Το πρώτο άλμπουμ των The Halo Effect ήταν ένα μικρό σοκ. Όχι γιατί έκανε κάτι ριζοσπαστικό, αλλά γιατί θύμισε σε πολλούς από εμάς μια εποχή που θεωρούσαμε τελειωμένη. Το “Match Of The Unheard” δεν έρχεται για να ανατρέψει την πορεία που χάραξαν, αλλά για να την πατήσει πιο γερά. Και το κάνει με απόλυτη επιτυχία.
Ο Jesper Strömblad, ο Niclas Engelin, ο Daniel Svensson, ο Peter Iwers και ο Mikael Stanne δείχνουν εδώ ότι δεν έχουν καμία διάθεση να ανακαλύψουν τον τροχό. Έχουν, όμως, κάθε διάθεση να γράψουν καλές, εμπνευσμένες, γνήσιες συνθέσεις που να θυμίζουν την καλύτερη περίοδο του μελωδικού σουηδικού death, χωρίς να ακούγονται παρωχημένοι. Δεν πρόκειται για ένα reunion με παλιά ρούχα, ούτε για κάποιον απολογισμό. Είναι ένας δίσκος που στέκεται στα πόδια του, όχι επειδή «παίζει νοσταλγία», αλλά επειδή είναι καλογραμμένος από ανθρώπους που ξέρουν ακριβώς τι θέλουν να κάνουν.
Ο ήχος είναι πιο δεμένος από το ντεμπούτο τους, η παραγωγή σφίγγει σωστά τα κομμάτια και η μπάντα ακούγεται σαν να παίζει χρόνια μαζί. Το riffing είναι μελωδικό αλλά βαρύ, τα ρεφρέν έχουν ουσία και όχι μόνο hooks, τα φωνητικά του Stanne φτύνουν πάθος χωρίς να γίνονται κλισέ. Δεν υπάρχει ίχνος τεμπελιάς ή «πάμε να πιάσουμε τους παλιούς οπαδούς». Υπάρχει διάθεση να βγει μουσική που να ακουμπάει αυτά που τους σημάδεψαν και να τα πει με τρόπο σημερινό.
Αν οι In Flames του σήμερα σου φαίνονται λίγο «παγκοσμιοποιημένοι», οι The Halo Effect είναι το ακριβώς αντίθετο. Δεν κυνηγούν ρεύματα, δεν παίζουν με το hype, δεν στοχεύουν στην Αμερική. Απλά γράφουν ωραία κομμάτια. Και αυτό βγαίνει αυθόρμητα, σχεδόν αβίαστα, σε όλο το άλμπουμ. Δεν ξεχωρίζω εύκολα κάποιο τραγούδι γιατί ο δίσκος ακούγεται σαν ενιαίο σύνολο – χωρίς κοιλιές, χωρίς fillers, χωρίς να περιμένεις να φτάσεις «σε αυτό το ένα κομμάτι που αξίζει». Εδώ τα πάντα δείχνουν φροντισμένα.
Είναι project; Είναι full band; Δεν έχει και μεγάλη σημασία. Οι The Halo Effect λειτουργούν σαν παρέα που βρήκε τον χρόνο να ξαναγράψει μουσική όπως παλιά, αλλά με την εμπειρία του σήμερα. Το “Match Of The Unheard” είναι ένα άλμπουμ που ακούγεται από την αρχή μέχρι το τέλος χωρίς να σε πετάει έξω. Κι αν δεν αλλάζει τους κανόνες, σίγουρα δείχνει ότι κάποιοι δεν ξέχασαν ποτέ πώς παίζεται αυτό το πράγμα.
8/10
Στέφανος Σπανόπουλος
[email protected]
