The Unity – Pride (Steamhammer/SPV)
50%Overall Score
Reader Rating: (0 Votes)
0%
nano designs 728×90 - 728|90|nano designs 728×90||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|bothGreek Rebels Advert Feb 2018_728x90 - 728|90|Greek Rebels Advert Feb 2018_728x90||https://www.facebook.com/GreekRebels/|bothRodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||bothamadeus banner greekrebels 1 - 728|90|amadeus banner greekrebels 1|||bothwhale_728x90 - 728|90|whale_728x90|||bothPsychotic Waltz_Ath_728x90 - 728|90|Psychotic Waltz_Ath_728x90|||both
20000
110

Το ότι το ευρωπαϊκό power metal μεσουράνησε πριν δύο δεκαετίες (για να μην πω τρεις) είναι γνωστό. Σαν όλα τα παρακλάδια λοιπόν, έτσι και αυτό είδε μια μεγάλη άνθηση μια εποχή που τα χαστούκια από σχήματα όπως οι Gamma Ray, Labyrinth, Vision Divine, Stratovarius και άλλους ήταν απανωτά. Αλλά ο χρόνος δεν περιμένει κανέναν και ο κορεσμός σύντομα έκανε την εμφάνιση του. Πλέον σπάνια κάτι από το συγκεκριμένο παρακλάδι μου κάνει εντύπωση.

Και οι The Unity εντύπωση δεν μου έκαναν. Γιατί στα αυτιά μου πιο hard rock ηχούν παρά power metal ή έστω melodic power metal. Το σχήμα έχει πλέον κυκλοφορήσει τρείς δίσκους μέσα σε τρία χρόνια με τα προηγούμενα να είναι τα The Unity το 2017 και Rise το 2018. Λυπάμαι, αλλά οι εποχές που σχήματα όπως οι Iron Maiden έβγαζαν δισκάρες σε απόσταση αναπνοής έχουν περάσει ανεπιστρεπτί.

Ελάχιστη σχέση λοιπόν έχει το Pride με το power metal, με μόλις δύο-τρία κομμάτια να μπορούν να μπουν στο παρακλάδι αυτό (ταWe Dont Need Them Here και Scenery Of Hate είναι δύο από αυτά). Τώρα αν θεωρήσω τους Pink Cream 69 ή τους Evidence One power metal πάω πάσο. Γιατί αν εξαιρέσεις την κιθάρα και την παραγωγή, μιλάμε για έναν καραμπινάτο rock δίσκο και ούτε καν έναν πραγματικά αξιόλογο rock δίσκο.

Ίσως πιο ενοχλητικό σημείο είναι αυτό το τετριμμένο “μπαίνω με κιθάρα αλλά μετά παίζει μόνο μπάσο και κάνα πλήκτρο μέχρι την γέφυρα” μοτίβο το οποίο επαναλαμβάνεται συχνά στην διάρκεια του Pride. Τι να το κάνω το να έχεις παιχτούρες όπως τον Henjo Richter, που είδε τους Gamma Ray (μάλλον) να κρεμάνε μόνιμα πετσέτα με την επιστροφή του Kai στις κολοκύθες, ή την δυνατή φωνή του Gianbattista Manenti όταν οι συνθέσεις είναι στην καλύτερη αδύνατες.

Ακόμα και πριν είκοσι (και πάνω) χρόνια, το υλικό του Pride μετά βίας θα μπορούσα να το θεωρούσα επιπέδου Β’ Εθνικής. Σήμερα πιστεύω ότι απλά δεν έχει καμία τύχη.

5/10
Μιχάλης Νταλάκος
mdalakosreports@gmail.com

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.