρδισε τις εντυπώσεις μου καθώς και τα μελωδικά μέρη μετά απ’ αυτό! Ήταν το πρώτο δείγμα της κιθάρας να ξεπροβάλει και μου άρεσε υπερβολικά πολύ, ενώ το τέλος μου θύμισε πολύ το τέλος του “One Gun” από τους θεούς L.O.G. Συνεχίζουμε με το “Strive” με μια πιο In Flames –ας πούμε-, διάθεση. Highlight του κομματιού: το μέρος στο 3.40 και μετά θα μπορούσε να είναι soundtrack σε μάχη! Συνεχίζω με το “I am Oblivion”, η παράδοση σταθερή με Lamb Of God- ίστικο ύφος (αν και είναι κάπως πιο σκοτεινό), το κομμάτι γ… και δέρνει άπειρα. Το “Speechless” –όπως το περίμενα- είναι ένα ευχάριστο instrumental διάλλειμα , όπου ο λόγος δίνεται μόνο στη μουσική και αφήνει τα συναισθήματα να γεννηθούν πριν κάνει την εμφάνισή του το “Our Devine” και μας πάρει το μυαλό. Τα πρώτα δευτερόλεπτά του δεν ήταν κάτι το τρομερό –λίγο πολύ το έχουμε ακούσει το riffάκι- αλλά οι διφωνίες που έχουνε μπει κάνουν το τραγούδι να ξεχωρίζει κατά πολύ. Φέροντας το βαρύ όνομα του δίσκου, το “Uprising” είναι από εκείνο του τύπου κομμάτια που γενικά μου περνάνε απαρατήρητα, αλλά αυτό τα background τύπου «Εκκλησιαστική χορωδία» οφείλω να ομολογήσω πως μου ταρακούνησε τα αυτιά! Λίγο πιο progressive η εισαγωγή του “The War Around Us” και το μοναδικό του μείον… τα brutal στο τελείωμα.. για κάποιο λόγο μου φάνηκαν κάπως αστεία.. Προτελευταίο το “Leech” –υπάρχουν κι άλλοι εκτός από του Bullet που ονόμασαν έτσι κομμάτι τους λοιπόν..- Φτάνοντας πια προς το τέλος νομίζω πως η μπάντα ό,τι είχε να μου δείξει μου το έδειξε. Το “Leech” και “Devotion” που κλείνουν το δίσκο έχουν στο σύνολό τους όλα τα χαρακτηριστικά που θαύμασα στα προηγούμενα τραγούδια. Το album; Καλό! Πολύ καλό! Η μπάντα; Πολλά υποσχόμενη! Head bang με την ψυχή σας!

8/10

Ντένια Παλαιολόγου

[email protected]

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.