Greek Rebels Advert Feb 2018_468x60 - 468|60|Greek Rebels Advert Feb 2018_468x60||www.facebook.c|bothwhale-468×60 - 468|60|whale-468×60|||bothvinylmonster468x60 - 468|60|vinylmonster468x60||http://www.vinylmonster.gr/|bothRODSTUDIOS-468×60-BANNER - 468|60|RODSTUDIOS-468×60-BANNER|||bothamadeus banner greekrebels 2 - 468|60|amadeus banner greekrebels 2|||bothsymmetric records - 468|90|symmetric records||https://www.facebook.com/symmetricrecords/|both
20000
60
Beyond God - A Moment Of Black (Painted Bass)
40%Overall Score
Reader Rating: (0 Votes)
0%
amadeus banner greekrebels 1 - 728|90|amadeus banner greekrebels 1|||bothnano designs 728×90 - 728|90|nano designs 728×90||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|bothRodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||bothwhale_728x90 - 728|90|whale_728x90|||both
20000
110

Το πράγμα με τις μόδες έχει παραγίνει… Εντάξει, είπαμε, το female fronted συμφωνικό power metal, πουλάει, αλλά έλεος… Οι Beyond God μας έρχονται από την Ολλανδία και υπάρχουν από το 2008 και μετά από ένα EP (“Dark Light Of Dawn”), ήρθαν να μας τυραννήσουν με την πρώτη τους δισκογραφική δουλειά, το “A Moment Of Black”.
Ναι, μιλάμε για ένα συμφωνικό power metal δίσκο, ο οποίος έχει επιρροές από Within Temptation και από Nightwish. Ναι, μιλάμε για κάτι το οποίο έχει χιλιοπαιχτεί και προσωπικά έχω βαρεθεί να ακούω. Ειδικά όταν ακούω το όνομα Nightwish, βγάζω φλύκταινες, αφού η μπάντα αυτή είναι υπερεκτιμημένη πλέον.
Πολλά τα αρνητικά του “A Moment Of Black”, με το πρώτο και το κυριότερο να είναι η παραγωγή η οποία έχει αποτύχει τελείως. Τα φωνητικά είναι πολύ μπροστά από τα υπόλοιπα όργανα, τα πλήκτρα επίσης, ενώ δεν υπάρχει καθόλου όγκος στις κιθάρες. Τα drums ακούγονται λες και έχουν παιχτεί μέσα από κάποιο δωμάτιο, ενώ τα μικρόφωνα έχουν τοποθετηθεί εκτός αυτού του δωματίου.
Και πες ότι η παραγωγή δεν κάνει τις ιδέες και την μουσική, αφού υπάρχουν χιλιάδες album με καλή μουσική και κακή παραγωγή. Εδώ έχουμε να κάνουμε με μέτριες συνθέσεις, ως επί το πλείστον mid και slow tempo, με ιδέες που έχουμε ακούσει πολλές φορές και με μελωδίες που απλά δεν μένουν στο κεφάλι. Διάσπαρτα riff, διάσπαρτες μελωδίες που δεν έχουν συνοχή… τι άλλο να πω;;;
Τα μόνα κομμάτια που κάπως διασώζονται είναι το “Prince Creep” και το πιο ευθύ “Sonambula” αλλά είναι πολύ λίγα στη συνολική διάρκεια των σχεδόν 50 λεπτών για να με πείσουν. Η φωνή της Meryl Foreman, δεν είναι άσχημη, αλλά δεν μπορώ να πω ότι με τρελαίνει κιόλας, αφού είναι μια μίξη της Sharon Den Adel και της Anette Olzon. Ίσως να φταίει η παραγωγή.. ίσως, ίσως… οι φανατικοί οπαδοί του female fronted συμφωνικού power metal, ίσως να βρουν πράγματα που θα τους ενθουσιάσουν. Εμένα πάντως, δεν μου κάνουν… next please

4/10
Κείμενο: Δημήτρης Σταύρος
[email protected]

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.

X