Russian Circles 2022_7468x60 - 468|60|Russian Circles 2022_7468x60|||bothnano designs 468×60 - 468|60|nano designs 468×60||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|bothwhale-468×60 - 468|60|whale-468×60|||bothΟΜ 2022_468x60 - 468|60|ΟΜ 2022_468x60|||bothsymmetric records - 468|90|symmetric records||https://www.facebook.com/symmetricrecords/|bothamadeus banner greekrebels 2 - 468|60|amadeus banner greekrebels 2|||bothGreekrebels Banner 07052021-468×60 - 468|60|Greekrebels Banner 07052021-468×60||https://www.greekrebels.gr/epikoinonia/|both
20000
60
Illusory - Polysyllabic (7hard)
70%Overall Score
amadeus banner greekrebels 1 - 728|90|amadeus banner greekrebels 1|||bothwhale_728x90 - 728|90|whale_728x90|||bothRussian Circles 2022_728x90 - 728|90|Russian Circles 2022_728x90|||bothnano designs 728×90 - 728|90|nano designs 728×90||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|bothΟΜ 2022_728x90 - 728|90|ΟΜ 2022_728x90|||bothRodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||bothhaursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|both
20000
110

Τρία χρόνια έπρεπε να περιμένουμε για την καινούργια δισκογραφική δουλειά των Αθηναίων Illusory και σίγουρα η μπάντα φρόντισε να μην απογοητεύσει τους φίλους της, τουλάχιστον με τη συνολική διάρκεια του δίσκου. Δεκατρία κομμάτια με διάρκεια που ξεπερνάει την μία ώρα και δέκα λεπτά. Αν μη τι άλλο, η μπάντα ήταν παραγωγική στα συνθετικά session του “Polysyllabic” αλλά η διάρκεια συναινεί με το τελικό αποτέλεσμα;

Σε μια πολύ σύντομη απάντηση και ναι και όχι. Το μόνο σίγουρο είναι, ότι η μπάντα έχει εξελιχθεί αρκετά σε σχέση με το “The Ivory Tower” και αυτό δεν φαίνεται μόνο συνθετικά αλλά και από κάθε μέλος της μπάντας. Όσον αφορά τη μουσική, δεν νομίζω να περιμένετε κάτι διαφορετικό από συνθέσεις που είναι επηρεασμένες από Accept, Saxon, αν και οι Illusory πάνε το θέμα ένα βήμα παραπέρα. Δεν είναι λίγες οι στιγμές που μνημονεύουν μπάντες σαν τους SavatageQueensrÿche αλλά και τους Jag Panzer στο καινούργιο υλικό.

Έτσι και αλλιώς τα prog στοιχεία με τους παράξενους ρυθμούς αλλά και τα σπασίματα ρυθμών είναι κάτι παραπάνω από εμφανή. Η αλήθεια είναι ότι είχα παραξενευτεί με το κομμάτι “Odd-y-Sea” που είχαμε την ευκαιρία να ακούσουμε πριν την κυκλοφορία του δίσκου αλλά μετά από μερικές ακροάσεις, μπορώ να πω ότι με ικανοποίησε αρκετά.

Από εκεί και πέρα παρατήρησα μια ανισότητα στο δίσκο, αφού υπάρχουν οι πολύ καλές στιγμές, αλλά και κομμάτια που θα μπορούσαν να λείπουν κατά την ταπεινή μου άποψη, όπως τα “Last Fallen Angel” ή το εναρτκήριο “…a New Beginning”, τραγούδια τα οποία σίγουρα δεν είναι κακά αλλά και πάλι κανείς δεν μπορεί να ξεχωρίσει κάτι το τρομερό είτε σε μελωδίες είτε σε riffs.

Κάτι το οποίο συμβαίνει όμως στα πιο metal τραγούδια όπως τα “Insangel” ή το “Bleak” στο οποίο βγαίνουν οι μελωδίες και τα riffs. Εκεί όμως που οι Illusory κερδίζουν το στοίχημα είναι σε συνθέσεις οι οποίες φέρνουν στο μυαλό τους Savatage. Οι ατμοσφαιρικές στιγμές καθώς και τα μελωδικά riffs δίνουν και παίρνουν στo “Polysyllabic Thoughts”, “Dreamshade” (το οποίο φέρνει αρκετά στο μυαλό το “Streets”), στο σκοτεινό “Solitary Nomad” με τα oriental στοιχεία, το proggy “System’s Decay” αλλά και το δεκάλεπτο “Swan Song”, στο οποίο μπορεί κανείς να ακούσει όλες τις πτυχές των Illusory.

Αυτό που σίγουρα κάνει εντύπωση είναι η πολύ καλή τεχνική κατάρτιση της μπάντας, η οποία και συνθετικά αλλά και παιχτικά υποστηρίζει τις ιδέες και τα διαφορετικά στυλ που σιγά σιγά εισάγουν στην μουσική τους. Ειδική μνεία στον τραγουδιστή Dee Θεοδώρου, ο οποίος με την μοναδική του χροιά αλλά και με τις μελωδίες του ντύνει πολύ όμορφα τα κομμάτια, με ένα μοναδικό τρόπο, άλλοτε φέρνοντας στον Tobias Sammet άλλοτε στον Jon Oliva και άλλοτε απλά στον…Dee Θεοδώρου.

Τι θα μπορούσε να είχε γίνει καλύτερα κατά την άποψή μου; Σίγουρα η παραγωγή θα μπορούσε να ήταν καλύτερη, φέρνοντας πιο μπροστά τις κιθάρες, αφού η φωνή του Dee Θεοδώρου, ορισμένες φορές καλύπτει τα πάντα και άλλες φορές αφήνοντας «κενά» τα κομμάτια. Επίσης θα μπορούσε να ακολουθηθεί μια πιο εμπορική χροιά και στις μελωδίες (όπως για παράδειγμα στα “Insangel” και “Odd-y-Sea”) αλλά και στις διάρκειες των κομματιών, που ορισμένες φορές φαίνεται να έχουν «τραβηχτεί» λιγάκι.

Παρόλα αυτά, οι Illusory δείχνουν ότι έχουν όλα τα φόντα να εξελιχθούν περαιτέρω και να κυκλοφορήσουν ακόμα καλύτερα πράγματα στο μέλλον. Το “Polysyllabic” σίγουρα δεν είναι ένας κακός δίσκος αλλά ένας δίσκος που θα ακούσουν οι οπαδοί του κλασικού (και όχι μόνο) metal και θα ευχαριστηθούν με τις περισσότερες στιγμές του. Περιμένουμε περισσότερα από αυτή την μπάντα στο μέλλον αλλά προς το παρόν απολαμβάνουμε το “Polysyllabic”.

7/10
Δημήτρης Σταύρος
[email protected]

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.

X