Bob-Katsionis_728x90 - 728|90|Bob-Katsionis_728x90|||bothwhale_728x90 - 728|90|whale_728x90|||bothRodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||bothnano designs 728×90 - 728|90|nano designs 728×90||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|bothGreek Rebels Advert Feb 2018_728x90 - 728|90|Greek Rebels Advert Feb 2018_728x90||https://www.facebook.com/GreekRebels/|both
20000
110

Καλό Thrash (αλλά όπως παιζόταν στα τέλη της δεκαετίας του 90) της Metallica σχολής με αρκετά στοιχεία από άλλα είδη κυρίως Power και Groove και με το όλο αποτέλεσμα να δείχνει καλό χωρίς να είναι κάτι όμως το συνταραχτικό. Οι Perzonal War είναι μια μπάντα από το 1996 και πλέον μιλάμε για την έβδομη ολοκληρωμένη δισκογραφική τους δουλειά και γενικά σε όλους τους δίσκους παίζει Thrash με Power στοιχεία, κάτι σαν πιο Αμερικανοποιημένους mid era Paradox. Τολμώ να πω ότι στη συνολική πορεία της μπάντας διέκρινα και κάποια λίγα στοιχεία από Nevermore. Συγκεκριμένα όμως το “Captive Breeding” αποτελεί λογική συνέχεια της πορείας που έχει η μπάντα στους δύο τελευταίους όπου έχουν αυξηθεί αισθητά οι πειραματισμοί με το Groove Metal κυρίως αλλά και με πιο Alternative περάσματα (τα οποία παραδόξως ακούγονται!) και ίσως και αυτός ο δίσκος να είναι και ο καλύτερος της μετά πειραματισμού εποχής. Το πραγματικά ωραίο με αυτή την μπάντα είναι ότι άμα ακούσεις δύο με τρεις φορές τον δίσκο κατανοείς ότι το πάντρεμα όλων αυτών των ειδών έχει γίνει ΤΟΣΟ επιτυχημένα και αρμονικά που στου τέλος δεν ακούς Thrash/Power/Groove αλλά Perzonal War. Το πραγματικά δυσάρεστο εδώ πέρα είναι ότι όσο ενδιαφέρουσες και να είναι οι συνθέσεις λίγα πράγματα τελικά είναι αυτά που καταφέρνουν να σου μείνουν από τον δίσκο ίσως επειδή η μπάντα δεν καταφέρνει να κάνει την υπέρβαση ηχητικά ή μπορεί και επειδή είναι δύσκολο το άκουσμα τους. Πάντως και από θέμα τεχνικής το επίπεδο της μπάντας είναι πολύ ψηλά. Μπάσο και τύμπανα πολύ καλά δεμένα και η κιθάρα όταν αρχίζει τα σολίδια είναι εκπληκτική!! Και ο τυπάκος που τραγουδάει είναι καλούλης στο στυλ του Hetfield. Τα τραγούδια τώρα που μου έκαναν σαφώς καλύτερη εντύπωση ήταν αυτά που ήταν πιο κοντά σε κλασσικά Thrash/Power ακούσματα και συγκεκριμένα τα πολύ καλά ‘Dead Man’s Theories’ και το ‘The Cocoon’. Συνοψίζοντας καλός δίσκος με κάποια highlights αλλά και αρκετά πολύπλευρος. Αν είστε φαν της μπάντας δε νομίζω να απογοητευτείτε αν όχι δώστε του μια ευκαιρία αν σας αρέσει και ο πιο μοντέρνος ήχος.

7/10

Γιώργος “Kelenmar” Βασιλειάδης

[email protected]

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.